Bedevinin Günlüğü

7 satır meselesi

2012-01-06T07:03:00.000-08:00

Dijital hayatın karakterimize oturttuğu armut piş ağzıma düşçülüğün geldiği boyut budur. Artık bizler internette en fazla 7 satırlık yazıları okuyormuşuz.

Bu anlamda blog aleminin de evrim geçirmesini bekliyordum. Kendimi bir denek olarak ele aldığımda son 6 ayda Twitter’da yazmaktan blogla ilgilenemez olduğumu görüyorum, yani gidişat belli…

Serdar Kuzuloğlu der ki; bu yeni çağın en güzel anlatan slogan, İncisözlüğe ait: "özet geç piç!"

Genelde yazılarım uzun olur, artık biraz daha dikkat edeceğim yeni trendlere anacım. Zor olacak, çok! Twitter'a gelsenize: (ZeynepV). Daha yazmak isterdim ama 7 satır oldu, malum. XOXO ZeynepV...

2011'de medya öldü... Yaşasın yeni medya düzeni!

2011-12-30T08:12:00.000-08:00

Yıl bitiyor, gündem yine çok yoğun.

Çok net olan bir şey var, o da ülkenin neresinden tutarsak tutalım elimizde kaldığı gerçeği.

İnsanlık adına çirkinleşmenin ötesine geçtiğimiz günler geçiriyoruz.

Önce Van depremi, bir kesim kendini parçalayıp sivil inisiyatifle sorunla hızlı çözümler bulmaya çalıştı. Bir kesim ise konuyu insani düzlemin dışına çekip, ötekileştirme gözlerini sonuna kadar açtılar, terbiyesizleştiler, edepsizleştiler.

Dün de bir benzeri oldu. TSK tarafından 35 genç kıyıma uğratıldı. 100 sene sonra buna da soykırım denirse ne tepki verirsiniz, kimi boykot edersiniz bilemem ama ölenlerin çoğu aynı ailedendi ve aralarında 12 yaşında çocuklar vardı.

ÖLDÜRÜLENLER SİVİLDİ!

Atalarımız katliam yapmazdı onlar çok hoşgörülüydüler diyenler, dünü hiç unutmasın istiyorum. Torunları sorduğunda inkar edemesinler diye.

Hükümet açıklaması bile olayın üstüne 17 saat geçtikten sonra geldi. Bu arada ağzı olan konuştu, terörist nidaları havada uçuştu. Ölenler sivildi! Çoğu çocuktu!

İşi haber yapmak olanların, etik anlayışını besbeter kaybettiği bir gündü. TV’ler otosansüre takıldı, adam gibi haber göremedik. Asgari ücrete yapılan dandirik zamın haberinin arasında sıkıştırıldı hükümetten gelen “açıklama”, MYK sonrası, ayaküstü yapıldı…

Operasyon şaibeli, istihbarat haberleri şaibeli, hükümet ne dediğini bilmiyor, ölenler ise çocuktu, bugün cenaze törenini izledik… Olay olduğunda yayın yapmaktan korkan TV’ler bugün çocuk cenazesi izlettiler bize.

Bu ülkede Trilyonları kaçıranlar kaçakçı değil de 3 kuruşluk sigarayla ailesini geçindiren çocuklar kaçakçı, terörist...

TSK, yaptığı katliamdan-yanlıştan “OLAY” diye bahsediyor. “Yanlışlıkla oldu, öyle bir istihbarat almıştık, napalım?” diyor…

Ana akım medya ise bu olayda çok feci çuvalladı. Haber yapamadı korkudan. Devlet-asker elele 35 çocuk öldürdü diye, yanlışlıkla…

İnternet, özellikle de Twitter ise haberle kaynıyordu. Bölgeye gidenler, oradan bildiren aktivistler sayesinde fotoğraf ve bilgi akışı sağlandı. Yurttaş gazeteciliği yine iyi iş çıkarttı. Örtbas ettirmedi. Yani kısaca bu sınavdan sadece yeni medya düzeni başarıyla geçti. Bir takım insanlık düşmanı orospu çocukları dışında tabii…

Medya öldü, yaşasın Yeni Medya!

Bedeviye kardeş geldi!

2011-12-21T04:37:00.000-08:00

Agresif misiniz?
Sıkıntılı mısınız? Tepkili misiniz? Size de kardeş geldi o halde;

http://agresyon.tumblr.com/

Sivil olmak? Paha biçilemez!

2011-11-06T14:28:00.000-08:00

Unutulmaz KÜF şehir eylemlerinden bir video ile şenlensin haftanız... Sadece Ankara'ya değil, İstanbul'a da gelsin ayrıca.

Haydi benden de bir slogan gelsin videoya; "BU ŞEHRİN ESANSI EKSİK AĞAM!" :)

Buyurun izleyin:

BÜYÜKŞEHİR KÜÇÜK 1 TL from KÜF Project on Vimeo.

Veya bu linkten de izleyebilirsiniz:
http://vimeo.com/20280613

Akrep gibisin be kardeşim...

2011-10-28T14:00:00.000-07:00

Tarafsızca bir şey sormak istiyorum;devlet kutlamayınca bayramınızı kutlayamıyor musunuz kendiniz? Bayram bayramlıktan mı çıkıyor? Bayram hükümetten önce halkın bayramı değil mi? Hükümet belirli bir sebepten dolayı resmi kutlamaları kaldırdı diyelim, bu onun tasarrufudur diyelim.

Esas mesele şu; madem sen bu bayramı kişisel olarak da kabul ediyor ve saygı duyuyorsun, hükümet sana "gel bak bu alanda kutlanacak!" demeden kutlayamıyor musun bayramını???

İlla güden bir çoban lazım di mi? Sizin için fişek atan,yürüyüş yapan... Sizin için tanklarla geçiş yapan askerler falan? Zaten ışık gösterisinden etkilendiğiniz için kuş gibi diziliyordunuz boğaza bir kaç yıldır muhtemelen. Şimdi çobanınız "benim bu sene sıkıntım var, ben kutlama yapmayacağım" dedi diye, siz de "kutlayamıyoruz" diye şikayetleniyorsunuz. Çünkü alışmışsınız siz kıçınızı kaldırmadan geçit töreni izleyip alkışlamaya, televizyondan 3-5 sabinin soğuktan titreye titreye yarım kol formalarıyla şiir okumasını, folklor gösterisini izlemeye. "Televizyondan."

Ah paşa halkım benim. Size gösteri yok dediler bu sene, siz de pek dertlendiniz ama yarın fosur fosur uyuyor olacaksınız. Ben tanıyorum hepinizi.

Her şeyden şikayet eden kendi inisiyatifiyle bayram bile kutlayamayan, muhtaç tatlısu vatansevelerini eğlenerek izliyorum zira uzun yıllardır.

Emeğiniz, ekmeğiniz duble yol olmuş, gofret gibi evlerde ölmeyi bekliyorsunuz şikayet etmiyorsunuz. Her an sokakta bir sapığın tecavüzüne uğrama tehlikesiyle şansa yaşıyorsunuz, evlendiğiniz insanların sizi katletmesi olağan bir durum olan bu ülkede yaşıyorsunuz. Şikayet etmiyorsunuz. Sürekli soyuluyorsunuz, donunuza kadar yüzde bilmemkaç vergi ödüyorsunuz, şikayet etmiyorsunuz. Kimseye ihtiyaç duymadan kendiniz sahip çıkmanız gereken bir bayramı kutlamak için tırnağınızı kıpırdatmıyorsunuz da sürekli şikayet ediyorsunuz.
Hak etmediğimiz hangi uygulamayı protesto ettiniz şu ana kadar? Hangi haksız kararı geri çektirdiniz ki bayramınıza sahip çıkıyormuş gibi artistlik yapma peşindesiniz? 30 Ekim'de her şeyi unutmuş olacak ve birbirinizi yemeye, o, bu, şu diye ötekileştirmeye devam edeceksiniz nasıl olsa...

Akrep gibisiniz kardeşim!* Akrep akrep...

*Nazım Hikmet Ran'ın çok sevdiğim şiiri "Akrep Gibisin Kardeşim" bizi bize anlatıyor. Bakın;

Akrep gibisin kardeşim,
korkak bir karanlık içindesin akrep gibi.
Serçe gibisin kardeşim,
serçenin telaşı içindesin.
Midye gibisin kardeşim,
midye gibi kapalı, rahat.
Ve sönmüş bir yanardağ ağzı gibi korkunçsun, kardeşim.
Bir değil,
beş değil,
yüz milyonlarlasın maalesef.
Koyun gibisin kardeşim,
gocuklu celep kaldırınca sopasını
sürüye katılıverirsin hemen
ve âdeta mağrur, koşarsın salhaneye.
Dünyanın en tuhaf mahlukusun yani,
hani şu derya içre olup
deryayı bilmiyen balıktan da tuhaf.
Ve bu dünyada, bu zulüm
senin sayende.
Ve açsak, yorgunsak, alkan içindeysek eğer
ve hâlâ şarabımızı vermek için üzüm gibi eziliyorsak
kabahat senin,
— demeğe de dilim varmıyor ama —
kabahatın çoğu senin, canım kardeşim!

NAZIM HİKMET RAN

HaberTürk'ün imzasıyla, bir insanlık ayıbı...

2011-10-07T09:09:00.000-07:00

Bugün HaberTürk Gazetesi'nin bana yaşattığı şoku, uzun yıllardır bu kadar derinden hissetmemiştim. En son Münevver Karabulut vakasında yaşadığım dehşet, yine hortladı. Ama çok daha kanlı canlı ve mide bulandırıcı bir şekilde. Çünkü bu bir insanlık ayıbı olmasının yanı sıra, bir haber olarak değerlendirildiğinde de kocaman bir medya rezaletidir. Basın etiğinin tartışılmaz çöktüğü, çürüdüğü ve kuralsız, tanımsız, kim nereye çekerse oraya gidebilecek kadar omurgasız bir kavram haline geldiğine şahit olduk yine. Şiddetin pornografisi ile bir nesil daha kabuslara gark edildi bugün. Bu büyük zaafta payı olanlardan hesap sorulmalı.

Sürmanşetten bağırsakları dışarı çıkmış, sırtı boydan boya kesilmiş, vücudunda kocaman bir ekmek bıçağıyla hiç bir mahremiyetine özen gösterilmeden çırılçıplak yatan o kadın, Türkiye'nin en büyük ayıbıdır. Toplumsal hafızadan asla silinmeyecek o görüntüyü sürmanşete taşıyan gazetecinin vicdanını merak ediyorum. Bir anne olarak o kadın, evlatlarının eli her google'a gittiğinde o görüntüsüyle çocuklarının karşısına dikilecek. Keza anne, babasının, kardeşlerinin karşısına da. Bir toplumu uyarmanın dozu bu mu olmalı?

Konuyu "kör göze parmak" olarak görenler olabilir. Bizim gibi gelişmekte olan toplumlarda bu vaka sosyolojik olarak şiddeti körükleyen, arttıran, bazı kesimlere zevk vererek eşşeğin aklına karpuz kabuğu sokan bir vakadır. Toplumdan şiddet ve saldırganlığı silmenin yolu bu olmamalıdır.

Çünkü saldırganlık öğrenilebilir cinsten bir davranıştır. Anne-babadan öte, toplumdan öğrenilir ve sosyal kodlarımıza yazılır. Medyada kanlı, cesetli, çıplaklık içeren, şiddeti en ağır haliyle pornografik olarak sunan bu gibi görüntülerin topluma böyle umarsızca sunulması; insanlarda bu gibi olayların içselleştirilmesini sağlar. Bakın bu size anlattığım kişisel bir görüş değil, sosyolojinin bizlere sunduğu ve örneklerinin bir çok toplumdan gözlendiği bilimsel bir gerçektir.*

Kitle iletişim araçları toplumları etkisi altına alır. Gerek olumlu gerek olumsuz, pasifize olmuş bir öğrenme biçimi olarak yayınlanan her şey, insanları ve dolayısıyla toplumu etkiler. İnsanların birbirine bakışını, eğilimlerini, toplumsal cinsiyet algısını etkiler. Bu görüntülerin böylece sunulması şiddete eğilimi arttırabilir, psikopat eğilimleri besleyebilir, kadının kokularını arttırabilir, sindirebilir...

Unutulmaması gereken bir nokta da toplumun genel durumunun, bireylerin psikolojisini etkilediği kadar, bireylerin yaşadıkları buhranların da toplumu etkilediği gerçeğidir. Bu bir kısır döngü olarak görülebilir. Ancak bir taraf hastayken, asla diğer tarafın iyi olmasını beklememeliyiz.

Lütfen, toplumumuzu gerçek anlamda etik değerlere sahip hale getirmek için çaba gösterelim. Şiddeti ve kadını yok eden bu anlayışı yenelim. Ama böyle değil! Şiddeti ağız sulandıran pornografik bir rezalet olarak sunmadan! Ve bu rezilliğin sorumluları cezasını çeksin, özrünü dilesin; Önce o kadının bir reyting nesnesi haline getirilen cansız bedeninden, sonra onun ailesinden, sonra da değerlerine darbe vurduğu Türkiye halkından.

*Sosyal bilimlerin de birikimli olarak ilerlediği gerçeğini unutmayalım lütfen. Dünyanın farklı yerlerinde oluşan benzer şartlar sonucunda, benzer toplumsal sonuçlar yaşanabilir. Dolayısıyla mevcut teorileri yabana atmamakta fayda var. Zira "insan toplumları Zoolojinin değil Sosyolojinin alanına girer"... (Bu son söylem Eğitim ve Yaşam Dergisi'nden alıntılanmıştır.)

** Pablo Picasso - Guernica adlı bu eser savaş, vahşet, şiddet ve şiddete karşı direniş olgularının simgelerindendir.

Benjamin'den Antonio'ya prensli mrensli mektup

2011-09-27T14:31:00.000-07:00

Sevgili Antonio,

Sana bu satırları yazarken, ben Benjamin, çok uzaklarda olmayacağım. Boşuna heveslenme diye baştan söyleyip hevesinin içine sıçayım dedim. Neyse, anlattıklarım seni heyecanlandırır mı bilmem ama benim yüreğim pırpır. Kuş oldu ama uçamıyor, adeta bir tavuk.
Rapunzel'i düşünüyorum Antonio, sık sık düşünüyorum onu. Onun o güzel saçlarının çilelerle örülmesinin ardındaki gebeşliği düşünüyorum. Cadının yüreğindeki anaçlığı düşünüyorum Antonio. Sen büyüt, besle, koru, sonra sana cadı desinler. Hem de bir tane dört ayaklı it yüzünden! Hayır ata biniyor diye böbürleniyor hıyar. Bizim vardı da binmedik mi Antonio, sorarım sana! Vardı da 4 ayaklıya binmedik mi, karı kıza caka satmadık mı, kulenin dibinde türkü çığırmadık mı? Olmadı be Antonio, imkan yoktu. Artık olsun, olduğu kadar her şeye...
Neyse... Düşünüyorum da Antonio, prensin adı yok! Cidden yok onun adı. Yok lan adı, insan evladı olarak yüzyıllarca hikayem anlatılacak dilden dile, ama anonim olcam. Herhangi bir beyaz atlı orospu çocuğu kolayca geçecek imgemin yerine. İsmime gerek bile olmayacak. Bak Antonio, işte, ünde şöhrette gözüm olmamasının bir sebebi daha sana... Sen seversin, eller alır. Böyledir bu işler. Sen bir aşk yaşarsın sonra her numaracı piç beyaz atlı prens olur gider... Ama prensin adı yok Antonio, boşa heveslenme koçum. Prensin adı yok...

Benden duymuş olma ama ayıptır söylemesi Rapunzel de orospu olmuş diyorlar. Valla bak, geçende görmüş bizim çocuklar. E kör prens de bir yere kadar Antonio... Cadının ahı fena tutmuş, gitmiş o güzellik o saçlar o vakur duruş falan, beş paralık olmuş falan...
Bu da böyle acı dolu bir hikaye işte Antonio, anla beni. Ben bu satırları yazarken sana bakıp kelle gibi sırıtıyorum aslında. Senin o beyaz, şeffaf ışıltın dost oluyor bana. Ufukta bir kule de yok, Rapunzel de, kör prens de. Ama bir cadı var Antonio, bir cadı var hissediyorum.

Why Does It Always Rain On Me?

2011-09-27T06:24:00.000-07:00

Buldum buldum, Bedevinin Günlüğü'ne en uygun şarkıyı buldum!
Çünkü bitmiyor, her zaman sadece benim üzerime yağıyor yağmurlar... Ama biliyorsunuz ki ben artık bununla eğleniyor, mazoşistçe zevk alıyorum :/
Çünkü ne demişler, tecavüz kaçınılmazsa zevk almaya bakacaksın :)
Evet blogun resmi marşının klibini aşağıdan izleyebilirsiniz. Sadece dinleyeyim diyorsanız onun linki de budur, buyurun; http://fizy.com/#s/1nojvp

Bilmemenin devrimsel yanları üzerine güzellemeler

2011-08-08T08:01:00.000-07:00

"Bilmiyorum" dedi biri.
Bilmiyoruz, bilmiyorduk, bilmeyeceğiz de beynimiz açıldı pek sağolsun.
Dedik ki;

Bilmemenin dayanılmaz hafifliği mühim meseledir. Öyle biliyormuş gibi bir kenarda kıvranmak ya da yüz kızartmak yerine çıkar söylersin; bilmiyorum! Çünkü bilmemek öğrenmenin yarısıdır! Ve bilmediğini kabullenmek hafifletir insanı, bir derin nefes aldırtır.

Hani normalde insan çekiniyor ya bilmiyorum demeye, özellikle de biri birşey sorduğunda... O an kolay bir şekilde "bilmiyorum" demek insana çok iyi geliyor.

Öğretmene bilmiyorum demeyi öğrenemez çocuklar mesela. Korkarlar da üstelik. Onun yerine kalkıp saçmalamayı seçerler. Hlbuki o 60 çocuğun arasından çıkıp da "ben bilmiyorum" diyen çocuk gayet doğal bir insandır. En güzel duyguların insanı olacaktır büyüdüğünde. Onları sevip kollayalım, üretelim çoğaltalım...

Önemli olan neyi bilmediğini bilmen, bilmediğini paylaşarak yola çıkabilirsin. Ama -muş gibi yapmak gafleti, bilgiyi de derhal kovar yanından haberin olsun. Biliyormuş gibi yapma, "bilmiyorum" de.

Bon Jovi set listi üç aşağı beş yukarı buradadır kardeşler, saldırın! :)

2011-07-08T02:29:00.000-07:00

"Istanbuuuuuuuuuul!"

Bon Jovi bu akşam 2011 turu kapsamında Türkiye'de konser verecek. TTnet Arena'da izleyeceğim ilk konser. Aslında Bon Jovi benim için enteresan bir tecrübe olacak. Hiç gitmeyi düşünmüyordum. Lise yıllarında severek dinlediğim ve sonradan çok da ilgi göstermediğim bir grup olarak kafamda hep ergenlikle özdeşleşmiştir. Ama gel gör ki arkadaşlarını çok seven bir insan olarak 2 panpişimin (böö) ısrarını kıramadım ve Bon jovi'ye bir şans daha verdim. Gördüm ki iyi ki vermişim, çok da özlemişim :)

Bu akşam nasıl bir playlist ile çıkacaklarını merak etmekle birlikte, geçen yıl İngiltere'de kendilerini izleyen arkadaşlarımın ballandıra ballandıra anlatmalarını hatırlayarak, oldukça hareketli bir şov yapacaklarına da eminim. Ayrıca kendileri çok çekici adamlarmış, bir rock efsanesini kalbine kazımak isteyen kızlarımıza duyurulur; henüz tüm biletler tükenmedi :)

Konser öncesi biraz hazırlık yapmak için 30 Haziran'da Dublin RDS Stadium'da verdikleri konserin setlistinden bir Fizy playlisti oluşturdum. İşte buyurun ; TIKLAYIN

Akşama kadar keyifle dinleyin, gaza gelin :) Hadi mucuk!

Blogda değişim rüzgarları

2011-07-05T00:39:00.000-07:00

Çılgınca gelebilir ancak, onca yıllık Bedevinin Günlüğü'nün ismini değiştirmeye karar verdim.

Nedeni yine yılların birikimi diyelim. Geçen haftasonu başıma gelen bedeviliklerin ardından bir süre sinirim bozulup ağlama krizi geçirdikten sonra, bedevilikleri kendim çağırdığım konusuna -sonunda- ikna oldum. Zavallı anneciğim, o kadar üzüldü kü bana, "sen 'neden benim başıma bunlar geliyor?', dedikçe daha fazlası oluyor, 'ben bedeviyim' dedikçe olumsuzlukları üzerine çekiyorsun. Ne olursa olsun biraz daha rahat ol, daha iyisi olacak diye beklentiye gir, belki her şey yoluna girer o zaman?" diyerek, kendi tarihinin optimistlik rekorunu kırdı. Pesimizm kalıtımsaldır sevgili dostlar, olumsuzlukları beklemek de öyle...

Annemin söyledikleri bana hiç yabancı değil aslında. Uzun zamandır bazı arkadaşlarım da 'karma', 'evrenin enerjisi', 'secret' gibi kavramların altında bana benzer öğütlerde bulunuyorlar. Benimse her konuda olduğu gibi bu kavramlara da inancımın kıtlığından, "amaaaan ne gereksiz işler" diyerek sırtımı döndüğüm günlerin ardından, bugün artık yaşadığım bedeviliklerden sıtkım sıyrıldığı için pozitif çağrışımlara açıyorum kollarımı. Çünkü insanın başına ne geliyorsa kendisi yüzünden geliyor.
Bazen akıl edemediğin ufak bir detay, kurduğun planların üzerine kocamaaaaan bir kara bulut gibi çöküyor. Dikkatsizlik ve panik birbirini besleyen iki kardeş. Bu kardeşleri boğmak, öldürmek istiyorum artık. Zira bedevilikten çoooook yoruldum.

Gelgelelim, blog böyle bilindi ilk gününden bu yana. Ben de bedevi olarak ifade ettim kendimi hep. Şimdi ise çat diye yenilenmekten bahsediyorum. Elbette kolay olmayacak. O nedenle sizlerden yardım istiyorum!
Kötü kaderimi değiştirebilecek güçte (en azından Bedevinin Günlüğü'nün yarattığı kötü enerjiyi nötralize edecek kadar!) isim önerilerinizi benimle paylaşır mısınız?

Öpücükler, sevgiler,

Zeynep V.

Dünyadan kirli ellerinizi çekin, nükleer istemiyoruz!

2011-06-13T06:42:00.000-07:00

Video siteyi çok yavaşlattığı için kaldırmak zorunda kaldım. Bu adresten izleyebilirsiniz (bence mutlaka izleyin); http://vimeo.com/greenpeaceturkey/nukleersizturkiyedirenisi

Bu ülkede güzellikler için de direnen, bir şeyler yapan insanlar var. Hala! Nükleer karşıtı kampın bir özeti bu video aslında. Ben de kampın son gününde oraya gidip bu güzel insanlarla tanıştım. Emekli işçi bir amcanın getirdiği tatlıyı beraber yedik, fikirlerimizi paylaştık ve tekrar haklı isteklerimiz adına nükleer konusunu çözüme ulaştıracak kararların alınması için ne gerekirse yapacağımızı konuştuk.

İstanbul'da İETT savaşları vol.3

2011-05-30T00:01:00.000-07:00

Her şey her zaman olduğu gibiydi de, çitlemese iyiydi...

İstikamet Mecidiyeköy-Kadıköy
Araç: 500A
İklim: Nemli
Trafik: Akmıyor

Nüfusu normalin üzerinde bir otobüs yolculuğundan ne beklersiniz? Nemin, yapış yapışlığın, off puff seslerinin yoğun olduğu; sıkıntılı, bunalımlı, sıradan bir İstanbul iş çıkışı yolculuğu işte...

İlerleyemiyorum, elimde de -hay aksi- kocaman bir torba, tutunacak yer olmadığından çeşitli akrobasi hareketleriyle dengede kalmaya çalışıyorum. Çok zor olmuyor, çünkü tüm kenarlarımdan bir insana dayanmış durumdayım. Üstelik bir süredir duruyoruz zaten, düşmek kolay değil.

Bu ses ne? "Çıt! çıtırt!"

Peki ya bu koku? (yanık gibi ama değil, acı gibi o da değil, bir şey bu, tanıdık bir şey...)

Arkamı dönüp bakamıyorum... çatlıyorum.

Sonunda dönebiliyorum arkamı, gözüm sesin geldiği yere, muavinin oturduğu o yükseltiye yöneliyor hemen... Çıt çıtırt! "İlerlesene abla", Çıt çıtırt! "abicim bak kenarda boşluk var, önü boşaltalım" Çıt, Çıt Çıt!

O ne ya? Çekirdek çitliyor adam. Baya bildiğin gevşekçe oturmuş, tek ayağını aşağı salmış, arkasına yanpiri yaslanmış, elinde kocamaaaan bir paket çekirdek, çitliyor.

Bize bakıyor, yola bakıyor, köprüye bakıyor, arada pff pff diye dudağına yapışan kabukları da içeri tükürerek çitliyor. Dünyanın en geniş adamı bu.

Dünyanın en sıkıcı işini yapıyor, dünyanın en yapış yapış aracında, yürümeyen trafikte saatlerce oturuyor, tv yerine bizi izleyip çitliyor işte...

En güzel duyguların insanı muavin!

İstanbul'da İETT savaşları vol.2

2011-05-27T06:00:00.000-07:00

Hava az, idareli kullanmamız lazım.
Oradan sesleniyor adam "ilerleyelim!"
Onunla yine gözgöze geliyoruz. Her gün aynı saatte biniyor otobüse, muhtemelen benden bir durak önce. Hep çok bakımlı, özgüvenli. Her seferinde bakıyor bana. Gizli bir iletişim kurulmaya başladı aramızda. Hep oturacak bir yer buluyor, bense hep ayakta. O nemrut suratındaki ifade asla değişmiyor. Yüzüne büyük gelen gözlükleri, maşayla kıvrılmış ama kıvırları hiç bozulmamış koyu kızıl saçları, tepsi gibi suratı, kalın beli ve şişko bütünü... Her gün abuk renklerde başka bir ayakkabı ve çanta... Her gün dudaklarından taşırdığı bordo ruju, "bütün dünyayı ben yarattım" diye haykıran kibirli bakışları, komik yürüyüşüne rağmen kendine güvenen duruşu. 40 yaşın üzerindeki bu kadın, her sabah otobüse bindiğimde gözümün içine bakıyor. O koca gözlüklerini genelde çıkartmıyor ama enerjisini hissediyorum. Aynı durakta iniyoruz, cüssesine göre hep benden bir kaç adım ileride yürüyor. Yokuşta tıkanıyor, ben öne geçiyorum. Sarı, mor, kırmızı rugan ayakkabıları ile o hep bakımlı, kotum ile ben hep bakımsız. Bu kadar makyaj yapacak motivasyonu nereden buluyor sabah sabah diye bezgin bezgin düşünürken, o ses yine yankılanıyor kulaklarımızda; "İlerleyelim!"

"Sağlar boş, o taraftaki arkadaşlar ilerlesin, hadi abicim!" diyor. Bakıyorum etrafıma, boşluk göremiyorum ama bir bildiği vardır diyip müzik dinlemeye devam ediyorum. Otobüs hareket etmiyor. Tam 5 dakikadır aynı durakta, otobüse sığmayan yolcuları sığdırmaya çalışarak duruyoruz. Çaba sahibi ise o SES; "İlerleyelim!"
Kimsenin ciddiye aldığı yok, çünkü yer yok.
Sinirli sesler, cık cıklar yükseliyor etraftan "hadi abi yürü ya! İşe geç kalıyoruz!", ses yanıtlıyor "abicim ortada birsürü boş yer var, ilerleyelim!".

Zar zor kalkıyor otobüs, içeridekilere rağmen otobüsün kendisi hiç ilerleyemiyor. İki fren bir gaz, iki fren bir gaz, gaz, gaz, gaz, gaz FREEEEEEEEEEN!

Şoför var gücüyle bağırıyor; "Kabloyu takmışsın kulağına, allaaan hıyarı, duymuyosun otobüs mü geliyo ne geliyo! Bağlıyolar kabloları kulaklarına, sanki cep telefonu mübarek, sanki bir robot!!! Bi gün ezecem şerefsizim bu kablolulardan bi tanesini görecekler!"
Oldukça sinirli.
Yaya geçidini fark etmiyor...
Yaya geçidinden geçmekte beis görmeyen (!) yayanın kulağındaki müzikçalara veryansın ediyor.

Kalpler çarpıntıdan yoruldu, maceranın sonuna yaklaşıyoruz. Yerimden kalkıp kalkmamak, düğmeye basıp basmamak arasında gidip geliyorum. Frenler çok acı, yere düşüp karizmamı incitemem, diye düşünürken bir cengaver abla kalkıyor yerinden. Bir fren daha! Abla yerde. Neyse ki düğmeye basmıştı diye düşünürken yakalıyorum kendimi, kadına yardım etmeye çalışıyorum. Durağa geldiğimde bir sabahın daha sonuna geldik, diye seviniyorum.

Bana bakıyor yine, farkındayım. Mutlaka benden önce iniyor otobüsten, önümden yürümek istiyor. Sarı-siyah ruganlarını giymiş bugün. Üzerine sarı ceket, bir de sarı çanta. Tombul kısa bacaklarında kısa siyah bir tayt ve kafasında da lüleleri açılmamış kızıl saç demetleri. Yüzünden taşan güneş gözlüklerinin altından sızan terlerle yokuşu da benden önce katetmek istiyor. Olmuyor... Yokuşu her zamanki gibi ben bitiriyorum.

İstanbul'da İETT savaşları vol.1

2011-05-25T01:28:00.000-07:00

Sabahları bilhassa minik tombik teyzeler tarafından itilip kalkılmaktayım. O sırada ondan çok daha önde olmam ve otobüse daha evvel adım atma ihtimalimin teyzeye verdiği iç sıkıntısı, kıyın kıyın yanaşıp yanımdan elini otobüsün kapısına uzatıp, diğer eliyle beni itmesiyle son buluyor.
Sonra mı?
Teyze poposunu bir türlü devşiremiyor otobüsün içine, o kapıda debeleniyor da debeleniyor tek ayağı havada. Arkada artan kalabalığın bastırmasıyla bir el atıyorum popoya, otobüse girip huzuru bulan popo, bu sefer de boş koltuk bulma güdüsüyle adeta bir savaşçı gibi etrafı kesiyor. Boş koltuk yoksa illa bir liseli vardır, diye düşünüyor teyze. Ve ilerliyor...

Kendimizi yırtsak bir Lady Gaga çıkarır mıyız?

2011-05-24T05:22:00.000-07:00

Baştan cevabını vereyim, buradan sonrasını okumak istemeyenleri özgür bırakayım; Hayır

Arzum şudur ki, Türkiye'de pop albümü yapılmasın, rock albümü de yapılmasın, olmuyor, olamıyor. Müzik otoritesi değilim, ancak emeğimin değdiği, yıllarımı kenarından köşesinden dokunarak geçirdiğim bir alandır. Ufak tefek eğitimlerimle, naçizane, şunu diyebilirim ki; bu ülkede kenarda köşede, çok popüler olmamış bir kaç iş dışında popüler müzik namına bir cacık çıkmıyor. Üstelik sadece eğitimsiz, bestelerini birilerine mırıldanıp notaya geçirilmesi için yardım almaya muhtaç, sesini ısıtmayı dahi bilemediği için her konserden sonra dağılan müzisyenlerden bahsetmiyorum. Hadi bunlar zavallı, hobisini meslek sanıp boyundan büyük işlere kalkışan, kendini eğitmek için fırsat yaratabilecekken kolay yolları zorlayan insanlar. Birer Oblomov torunu oldukları için onları kınamaktan da vazgeçtim bir süredir. Zaten iki ileri bir geri, hayalperestlik ile şanslılık arasında gidip geliyorlar. Bir kısmı ise son derece cahil ve zengin...

Malesef eğitimli müzisyenlerden de güzel işler çıkamıyor bu ülkede. Öyle bir garip rutine bağlamış ki müzik dünyası, bizim alkışladığımız işlere bakıp üzerinde 10 dk düşününce, bir boka yaramaz işler olduğunu kendimiz söyleyecek kıvama geliyoruz.

Sadece müzikalite anlamında konuşmuyorum şu anda. Şov yıldızlarımız bile çakma. Bir kaç tane çakma Madonna, bir kaç çakma Lady Gagalarımız var... Ama pop kültürünün içerisinde olup, erimeyen, aksine o kültürle dalga geçen, azınlık ve güçlü olmayı başaran bu marjinal kadınların ve bilimum erkeklerin çakmalarından sıkıldık. Rock dünyasının da hepsi birbirine benzeyen, tek ritm, dandirik pop rock karması gruplarından sıkıldık. Pesimistlikten içimizi ezen, ama felsefeden yoksun sözler ve tekdüze müziklerle beynimizi ütüleyen liseli kıvamında gruplardan da sıkıldık.

Ama mesela Yüksek Sadakat'a bir teşekkürü borç bilirim; bizi bu yıl zavallı minnacık milliyetçi tatminimiz Eurovision çilesinden kurtardığı için! Onların yarışacağını söylediklerinde öyle sevindim ki, nihayet bu yıl final zırvalarıyla on günlerce ana haber bültenlerimiz esir alınmayacak diye. Bilmemne ülkesi bize gıcık, oy vermiyor, gurbetçi Almanya'dan 10 puan aldık geyiklerini dinlemeyeceğiz diye. Çünkü bırakın dandirik Eurovision zırvasını, zaten normalde de asla benimsemediğim bir gruptur Yüksek Sadakat. Medya tekellerinden birinin en uzun soluklu yayınlarından birinden gelen bir grup üyen varsa, müzik basınında sıkça yer almak ve her festivalde sahneye çıkmak büyük bir sürpriz olmamalı. Hem belli bir yaştan sonra müzik kariyerine başlayan rockçı diye bir şey kabul edemiyorum. Kadayıf rockçı dediğin şöyle Ozzy Osbourne gibi olmalı, hayatını RocKnRoll yaşayarak ağartmış olmalı o kılları. Yoksa gördüğünüz gibi, sıradan orta yaşlı Türk rockçısı, sağdan soldan esin-sıradan bir pop-rock şarkısıyla, rock duruşunu yitirerek son derece gereksiz milli tatminlerin yaşandığı dandik bir yarışmaya 32 diş mutlu olarak girebiliyor. Dediğim gibi tekrar teşekkürler yine de, bu yıl Eurovision gibi dünyada sadece bizim "mesele" gördüğümüz bir yarışma ile daha fazla oyalanmayacağız.

Neden Lady Gaga'ya takıldım bu aralar, onu da bir sonraki yazıda anlatabilirim belki, şiddetle bekleyin \m/

Emeğin kontrolünü ele geçiren Marslılar (?)

2011-05-12T04:26:00.000-07:00

Blog yazmak bisiklete binmek gibi. Bıraktığında bir daha yapamam sanıyorsun, tekrar denediğinde ilk günkü gibi kotarıyorsun işi... Ama şu sıralar can sıkıntısına dönüştü bu blog işi benim adıma.

Bu Blogspot yasağı Bedevinin Günlüğü'ne yaramadı katiyen. Ben o yasakla yüzleştikten sonra, "ne yazsam, birileri benim iradem dışında gelip her şeyi bok edebilme gücüne sahip" diye düşünmeye başladım. Birilerinin benim emeğimin kontrolünü eline almış olduğu düşüncesi beynimi kemirip durdu. Ki haklı olduğumu hepiniz biliyorsunuz. Şimdi ne kadar emek verirsem vereyim, 1 saniyede her şey internetin bizim ulaşamadığımız farklı bir gezegeninde sıkışıp kalabilir. Hele ki şu 22 Ağustos kabusu gerçeğe dönüşürse...

O yüzden yazasım yok, yazdıklarımı paylaşasım yok.
Bu hepimizin büyük bedeviliğidir aslında, benimkiler yanında cüce kalır.

Hayat öyle kısa ki, hiçbir şey içinde kalmamalı insanın...

2011-03-27T13:14:00.000-07:00

25. yaş günümdü, "neden erteliyorum?", "nereye erteliyorum?", "doğru zaman belki de hiç gelmeyecek!" diye düşündüm. Her yaş günümde olduğu gibi yalnız kalıp düşünecek çok vaktim vardı.

Çocukluğumdan beri müzikle ilgileniyordum. İlkokulda öğretmenim keşfetmişti ilk olarak müziğe yatkınlığımı. Törenlerde marş söylemek suretiyle bir çok kez görev vererek başlattığı solistlik kariyerime ( :P ) 3. sınıftayken başladığım org kursuyla enstrümantal bir yön de katmıştık. Çok sevgili Mete Öğretmen'in düzenlediği kursta, her başarılı şarkının ardından bir adet çikolata ile ödüllendirileceğini bilmek, bir çocuğa İstiklal Marşı'nı bile çaldırabiliyor inanın ki :) Günler günleri, aylar yılları kovalarken ben ortaokulda okul korosunda yer almış, üstelik her yıl solo şarkılarla da yeteneğimi ödüllendiren müzik öğretmenlerim sayesinde, koro solistlerinden biri olmuştum. Bu arada elbette org çalmayı bırakmış, gitar peşinde koşmaya başlamıştım ki... Gittiğim müzik kursunda ısrarla klasik parçalar çaldırılınca, bir akdeniz akşamları bile çalamayışımın yergileri ile karşılaşmıştım. Üstelik çevrem 3 notaya aynı anda basabildiğim bu klasik şarkılarla ilgilenmiyor, "e hadi tıngırdat bir akdeniz akşamları" diyerek beni daha da strese sokuyorlardı... Gel zaman git zaman bu strese dayanamayıp, daha başarılı olduğum alanda, vokallikte kalmam gerektiğine karar vermiş, enstrümanlara veda etmiştim. Fazla motivasyona ihtiyaç duyduğum bu alanda, başkalarını dinlemekten daha çok keyif almaya başlamıştım.

Lisede ise ilk yıldan itibaren müzik öğretmenimin gözbebeği, e haliyle Türk Sanat Müziği hem de Türk Halk Müziği korolarının da solistlerinden biri olmuştum. Üstelik 2. sınıftayken İstanbul Liselerarası Müzik Yarışması'nda okuluma 1.'lik derecesini getirmiş, bu sayede tarafından hiç sevilmediğim okul müdürünün hışmından da kaçmayı başarmıştım. Pek sarmıyordu bu alanlar o dönemde beni, e bu durumda boş duramazdım. Canım arkadaşım Emir ile o dönem bir de rock grubu kurmuş, kendi okulumuz da dahil olmak üzere bir kaç da konser bile vermiştik. Müzik öğretmenim ÖSS sürecine girmemize ramak kala ailemle görüşmüş, bu kızı mutlaka konservatuara yönlendirmelisiniz diye çok dil dökmüştü. Fakat dönemin prestij anlamında Anadolu liselerinden sonra gelen SÜPER liselerinden birinde okuyan ben mutlaka bir BÖLÜMde okumalıydım... Başarılıydım, konservatuarda harcanmam kabul edilemezdi. Kibarca bu gerekçeler bildirilen öğretmen büyük bir üzüntüyle benim peşimi bırakmış, şans dilemişti. Son sınıfta üniversiteye hazırlanma gerekçesiyle ben de koroyu bırakmıştım. Hoş! Üniversiteye de hazırlandığım yoktu ya... Yine de o yıl, çok istediğim, kaç yıldır kesin tercih gözüyle baktığım Sosyoloji alanında eğitim almaya hak kazanmıştım...

Müzik bir aşktır. Her ne kadar aileniz meslek gözüyle bakmadıkları için bazı şeylere engel olsa da, toplum sizi uzaklaştırmaya çalışsa da... müzik bir yerlerden hortlar. Çünkü gizlenemeyecek kadar güzeldir.

Üniversitede de gruplarım oldu. Başarılı, başarısız girişimler. Okul bitti, iş hayatı başladı, e onlar da bitti kuşkusuz...

Ve 25. yaş günümdü, "neden erteliyorum?", "nereye erteliyorum?", "doğru zaman belki de hiç gelmeyecek!" diye düşündüm.

Hayat çok kısaydı, ertelemek ise aptalcaydı. Öyle yalnız kaldığım bir andı ki, sonunda kendim için bir şey yapma fikri çıkageldi zihnimin derinliklerinden. Ey müzik! İçimde çalmaya başladın bir anda...

Bu yıl, çeyrek yüzyılını doldurmuş bir ömür olarak, sonunda müzik eğitimi almaya başlayacaktım. Ufak bir araştırmadan sonra öğretmenimi buldum. Dünyanın en ilgi çekici insanlarından biri. Bir enerji, bambaşka bir dünya; Alexandra İvanoff

Yaş günümde kendime bir hediye verdiğimden bahsetmiştim. Biraz ilerleme kaydetmeden ne olduğunu yazmaya varmadı ellerim. Şimdi gururla söylüyorum ki, Alexandra ile Şan çalışmaya başlayalı tam 2 ay oldu. Ben çok mutluyum. Çok! İçimdeki müziğin susmamış olmasından dolayı çok gururluyum.

Okurken, insan kendini sadece öğrenci olarak görüyor; Çalışırken, insan hayatını işten ibaret sanıyor. İçinde olduğu koşulların müsaade ettiği şeylere vakit ayırıyor. Hayatımızda biri olduğunda da bu böyle aslında. Kimse sadece kendisi için bir şey yapmaya kalkışmıyor. Ama neden erteler ki insan? Sonsuza dek yaşayacağını mı düşünür? Mutluluk, küçük kararların ardında gizli. O küçük kararları beyninizin derinliklerinde bulup çıkardığınızda, büyük bir hazineyle karşılaşıyorsunuz.

Şu 2 ayda bir hayli yol kat ettim. Bu haftaki ödevim, bir zamanlar Pavarotti'nin de seslendirdiği, César Franck’in bestesi "Panis Angelicus"...

Aşağıda şarkıyı sizlerle de paylaşıyorum. Keyifle dinlemeniz dileğiyle... (Bir gün benden de dinlemeniz dileğiyle hatta :) )

Bloguma Dokunma!!!

2011-03-07T13:11:00.000-08:00

Kaç gün oldu, bloglarımız, özgürlük alanlarımız açılmadı. Ben birilerinin dediği gibi "ben giriyorum, siz de girin" sığlığıyla değil, paylaşabilmenin rahatlatıcılığını kaybetme korkusuyla “Bloguma Dokunma” hareketinin bildirisini paylaşıyorum sizlerle...

Bildiri

Bir ülkenin internet deneyimi ve tarihinin sansürlerle anılması çok trajikomik bir durumdur. İnternetin özü olan birey haklarının ve bireysel özgürlüklerin kısıtlanması, sosyal medya dünyasının özüne tamamen aykırıdır.

Bizler; Türkiye’nin dört bir yanından profesyonel veya amatör olarak blog tutanlar, internette günlük yaşantılarını ve birikimlerini ve deneyimlerini diğer insanlarla paylaşma hevesiyle tutuşan herkes, gelişmeleri endişe içinde izlemekteyiz.

5846’nci no’lu kanunun esnekliğinden mütevellit, 1 Mart 2011 günü, Google’a ait olan ücretsiz blog servisi Blogspot, Digiturk grubunun açmış olduğu dava sebebiyle erişime kapatılmıştır. Süper Toto Süper Lig’in yayın haklarının sahibi olan Digiturk bu davada, korsan olarak LigTV yayını yapan kişilere karşı kendi haklarını savunmak amacıyla hukuki süreç başlatmıştır. Ancak ilgili kanun gereği yasaklamaların, sitelerin adresleri ve alt-domainleri üzerinden değil; IP adresleri üzerinden yapılması sebebiyle Blogspot’a ait birçok ilişkili IP aralığı erişime kapatılmıştır. Böylelikle de binlerce blogger’ın kişisel sitesi sansür kurbanı olmuştur. Bazı bloglara bazı anlarda girilmesinin sebebi ise aynı IP üzerinde birçok blogun yer alması ve aslında her IP’nin yasaklanmamış olmasıdır.

İlgili kanunun esnekliğini ve nelere yol açtığını geçmişte birçok kez görmüşken, devlet sansüründen dolayı binlerce site yasaklanıyorken, Digiturk ve Google’dan daha duyarlı davranmalarını beklemek tüm blogger’ların hakkıdır. YouTube’daki korsan maç yayınlarını kaldırmak için yapılan özel yetki anlaşmasının bir benzerinin de Blogspot için yapılması ihtimal dışı değildir. Bugüne dek Digiturk ve Google bu konuda masaya niçin oturmamışlardır? Google kendi kullanıcılarının hakkını neden savunmamaktadır? Digiturk böyle bir topyekün sansürün yaşanacağını bile bile neden hâlâ, tek amaçları düşüncelerini diğer insanlarla paylaşmak olan bloggerları mağdur etmektedir? Öte yandan, Türkiye Cumhuriyeti’nin yasa koyucuları, vatandaşlarının ifade özgürlüğü hakkının gasp edilmesine neden hâlâ göz yummaktadır?

Kaldı ki bu korsan yayınları yapan kişiler, teknik bilgileri yüksek olduğundan bu yasaktan etkilenmemektedir. Tam tersine bu sansür, tek amacı blog tutmak olan internet kullanıcılarını etkilemektedir.

Digiturk, Google ve Türkiye Cumhuriyeti devletini artık bu sansür ayıbına karşı duyarlı olmaya, tüm sansür karşıtı internet kullanıcılarını bu harekete katılmaya ve tüm basın mensuplarını ifade özgürlüğüne destek vermeye davet ediyoruz.

Tüm Blogger’lar adına,

Bloguma Dokunma

Digitürk'e açık mektup!

2011-03-01T04:01:00.000-08:00

Ben http://bedeviningunlugu.blogspot.com/ sitesinin yazarı Zeynep!

Alınan son kararın ardından, bir blog ile olan hesaplaşmanızı tüm Blogspot kullanıcılarına mal eden kapatma kararına sebep olduğunuz için şirketinizi kınıyorum.

Bu erişilemeyecek bloglar nedir biliyor musunuz? O çok kıymet verdiğiniz (!) tüketicilerinizin yazdığı ve okuduğu/ çok kıymet verdiği yayınlardır. Şirketinizle ilgili bir kriz çıktığında / bir karalama yapıldığında önünü almakta en çok zorlandığınız iletişim mecrasıdır.

Kendi adıma yıllardır emek verdiğim, yazılarımı insanlarla paylaştığım blogumun böyle adaletsiz bir biçimde ulaşılmaz olacağını bilmek çok rahatsız edici! Ben emek veriyorum!

Bu elim hata düzeltilene kadar hiçbir şekilde evimde Digitürk ve şirketinize ait hizmetleri kullanmayacağımı bildirir, aileme, arkadaşlarıma ve iş çevreme de aynı şekilde karar almaları yönünde bilgi vereceğimi de unutmamanızı isterim. Ha bu arada, kendimi tanıtayım, ben Medya ve PR sektöründe çalışan bir metin yazarıyım. Benim gibi insanların başlatacağı bir internet krizine hazırlıklı mısınız???

Sevgili blog sahipleri!
Sizlerden http://www.digiturk.com.tr/iletisim.aspx bu adrese şikayet yağdırmanızı rica ediyorum.
Ben yukarıdaki mektubu bir de onlara gönderdim. Sizler de henüz tüm bloglar kapanmadan tepki yazılarınızı paylaşır, mektuplarınızı gönderirseniz yaşayacakları kriz hakkında bir bilgileri olur. Kim bilir belki de bu saçma kararın alınmasına engel olurlar...

Biliyor musunuz?

2011-02-04T14:59:00.000-08:00

Dün 2 olay oldu, biri herkesin dilinde, öbürü ise benzerleri gibi görmezden gelinmeye, örtülmeye MAHKUM! Hıncal da ona cevap verenler de, savunanlar da aşağılayanlar da, "ah inanamıyorum biri şaka desin" diye acısını twitterda yaşayan sanal ağlaklar da, "bizim de başımıza gelebiliiiir" diyen empatistler de, "vay pislik sen misin bebeğini evde bırakıp çapkınlığa çıkan" diyenler de, eski fotoları çıkartıp sergileyenler de, polis tutanaklarını basına sızdıranlar da, şöyle iyiydi böyle tatlıydı hoşçakal birtanem diyip 1 gün içinde eller havaya moda günlerinde gezenler de, aman da dosttuk da şöyle anılarımız var böyle yanağımızı dayayıp uyumuşluğumuz var diyenler de, onun ağzından mektup yazıp insanlara ahlak dersi veren gerzekler de...Hangisi hatırlayacak 3 gün sonra?

Hazır reytingten nemalanma derdinde olanlar bu furyayla sandıklardan çıkarttıkları dandik anılarını yakında temelli kaldırırlar nasıl olsa. Sadece o anne ve her yanından çekiştirilen o koca üzülebilir, oğlu bile hatırlayamayacak kadar küçük. Popülist medyatik zırvacılar gibi ismini defalarca haykırmıyorum, yargılamıyorum da... Sadece uyuz oluyorum bu köşecilere, cevapcılara, ekmek çıkartmaya çalışanlara.

Biliyor musunuz? Dün Ankara'da 19 kişi öldü patlamada.. Olaya dair haberlere yer bile vermiyorlar, yarattıkları medyatik dram varken; ben buna üzülüyorum bugün... Orada hayatın gerçekleri içerisinde, belgeleri bile olmayan bir iş yerinde sabahlara kadar eşşek gibi çalışan; alın terlerini sömüren eşşoğlueşşeklerin alamadıkları önlemler yüzünden cayır cayır yanarak hayatını kaybeden insanlar var. Orada sigortaları bile olmadığı için küçücük çocuklarına, devlet babanın verebileceği o minicik tazminatı bile bırakamayacak kayıt dışı çalıştırılan ölü işçiler var. Ortadoğu Sanayi ve Ticaret Merkezi (OSTİM) gibi kallavi bir ismin altında; Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanı Ömer Dinçer'in olay sonrası, “İşletmenin işletme belgesinin olmadığını öğrendim"diyebilme pişkinliğini gösterdiği bir yangın yeri var... Açın bakın haber sitelerinde ne var? Olaya ilişkin yorum yapmak bile istemiyorum ama bu memlekette böyle ölüler de var, görebilme şansınız oldu mu???

Janis Joplin- The roller skate song

2011-01-31T12:26:00.000-08:00

Bu şarkıyı kolay kolay her yerde bulamazsınız! :)
Çok şeker, binlerce defa dinlemek istiyor insan. Ki benim gibi uslanmaz bir Janis aşığı için bu gece fazlasıyla mutluluk verici oldu bu şarkıyı bulmam. Sizler de dinleyin, sizler de mutlu olun istedim :)

	Janis Joplin - The Roller Skate Song .mp3

	Found at bee mp3 search engine

I road my bicycle past your window last night

I rollerskated toward your door at daylight.

It almost seems

Like you're avoiding me.

I'm okay alone

But you've got something i need:

Well, i got a brand new pair of rollerskates

You got a brand new key.

I think that we should get together

And try them out, you see?

I been looking around awhile;

You got something for me

Oh, i got a brand new pair of rollerskates

You got a brand new key.

I ride my bike,

I rollerskate,

Don't drive no car.

Don't go too fast

But i go pretty far.

For somebody who don't drive

I've been all around the world:

Some people say i done alright for a girl.

Oh yeah...

I ask your mother

If you were at home

She said "yes" but you weren't

Alone

Oh, sometimes i think

That you're avoiding me -

I'm okay alone

But you got something i need

Well, i got a brand new pair of rollerskates

You got a brand new key.

I think that we should get together

And try them out you see?

Oh, i got a brand new pair of rollerskates

You got a brand new key.

Matruşka

2011-01-29T04:33:00.000-08:00

İnsanoğlu matruşka gibi...

İçi açıldıkça başkalaşan, içine doğru gidildikçe küçülen insan...

Dışı boyalı, süslü püslü, karmaşık,
İçine girdikçe rengi azalan, deseni yok olan insan...

Uzaktan net görünüp, içini açtıkça karmaşıklaşan insan...

Bir iken, bin olan; sağı solu belli olmayan insan...

Hepimiz birer matruşka bebeğiyiz.Kat kat örülmüş, iç içe geçmiş, katman katman olmuşuz. Herkese başka bir katmanımızı sunuyoruz. Kimilerini allı güllü dış katmanımızla kandırıp, yavaş yavaş açıyoruz içimizi. Birbirimizi böyle böyle kandırıyoruz. İçerideki insancıklar ortaya çıktıkça korkuyoruz, uzaklaşıyoruz birbirimizden...

"Ben insanı bir görüşte tanırım" diyenler vardır hani. Afedersiniz ama "nah tanırsınız!". Mümkün değil. Bir katmanını çözdüklerinde insanı tanıdığını sananlar, büyük bir yanılgıya düşer ve yeni bir katmanla karşılaşınca öfkeye kapılırlar... Siz bu ukalalardan olmayın e mi?

Moda, moda mıdır Benjamin?

2011-01-14T15:23:00.000-08:00

Moda, moda oldu. Zamanında bir takım şeylerin modası vardı. İşte sıradan insanlar bu moda akımlarının peşine düşer, o süreç tamamlanıp, misal taş devrinden yontma taşa geçildiğinde, taşları atar hemen ellerine birer alet alır sonra o taşları kıyır kıyır oyarlardı. Bunu 80’lerde vatka takip etti, ki kendisini anmak istemiyorum! Şimdi ise bizzat moda, moda oldu. Moda takibi, moda yaratma isteği gibi sonradan inme dürtülerle kulakları her şeye kesik gezen insanlar, moda modasını takip ediyorlar artık.

Bu camia acaip. Kendini Japon sananından tut Fransız sanana kadar çeşit çeşit ruh hali var piyasada. Ben de bir ara kendimi biraz İrlandalı sandım, sonra bir süre Hintli sandım bir takım ineklere taptım, efendime söyleyeyim Jamaikalı oldum misal… Akımlar var, akıyorsun güldür güldür. Bir adam çıkıyor, haydi paçaları daraltıp çivi gibi olalım diyor, sonra adamın biri jöle diyor, jöle ne şahanedir boca edelim kafamıza diyor, takip ediliyor ediliyor ediliyor…

İmaj dediğin bin bir türlü bir şey. Bir gün birine giriyorsun, öbür gün diğerine. Ama önemli olan senin neye girip çıktığın değil aslında. Sana girip çıkan var mı onu kesmen lazım arada yan gözle. Zira zaman kötü sevgili okuyucum. Zaman bayağı bir kötü… Yaaa… Yaaaa… Di mi Benjamin?

Bedevinin annesinden kedili güzelleme

2011-01-12T14:07:00.000-08:00

Benim bir kedim vardı; Üzüm. Evlatlık almıştık kendisini, sonra bir şekilde anlaşamadık yollarımızı ayırdık demokratik bir biçimde. Eski notlarımı karıştırırken, benim benden bedevi anacığımın devirdiği bir çama rastladım:

"Dün Migros'ta 4 Ekim dolayısıyla tüm kedi köpek mamaları yüzde 50 indirimliydi.
Biz de fırsatı kaçırmayıp annemle gittik, kedoşumuza mama istifliyorduk.
O sırada türbanlı bir kadın geldi, ufak bir sohbet başladı aramızda, onun da kedisi varmış sizinki hangi mamayı seviyo vs diye soruyordu...
Elimdeki Whiskas marka mamayı görünce kadın dedi ki ''aaa ama o markada domuz var diyorlar!''

Ben bu yorum karşısında şok geçirdim, kıkırdasam da ses etmedim,
Sonra annemden beklenen bomba geldi 'Niye? Sizin kedi namaz mı kılıyor?' "

Hoca Nasreddin soyundanmış benim anam zaar...

(Annem de ben de türbanlı insanlarla bir sorun yaşamıyoruz; her kesimde cahillikler görülebilir. Yanlış anlaşılmasın...)

Fizy yasağının ardından...

2010-12-29T05:17:00.000-08:00

Eskiden en önemli varlığım olan müzik setimi birine vereli 3 yıl; kaset dinlemeyi bırakalı uzun yıllar oluyor, cdlerimi de en son 2 yıl önce kaldırdım bir kutuya. Radyo alışkanlığım zaten çok güçlü değildi, artık sadece internetten ulaşabildiğim bazı özel radyo kanallarını dinliyorum. Bu bana has bir dönüşüm değil. Zamanın gereği.

Hatırlarsınız, mp3 furyası ilk başladığında büyük bir çılgınlık gibi görünmüş, dünya müzik arenasında Metallica başta olmak üzere birçok büyük müzik insanı bu sisteme karşı duruş sergilemişlerdi. Korkuları, büyük bir holocaust olan müzik endüstrisinin albüm satışı ve promosyon esasına dayalı maddi sisteminin çökmesiydi. Belki de bu kadar bile geniş düşünmüyorlardı. Sadece, telif hakkı bazlı bir takım kaygılardan dolayı, bu sistemi engellemek arzusundaydılar. Bu furyanın durdurulamaz bir değişimin sadece ilk adımı olduğunu fark ettiklerindeyse duruma bakış açıları değişti. Açtıkları savaşın aksi yönde, bu sistemi kullanarak, tabi yine legal yollarla ve yine kazanç elde edebilecekleri bir biçimde sistemin içinde yer almak onların lehine olacaktı. Dolayısıyla bugüne baktığımızda, müzik dünyasının en çok kazanan gruplarının bugün albüm kayıtlarını internette çok minik paralara ve hatta bedavaya paylaştıklarına şahit oluyoruz.

Biz neredeyiz?

Bütün bu süreci bu kadar kısa özetlemek elbette birçok detayı atlamamıza sebep olabilir. Fakat, asıl değinmek istediğim, hepinizin yakından şahit olduğu bu süreç değil, şu anda ülkemizde durumun nasıl hayat bulduğudur. Birçok konuda olduğu gibi, bu gelişmeler ve değişimler konusunda da bir miktar geride kaldığımızın farkındasınızdır. Hatta buna geride kalmak deyimi bile az gelir. İnternet gelişmelerinin büyük bir heyecanla karşılandığı ülkemizde, bir çok mecra, pratikte yanlış algılanabiliyor. Yani her hıyarım var diyene tuzla koşuyoruz, ama içinde bulunduğumuz durumu doğru analiz edemiyoruz. İşte bugünün dünyasında, Batı tarafından 3. Dünya ülkesi sıfatı ile yerilen ülkeler klasmanında yaşanan bir takım ilkelliklerin ülkemizde de yaşanıyor olması maalesef bir sürpriz değil. Ama değişebiliriz. Ne dersiniz?

Youtube ile başlayan süreç Fizy ile son noktasına gelmiştir!

Önceki gün Fizy'nin mahkeme kararı ile engellenmesi internet dünyasında büyük yankı uyandırdı. Fakat maalesef henüz esas konuşması gerekenler ağızlarını açmadılar. Aslında bir endüstri olarak bile nitelendirilemeyecek olan ülkemiz müzik dünyasında, bu yasakların en çok karşısında durması gereken müzisyenler, bu duruma karşı ilgisizler. Hatta Fizy'nin kapanmasına giden yolda onların da ciddi adımları oldu.

Yapımcılarının öngörüsüz dünyasının bir kararı olarak dava açarak engelledikleri bu mecra, aslında müzisyenlerin yeni medya düzeninde en çok ihtiyaç duyduğu kanalı onlara sunuyordu. Fakat bugün para kazanmak uğruna yarın aç gezeceklerinden haberdar olmayan dinozorların yanlış kararları, bugün ülkemizde müzikseverlerin canını sıkıyor.

Geride kalmaya alışkın olsak da dünyadan bu kadar kopuk yaşama lüksüne de sahip değiliz üstelik. Gerikafalılık, Türkiye müzik piyasasının çok büyük bir hastalığı. Elbette herkesten ileri görüşlü olmasını, vizyon sahibi olmasını beklemiyoruz. Ama sanata hizmet veren bir arenada bulunan herkesin mutlaka ileri görüşlü olması gerekiyor. Bu bir ihtiyaç değil, zorunluluk!

Zira teknoloji - internet - yeni medya üçgeninde ayakta kalacak ve para kazanmaya devam edecek olanlar, bu mecraların karşısında değil, yanında duranlar olacak. Bir uyarı da benden olsun...

*Bu konu hakkında daha uzun uzun yazmak isterdim ama zaman kısıtıyla böyle yalap şaplak bir özet oldu, kusura bakmayın... Geniş bir zamanda durumun nasıl bu hale geldiğinden de bahsedeceğiz.

Güvenme metabolizmana, elbet sen de yavaşlarsın!

2010-12-10T03:54:00.000-08:00

Bazı kadınlar, mükemmel sıskalıklarını övünç kaynağı olarak görüp, her yemekli ortamda "Ne yersem yiyeyim, kilo alamıyorum" diye sık sık belirtirler. Hani sizin de mutlaka başınıza gelmiştir, tam konu kilolardan açılır, ortamda da bir adet sıska Fransız vardır. Herkes şuramdan buramdan şikayetçiyim derken o sırıtır ve bu cümleyi tekrarlar. Eskiden bu kadınlara içten içe uyuz olurdum. Şimdi bu "kilo almıyorum", "metabolizmam hızlı", "ailesel şekerim" iddialarını duyunca içten içe kıkırdıyorum. Neden mi?

Son bir-iki yılda gördüğüm örnekler yüzünden.

Bir zamanlar ortamların favori zayıf kızı, bakımlısı olan bir çok arkadaşımı, uzuuuuun bir süre görmedikten sonra sokakta karşılaştığımda korkunç görüntüleriyle karşılaştım. Nedendir bilinmez, metabolizma şanslarından dem vuran bu arkadaşları, hayli kilo almış vaziyette buluyorum bir süredir. Katiyen kimseye garezim yok, ama ben bunu bilir bunu söylerim; o hızlı metabolizmalara güvenmeyin, elbet sizinki de yavaşlayacak! Türkiye'de yaşıyorsanız, özel bir çaba sarf etmeden, formunuzu koruyamazsınız! Asla!

Maşallah mutfağımız bol çeşitli, bol kalorili leziz örneklere sahip. Ana eliyle yapılanlar zaten bir bombayken, bir de okulda, işte, sokakta yediklerimizi düşününce formda kalmak komik bir tabir olup çıkıyor. Her geçen yıl, metabolizme hızımızdan biraz daha çalıp kaçıyor. Gitgide yavaşlıyor, yediklerimizle biraz daha semirme potansiyeline kavuşuyoruz. Öyle beslenme üzerinde kafa yormayarak, canının istediğini istediği zaman yiyenler hiç kendilerini kandırmasınlar. Bu saltanat uzun sürmeyecek. Elbet onlar da şişmanlar kulübünün kapısını çalacaklar :)

Özel çaba gösterenler ise zayıflamaya, zayıf kalmaya, formda olmaya devam edecekler. Yok öyle "Ne yersem yiyeyim, kilo almıyorum"lar. Biz zeki çocuklarız, yemeyiz böyle numaraları :D

Sokak köpeği candır, can!

2010-12-09T07:52:00.000-08:00

Sokak köpeği onurludur, sokak köpeği inayetlidir. Yağmurda ıslanır, karda donar da asla gidip betona sıçmaz!

Ev köpeklerinizi sokağa çıkarttığınızda yanınıza bir poşet alın. Doğa, taşa, betona sıçan köpeğe karşıdır! Doğal köpek kaldırıma sıçmaz, sıçamaz. Ama sizin doğasından kopmuş kokoş köpekleriniz, tasmaları boyunlarında gezerken, toprak ile betonu ayırt etmeden her yere sıçıyorlar Medeni insan, bu boku temizlemekle yükümlüdür. Bu boku temizleyemeyen insanı bir temiz dövmek gerek.

Ortaköy, evde köpek besleme oranının yüksek olduğu bir ilçemiz. İnsanlar sabahları hem bir güzel yürüyüş yapıyor, hem de köpeciklerini kakaya çıkartıyor, dolaştırıyorlar. Buraya kadar her şey mükemmel. Ne modern bir hayat. Aman ne modern bir hayat! Bu aynı modern dünya insanları, benim bir karış kaldırımıma köpeklerini sıçtırıyor, o bokları da oralardan almıyorlar. Yine aynı modern dünyanın insanları o kaldırımın yanında kalan sik kadar yolun 3'te 2'sini arabalarıyla işgal ediyorlar. Boka basmadan yürüme ihtimali demek, yolun geri kalan tek şeritli sıkışık kısmında ezilme tehlikesi geçirmek demek. Ezilme tehlikesi geçirmeden yürümek demek, uykulu bünyenin taze boka basıp, bütün gün ofiste "bu bok kokusu nereden geliyor ya?" söylenmek demek. Ayakkabının durumunu keşfettiğinde yaşadığın utanç demek. Velhasılı; kalıbınıza güvenmiyorsanız, bir köpeciğin bokunu poşete koyup 5 metre ötedeki çöp konteynerine atamayacaksanız, köpek beslemeyiniz. Bu köpeciklerin doğalarıyla oynamayınız!

Yahu nerede görülmüş, kendi kendine yürüyen bir köpeğin gidip kaldırıma sıçtığı? Toprak varken betonu mesken edindiği?

Sokak köpeği candır, can! İnsan ise hayatına girdiği tüm diğer canlıların doğalarını tahrip etmekte bir numara bir zararlı... Hayvan refleksleriyle oynayan, kendi iğrenç egolarını onların üzerinde tatmin eden, yeme-içme-sıçma alışkanlıklarını bile değiştiren bir zararlı hem de. İğrenç kokulu, içinde ne olduğu aslında hiç de belli olmayan o kuru mamalarla beslenip, toprağı unutan zavallı hayvancıklara diyecek sözüm yok. Benim sözüm insan hayvanına...

Yarın sabah yine yürüyeceğim aynı kaldırımda. Elinde tasmasıyla minicik köpeği kaldırıma sıçtıran o "alt eşofmanlı" teyzeyi görürsem iki çift lafım olacak. Anladınız siz onu ;)

Deviance

2010-12-03T15:44:00.000-08:00

Benim küçük dünyamda, çok acayip şeyler oluyor...

Kafamda kırk tilki dolanıyor, kırkının da kuyruğu birbirine değmiyor, ki klasiktir zaten.

Bedeviliği yazarken, bazen tıkanıp kalıyorum. Gün içerisinde gözüme batan, beni rahatsız eden her şeyi yazmaya kalksam, abartıyorum sanırsınız. Hatta ciddi talihsizlikleri anlatsam, sallıyor, dersiniz. Ki sallayabilirim elbette, klavye bende. Hatta ben şimdi şurada aklınıza sığmayacak aksilikler sererim önünüze, aklınızı alıp kaçarsınız.

Ama yapmayacağım. Çünkü bizde yalan yok (Ali Ağaoğlu Style). Herkes Bedevi okuyacak dedik, okutamadık, o da ayrı mesele.

Ha dersiniz ki, yazdığın mı var? Anlarım. Anlarım da derdimi anlatamam. En basiti, vaktim yok! İkinci sebebi, isteğim yok. "Acaba artık her şey güllük gülistanlık da bedevilik yaşamıyor mu?" diye sorarsanız, yok öyle bir şey.

Ama tabi ki bedevi maceraları biriktirmekte Mecidiyeköy trafiğinin yaratıcı desteği yadsınamazdı. Ne zaman ki istifa edip, ayrıldım Mecidiyeciğimden, yol maceralarım nezihleşmeye başladı. E herhalde size freak yol hikayeleri anlatabilmek uğruna, trafiğe atlayacağımı düşünmüyordunuz değil mi?

Bedevi lafı, hayatıma ilk olarak, Bedevians, yani daha açık şekliyle; Be deviance/deviant! olarak girdi. (İnanmazsınız, daha o zamanlar DeviantArt diye bir site yoktu ortada! Varsa da bizler bilmiyorduk ülkecek...)

Daha üniversite birinci sınıftayken binbir türlü aksiliğe rağmen birarada tutmaya çalıştığımız müzik grubumuz Prototip'le başladı hikaye. Başımıza o kadar tuhaf olaylar geliyordu ki, arkadaşlarımız lanetlendiğimizi düşünmeye başlamıştı. Başlangıçta gruba güzel bir isim bulamadığımız için, ben "Prototip olsun bir süre" dedim. Hani asıl ismi bulana kadar, bu ürünün bir prototipini üretmiş olalım babında... Sonraları bize o kadar çok çölde gezen "bedevi" iması yapıldı ki, benimsedik. Bir konser öncesi, bedevi tek başına pek mizahi, oysa ki biz sert bir grubuz, kafa göz yarıyoruz, böyle de olmaz ki derken; gitaristimiz Cem "BeDeviance olsun, şeytani olsun", dedi. Eh dedik, onca lanet hurafesi dolaşırken bunu kabul etmemek olmaz. Şaşırmazsınız, daha o ismi kullanamadan grup dağıldı :D

O halde size bir de şarkı armağan edeyim, Fizy'den dinleyebilirsiniz:

Slayer'ın "God Hates Us all" albümünden gelsin (mesaj içeriyor mu? Bence içeriyor!);
Deviance - http://fizy.com/s/1cruwk

Siz nereye aitsiniz?

2010-11-06T12:37:00.000-07:00

Yalnızlığı koruyabilmek önemlidir...
Kalabalıklara maruz kalırken unutursanız yalnızlığınızı... Gün gelir o unutulmayı hazmedemez ve çekiciyle vurur kafanıza; "Ben buradayım!" der.

Asla yalnızlığınızı unutmayın.
Bazen çok şiddetle gelebilir üzerinize. Onun soğuk dostluğuna kalbinizi kapatmayın.
Etten kemikten olanlar yanınızda olmadığı her an, o vardır. En vefalısıdır varlıkların.

Kaçarak riyakarlık ettiğiniz anlarda, kendini hatırlatacak acılarla gelir yanınıza. Öyle ki, dağılır gider her şey. Yine ilk günkü gibi çıplak bırakır insanı ortalıkta.
Ağlamayı unutan riyakar insanlığa, bebekliğin saflığının isyanıdır aslında bu.
Yol uzun; tek başınıza gelir binersiniz bu kayığa... Yolda çok insan alıp bırakırsınız duraklara, elbette. Gün gelip geri dönmeniz gerektiğinde, kimse eşlik etmez, yine başa dönersiniz, yalnız başınıza gidersiniz. Bununla barışın, yalnızlığınıza küsmeyin!

Poponuza atılan her şaplakta ağlamamayı öğretir hayat... Budur tek farkı, başlangıç ile sonun... Feryat figan çıktığın yolda, sessizce kaybolmayı öğretir...
En güzel gidenler, yalnızlığıyla barışanlardır şu dünyada.
Gerisi mi? Gerisi bencillerin dünyası; ne kadar isteseler de başkalarını yanında götüremeyenlerin...
Popolarına atılan her şaplakta ağlayan ve feryat figan gidenlerin dünyası...

Siz nereye aitsiniz?

Gözyaşlarımızı bitti mi sandın - MFÖ

2010-10-24T14:43:00.000-07:00

Günler günlerin ardında

Seni unutmak mecburiyetindeyim

Seni sevmeler cumhuriyetinde

Gözyaşlarım

Kafiye olsun diye değil

Özleye özleye kavuştuk birbirimize

Birbirimize vitaminler, moraller verdik

İçimizdeki şeytanlara zülfikarlarla saldırdık

Gözyaşlarımızı bitti mi sandın

Günler günlerin ardında

Seni unutmak mecburiyetindeyim

Seni sevmeler cumhuriyetinde

Senin dulluğun benim kulluğum

Kafiye olsun diye değil

Özleye özleye kavuştuk birbirimize

Birbirimize vitaminler, moraller verdik

İçimizdeki şeytanlara zülfikarlarla saldırdık

Gözyaşlarımızı bitti mi sandın ?

Dinlemek için...

-miş'li geçmiş zaman

2010-10-16T17:07:00.000-07:00

Bazı şeyler bitermiş... mişli geçmiş zamana gömülürmüş cenazeler...

Hep bitmek zorunda mıymış güzel hikayeler?

Neden gösterir Tanrı, görmek istemediğin kusurlarını "sevgili"nin?

Hem de en güzel yerinde filmin...

Salak ile Avanak

2010-08-21T02:50:00.000-07:00

Malumunuz, yaz ayları tatil ve eğlenceyi bir araya getiren organizasyonlarla dolu. Bu yaz da bu açıdan epey zengin geçti. Özellikle Sonisphere ve Foça Rock Festivali’nde bir araya gelen efsane isimler ve önümüzdeki günlerde Türkiye’de konser verecek U2, Ozzy Ozbourne gibi devler sayesinde Türkiye’deki rock müzik sevenlerin kulakları ve gönülleri bayram etti. Ama bir de istisna vardı ki gitmeyenler gibi gidenler de bin pişman; Zeytinli Rock Festivali ne yazık ki bu yıl bir çok hayal kırıklığına sahne oldu.

Organizasyonun el değiştirmesi, belediyenin devreye girmesi gibi konular zaten festival sevenlerin aklını hayli karıştırmıştı. Misal, hiçbir festivali kaçırmamaya özen gösteren ben, bu yıl oraya gitmeye çekindim. Fakat yakın arkadaşlarım oradaydı. Gelişmeleri ve dedikoduları ilk ağızdan gün gün dinledim, mobil iletişim sağ olsun. Güvenlik görevlilerinin korkunç hareketleri, organizasyonun maddi sorunları yüzünden zaman zaman sökülüp takılan sahne ekipmanları, çok fazla grup sahne alacağı için sabaha karşı 4’lerde sahneye çıkmak zorunda kalan iyi gruplar gibi konuları bir çok blogger ve internet dergisinden okudunuz zaten. Ben size oradaki mağdur 90 kişi dışındaki insanların pek bilmediği bir olaydan, bir salak ile bir avanağın vurgunundan bahsedeceğim. Hikaye gerçek, isimler meçhul. Zaten bilsem de adamların isimlerini telaffuz etmem. Zira kimlikleri pek önemli değil.

Efendim, bu gibi sayfiye organizasyonlarında ulaşım her daim problem olmuştur bildiğiniz gibi. Zaman zaman kimi insanların otobüs kiralayarak festival insanlarını toplu halde şehirlerine transfer etmeleri de alışılmış bir manzara. Çok da kullanışlı oluyor, organizasyonun kendisi böyle bir ulaşım etabına kalkışmadığında bu gönüllü kimselerin cebine üç beş kuruş girmesinde hiçbir sakınca görmüyoruz. Zeytinli’de de bu yıl aynen böyle olmuş.

Kimi insanlar festival sonunda İzmir’e ve İstanbul’a kaldırmak üzere otobüs kiraladıklarını ve kişi başı belirlenen ücretleri ödeyenlerin de son gün evlerine gitmek üzere bu arabalarla yola çıkabileceğini duyurmuş. Neyse günahıyla sevabıyla festivalin son günü bazı gönüllülerin arabaları gelmiş, yolcularını alıp gitmiş. Mis gibi evlerine ulaşan festivalciler durumlarından çok memnun. İstanbul arabalarını bekleyen 90 kişi ise ellerinde çantaları ile tamamen dağılan festival alanının önünde kalakalmış. Çünkü ortada ne araba, ne de paraları toplayan iki adam varmış. Ortalık karışsa da adamların verdiği numaralar da kullanım dışı olunca herkes başının çaresine bakmak zorunda kalmış, tabii benim arkadaşlar da.

Sırra kadem basan iki otobüs ve paraları alan 2 uyanıkla ilgili bildiğim kadarıyla basında bir haber yapılmadı. Ama sağlam kaynaklardan aldığım istihbarata göre salak ile avanağın sefası trajikomik bir biçimde sona erdi. Rock sever gençlerden toplamda 4 bin TL para toplayan salak ile avanak, Ege bölgesinin en pahalı otellerinden biri olan Çeşme Sh******’da polis tarafından enselendi. Zaten en fazla 4-5 gün yetecek bir parayla bu süper lüks komplekste sefa yapan salak ile avanak meğerse mesaj kaygısıyla bu eyleme girişmişler. Yaptıkları açıklama ise festivalseverleri bile güldüren cinsten;

“Abi biz bu işi kedi kesenleri cezalandırmak için yaptık. Aldık paralarını bir güzel enayilerin, geldik otelde çatır çatır yedik. Bir dahaki hedefimiz çok daha büyük bir festivalde daha fazla otobüs vaadiyle büyük vurgun yapmak. O paralarla Maldivlere tatile gideceğiz!”

Güler misin ağlar mısın Türkiye?

Tatil anıları depreşti, tatilin kendisi hala bir hayal...

2010-08-06T06:27:00.000-07:00

Yaz geldi geçiyor. Kavruluyoruz, neresi geçiyor diye soracak olursanız, size Ağustos geldi, önümüz Eylül demek zorunda kalırım. Bunu dedirtmeyin bana, çünkü biraz trajik bu yıl benim için yaz ayları. Çünkü henüz denize giremedim! Çünkü heniz yeşille maviyle buluşamadım. Çünkü henüz bu şehirden uzaklaşıp 3 gün üst üste öğlene kadar uyuyamadım. Ve bu yıl bu çok da mümkün görünmüyor. Mühim değil, daha gencim, ne tatiller görürüm demekle kendimi avutuyorum. Tatil anılarımla yetiniyorum.

Her tatil unutulmazdır. Ama bazıları gerçekten çok güzel izler bırakır insanın hayatında. Benim de böyle deli bir tatil anım var. Yaz günleri bitmeden yıllar önce yazıp başka bir blogda yayınladığım bir tatil yazısını sunuyorum şimdi sizlere. Temel fıkrası gibi bir ekip; 1 Ukraynalı, 2 Finlandiyalı, 5 Macar ve 1 Türk 2 arabalara atlayıp Ege'ye inerse neler olur? Keyifli bir tatil yazısı sizi bekliyor;

"Ege turumuzu tamamlamış bulunuyoruz!

Bir eski Erasmus öğrencisi olarak, Türkiye'ye dönüşüm bir hayli maceralı oldu. Haziran'da döndüğüm ülkemde sıkıntıdan patlarken aldığım haberle keyiflendim.

Macaristan'dan, Ukrayna'dan ve Finlandiya'dan canım arkadaşlarım beni ziyaretleriyle çok mutlu ettiler. Hiç üşenmeden Macaristan üzerinden Türkiye'ye 24 saat direksiyon çevirerek 2 arabaya tıkışıp gelen 8 arkadaşımla beraber, bir deli tatil macerasına başladık.

İlk 2 gün güzel bir İstanbul gezisi yaptık. Aklınıza gelebilecek tüm turistik yerleri gezdirdim onlara. Tabi Erasmustan arkadaşım Mustafa'nın da yardımlarıyla. İstanbul'un ardından yola çıktık, ilk gece Truva'ya sabaha karşı 4 civarı vardık.

O saatte orada ne yaptık dersiniz?

Truva ören yeri girişindeki kapalı satıcı tezgahlarının önüne arabaları aralıklı park ettik, araya matlarımızla uyku tulumlarımızı atıp açık havada güzeeeeel bi uyku çektik :)

Sabah olduğunda tezgah sahibi satıcının geldiğini bile duymamışız, başımızda duran bir köpek sayesinde uyandık, adamlar hemen günaydın dediler :) Arkadaşlarımdan Szabi, hala o köpeğin uyurken benim yüzümü yaladığını iddia ediyor. Zaman zaman da bu bilgiyi manipüle edip, tezgah sahibi adamın gelip benim yüzümü yaladığını iddia ediyor. Gerçekler ise hala bir sır :D

Sabah kahvaltı edip Truva'yı gezdikten sonra Assos'a geçtik. Orada güzel bir balık keyfi ve ardından deniz keyfinin üzerine yollara düştük yine. İstikamet İzmir!

Bayındır'da arkadaşımız Nesrin'in evinde kaldık yorucu günün ardından, ölüyodum neredeyse yorgunluktan. Arkadaşım bana yatağını verdi rahat rahat uyudum, sanki hayatımda hiç yataşım olmamışcasına. :P

Sabah İzmir'den çıkıp Şirince'ye şarap tadımına gittik, tarihi killise vs derken bir ev yemekleri lokantasında 2 saat geçirip güzelce karnımızı doyurduk. Oradan da Kuşadası merkez! Gezdik tozduk eğlendik derken uyku girdi bedeneee :) Bir benzinliğe çekip uyur musun? Uyuduk! :)

Sabah artık Efes için doğru zamandır diyip hemen Efes istikametine sürmeye başladık.
Efes'te tam antik şehre girecekken promosyon için bizimle konuşmaya biri geldi. Bizleri servisle kocaman bir deri mağazasına götürdüler, orada ilk defa bir defile izledik, bölye mankenli falan :P Güzel serince bir yerdi, oradan da beleşe servis kattılar yanımıza Efes'in öbür kapısına kadar bıraktılar. Bize düşen sadece antik şehri gezip arabalarımızın yanına kadar inmekti oradan sonra. Ama antik şehir o sıcakta eziyet gibi geldi. O arada bizi Bayındır'da evinde misafir eden arkadaşımı bir yerde bıraktık otobüse kadar ama ne ara nerede hatırlayamayacak kadar yorgundum...

Akşama kadar Datça'daki Aktur Kampinge varabilmek için duraksız arabadaydık. Ve sonunda yerleşik kamp hayatına geçeceğimiz Datça'ya vardık. Datça'da harika bir 6 gün geçirdik. Tekne kiraladık, şehri gezdik, envayi çeşit yemek pişirdik yedik, ama kurufasülye gününden bahsetmek istemiyorum, çok gürültülü ve kokuluydu :)

Datça benim Ege bölgesinde en sevdiğim yer diyebilirim. Müthiş doğası ve sağlıklı havası sayesinde tam olarak dinlenmiş ve yenilenmiş olarak bitiriyorsunuz tatilinizi. Deniz ise gördüğüm en temiz deniz. Akvaryum gibi. Marina yakınlarında çok ucuza anlaştığımız bir kaptan bizi küçük teknesiyle mükemmel bir gezintiye çıkarttı. Tekne gezimizde bir çok koy gezdik, gördüğümüz en güzel nokta ise İnceburun'du. Ben oralara daha önce de gittiğim için diğerleri kadar büyük hayret nidaları atamıyordum. Ancak her seferinde yine de büyülenmekten kendimi alamıyordum. İnceburun'a karadan ulaşamazsınız, ancak bir tekne vasıtasıyla orada yüzme şansına erişebilirsiniz. Hemen karşınızda Simi Adası, altınızda berrak mı berrak bir deniz, güzel balıklarla beraber yüzme şansı... biz yüzerek karaya da çıktık, fakat kara incecik bir burundan ibaret ismiyle müsemma. Keçiler gelmişti otlamaya burna, karaya çıkınca onlar da kaçmaya başladılar :). Datça'da görülmesi gereken bir diğer yer ise Knidos, tabi tarih-mitoloji severler için bu söylediğim. Orada bir Afrodit heykeli olduğu rivayet edilir (kazılar devam etmekte) ve bunun dünyadaki ilk çıplak tanrıça heykeli olduğu... Ayrıca Datça'nın havasının her türlü cilt hastalığına da iyi geldiği söylenir.

Datça'nın bademi çok meşhurdur, özellikle taze bademin tadına bakmalısınız, muhteşem. Biz de arkadaşlarımla her gün bir miktar alıp yedik :) Dünyanın en güzel ve lezzetli bademinin burada yetiştiği söylenir. İnanmamak elde değil...

Ayrıca tesadüf eseri yel değirmenlerine rastladık, kendimi Donkişot gibi hissettirdi orada olmak. Tüm gezi boyunca erkek arkadaşı Menyus'a eziyet edip bizleri delirten arkadaşımız bile yeldeğirmenlerinin büyüsüne kapılıp bir süre sustu ve sadece fotoğraf çekti. Zavallı Menyus! diyemeyeceğim. O da sinirini bizden çıkarttı mütemadiyen.

Kısacası Datça görüp görülebilecek en müthiş... isimlendiremiyorum bile, evet orası, yerlilerinin de tabiriyle bir Cennet.

Datça, yani cennetteki 6 günün sonunda Marmaris'e geçtik, gece 1'e kadar takılıp tekrar yola çıktık. İstikamet Bursa!

Bursa'da canım dostum Bahar'ın eşliğinde şehir turu, hamam sefası ve iskender kebap herkesi fazlasıyla memnun etti. Gece ise 30 Ağustos kutlamalarını yakaladık, Işın Karaca konserine götürdük arkadaşları. Geceyi Bahar'ın evinde geçirdikten sonra artık dönüşe geçmenin zamanı gelmişti. GEceden arta kalan detaylar ise onca kişinin salonda kamp yapması; odayı kapıp iş becermeye hazırlanan Menyus ve sevgilisi Judit'i uyarmamız için bize rica eden Nevin Teyze, ve bunun sonucunda gidip kapıyı açan ve onlara"Don't have sex!" diyip yanımıza geri dönen Szabi :D. Onca kampçılık ve sokak macerasından sonra ben de evimi özlemiştim zaten. İstanbul üzerinden geçerken arabadan atlayıp evime geldim onlar da Macaristan yoluna koyuldular. Duyduğuma göre herkes çok mutlu ve memnun kaldı bu tatilden..."

Yorgunuz! Huysuzuz! Evden çıkmayı reddediyoruz!

2010-08-01T05:35:00.000-07:00

Bana gelirler böyle zaman zaman. Evden çıkmadan geçirdiğim zamanlar adına ciddi rekorlarım vardır.
Mesela, lisedeyken bir yıl İstanbul'u Grönland'a çeviren korkunç bir kar yağmıştı. Okullar tatil olmuştu bir hafta. Ben o 7 gün boyunca evden ayak parmağımı bile dışarıya çıkartmamış, uyuz uyuz pineklemiştim. Hatta bu süreçte banyo yapmayı da reddederken kendimce uyuzluğun bambaşka boyutlarında çeşitli rekorlara imza atmıştım. Neyse, bütün pisliklerimi tek yazıda ortaya dökeceğimi sanıyorsanız yanılıyorsunuz.

Öğrenciyken yaz tatili denen, 3 aylık rekor bir boş zamana sahip oluyor insanoğlu. Ayrıca şubat tatili denen müthiş bir bonusu da var. O zamanları ise "benim gibiler" mükemmel bir şekilde verimsiz değerlendirmekle tanınırlar. Mezun olup çalışmaya başlayınca ise "Ah bilemedim o boş zamanların kıymetini, şimdi olsa şu kursa gider, bu koruda koşar, o kitabı okur, bilmemkimle daha sık görülebilirdim" diye sızlanmaya başlarız biz.
Afedersiniz ama NAH yaparsınız bunları!
Şimdi de 3 ay tatiliniz olsa evde bilgisayar başında pinekler, 15 saat uyur, televizyonda izleyecek bir şey bulamamanıza rağmen 3 saat zap yaparsınız. Amaaaaan şunu da sonra yaparım, amaaan x'i yarın ararım, üf şimdi hiç yerimden kalkamam diye düşünür yerinizden kıpırdamazsınız. Kendimden biliyorum.
Bu kısmi felç durumu, böylesine tembellerin ömür boyu kurtulamadıkları bir çeşit genetik hastalık. Üstelik bizler sürekli can sıkıntısından şikayet ederiz. Öylesine canımız sıkılır ki, can sıkıntısını gidermek için bir şeyler yapma düşüncesi bile canımızı sıkar, üşeniriz. Hayat mottomuz "Üşeniyorum, öyleyse yarın!"dır.

Bir de böyle tipler dönemsel gazlarıyla da tanınırlar. Nasıl mı? Şöyle ki; zaman zaman bir anda kafada bir şimşek çakar, süper bir enerjiyle dolar kendimizi dışarı atarız. Ne zamandır ertelediğim şu müzeye gideceğim, şu kitabı alıp okuyacağım, bilmemne sınavına hazırlanmak için test kitapları alacağım, diye fırlarız. Fakat eve gelince işin rengi tamamen değişir. O test kitapları rafta tozdan görünmez oluncaya dek el sürülmez. Sınav tarihi gelince gidip nezaketen gireriz ama tabi ki beklentiyi karşılayacak bir skor elde edemeden kös kös otururuz. Ne zamandır yazmak istediğimiz yazılar, konu başlıkları olarak not defterinden bize el sallar. O çok iştahlandığımız yemek tarifini denemek için aldığımız sebzeler dolapta kokuşur. O gaz, son zerresine kadar bünyeden boşalmış, yeni bir sarsaklığın esiri olarak yine yastığa gömülmüşüzdür. Üstelik büyük bir oranımız da çok zeki insanlardır! Kendimden biliyorum canım!

Üstelik bir de çalışmaya başlayınca kimilerimizin maddi desteği de kesilir çeşitli sebeplerle. İşte bu çalışmak zorunda olmak ve işsiz kalmamak adına işini iyi yapmaya çabalamak bizim gibiler için öldürücü bir darbe olabilir. Zira bünyede bulunan tüm enerjiyi yaşamsal kaygılarla iş yerinde harcamışızdır. İşten çıkınca diğer enerjik insanlar gibi bir puba gidip arkadaşlarla laflayayım, iş sonrası partilere katılıp gecenin geç saatlerine kadar eğleneyim, haftasonu bir yerlere kaçayım tarzında planlar bu bünyelerde ciddi error verir. Bir akşam dışarı çıkmışsak mutlaka ertesi gün işe geç kalırız. Haftasonu bir yerlere kaçmışsak, mutlaka o hafta boyunca hasta olur, sızlanır, etrafımızdakilere hayatı zindan ederiz. Öyle ki bir sonraki haftasonu evden çıkmamak için türlü numaralara başvurabilir, iletişim organlarıyla bağlantımızı kesebiliriz. Çünkü yoruluruz biz. Biz doğuştan YORGUNUZ!!! Çok muhabbet sıkar bizi, biz doğuştan HUYSUZUZ!!! Çalışırız çalışırız, ama sonra yaşamaya enerjimiz kalmaz... Evimiz sığınağımızdır, sıkıldıkça eve sığınır, hiç bir şey yapmadan uzun süre burada hareketsiz kalırız. Koala en sevdiğimiz hayvandır.

Bu haftasonu da böyle bir kriz dönemindeyim. Enerjim yok, param yok, sevgilim şehir dışında ve arkadaşlarım da benim gibi enerjisiz. Dolayısıyla ben de yine evden çıkmayı reddediyorum arkadaş! Aldığım kitaplar bana bakıyor, ben onlara. Dün bilgisayarım bozuldu, artık tamamen çökme noktasına geldi, sistem geri yükleyici ile geçici bir çözüm buldum ama yakında beni tamamen terk edecek emektar. Yeni bilgisayar alamıyorum. Dişim kırıldı, yarın akşam işten çıkıp dişçiye gideceğim, enerjimden kalan kırıntıları da orada bıraktıktan sonra eve nasıl döneceğim onu bile bilmiyorum. Halsizim. Herhalde bir çocuğum olsaydı şu anda açlıktan kıvranıyor olurdu... Kendime bakamıyorum, işin özeti budur.

Aydın mı ey "Aydın"?

2010-07-29T01:08:00.001-07:00

Bu ülkenin insanlarının kendilerini acımasızca eleştirerek aşağılayan aydınlara değil, değişime ve dönüşüme önderlik ederek iyi niyetle onları eğitecek aydınlara ihtiyacı var. Bu nedenle Say'ın tavrı ters etki yapacak ve insanların kendi yaptığı müziğe karşı bile önyargılarını tetikleyecektir. Evet, Say önemli bir müzisyen. Dünyada belki de klasik müzik denildiğinde ismi geçen bir sanatçı. Fakat şunu da unutmamak gerekir ki klasik müzik batıya ait bir müzik geleneğidir. Kendisi de Türkiye'de Türkiye için yabancı bir müziğin icracısıdır. O nedenle insanların zeka ve entelektüel birikiminin klasik müzik severlikle ölçülemeyeceğini de bilmesi gerekir. Ve tabi ki gerçek bir sanatçının egolarından arınması gerekir. Arabesk müzik tartışmasını hiç konu almak bile istemiyorum. Ben de kişisel olarak arabesk müzik duyunca kaçanlardanım. Ama ben rock dinliyorum diye de bütün halktan rock müzik dinlemelerini, Deep Purple ile yatıp Metallica ile kalkmalarını beklemiyorum...
Üstelik bir zamanlar kitabında "halkımı klasik müzikle tanıştırmak zorundayım" diyen Say, nasıl oldu da bu kadar yabancılaştı bizlere? Üstelik Anadolu aydınlarımızın katledildiği gün orada, Madımak'ta hayatını yitiren Metin Altıok için bir oratoryo bile hazırlayan Fazıl Say! Anadolu'dan kopuşu, magazinselleşen hayatı ve talihsiz açıklamalarıyla gerçek bir entelektüelden bir "entel"e mi dönüşüyor?

Tekelci "sanatçı"lar
Yaşadığımız sistemde her şey tekellerin ellerinde. Ve karşımızda toplumu dönüştürme birikiminden aciz, toplumla ilişkisi kalmamış tekelci enteller var. Sanatı da mı tekelleştireceksiniz sayın burjuva entelleri?
Osmanlı'nın çöküşe geçtiği yılları tarih derslerinden, filmlerden, kitaplardan hatırladığımız kadarıyla bir irdeleyelim. Yüksek tabakanın dili Fransızca, giyimi lümpen olmuş. Bir yanda Fransızlar dalga geçiyor Osmanlı eliti zengin kırolarla, bir yandan fakir ve eğitimsiz halk tiksiniyor onlardan. Dejenere oluşlarını okuma yazma bilmeyen gariban bile görüyor da kendileri bir aynaya bakamıyorlar.

Beğenmiyorsanız değiştiriniz efendim!
Beğenmiyorsanız hizmet ediniz, çaba gösteriniz, yoksa bir ömür homurdanıp huysuz nidalarla nefret söylemleri saçmaya devam edeceksiniz. Siz, hani "aydın" kesimsiniz ya, biz sıradan halktan daha güçlüsünüzdür, halkı değiştirmeye çalışabilirsiniz. Ama unutmuşum! Siz halka karışamazsınız. Kendinizi zorla dışlatan, faşizanca küfürler savurarak onları aşağılayan bir geleneğin aydınısınız siz. Sizin gibilerin fakir olan versiyonu ise sokaklarda insanların idam ile cezalandırılmasını memleket yararına görüyor, ülkenin kurtuluş formülünü bu koşula bağlıyorlar.
Evet arabesk müzik "kıro" bir akımdır. Ama sizin gibi tanrılaşmak için kendisini parçalayan, ama özünde kendi kıroluğundan korkan; özüne dönmeyi fobi haline getirmiş, bu nedenle de devekuşu gibi kafasını kumlara gömen "aydın"lar halkın varoluş çabasından da, devrimlerden de korkarlar aslında. O nedenle değiştirmek yerine eleştirmek, harekete geçmek yerine oturduğu yerden aşağılamaktır siz yeni nesil "aydın"ların ortak davranış modeli.
Siz Sayın Say, kendinizi zorla saydıramazsınız. Sadece sizler gibi "dahi"lik gazıyla şişirilmiş, lümpen aydınlar sınıfında alkışlanarak da saygın olamazsınız. Ya kendi küçük topluluklarınızda birbirinizin sırtını kaşıyarak mutlu olmayı öğreneceksiniz, ya da penguen kılıklı smokinlerinizi sırtınızdan atıp ara sıra otobüse-minibüse binecek, insanların bu ülkede nasıl insanca "yaşayamadıklarını" görüp elinizi taşın altına koyma cesaretini göstereceksiniz. Yoksa hiç bir işe yaramaz sanatçı kimliğiniz. Siz de Osmanlı'nın Fransız özentisi zavallı aydınları gibi ancak oralarda değer görürsünüz... "Arabeskten nasıl kurtuluruz?"dan önce, "gerçek aydınlar nerede?" sorusunu sormaya ihtiyacımız var.

Peki ya kızlar?

2010-07-27T07:23:00.000-07:00

Efenim bu yazıyı sevgili arkadaşım Hayyam'ın Açık Öğretim isimli yazısını okuduktan sonra kaleme almaya karar verdim. Kendisi yazısında ergenliğe giren gençlerin hayatını kabusa çeviren edepsiz amcaları irdelemiş. Şüphesiz her erkek çocuğu bu eziyeti tadacaktır. Ergenin cinselliğe giriş yapamadan travma yaşayıp ömür boyu sürecek başarısızlıklara sürükleneceği bu yol, böyle amcaların edepsizliklerinden, ısrarcılıklarından geçer aslında.
Siz onu okuyun da sonra gelin bunu okuyun bir de...

Peki ya kızlar?
Kızlara da travma yaşatmak üzere, o amcalarla aynı misyonu yüklenmiş teyzeler vardır. Kız çocuğu daha ergenliğe çeyrek kala rampasına gelmişken, teyzelerden iddialı tacizler gelir.

"Kız gel bakiym fındıklar çıkmış mı?"

"Heheheh Mukaddes Hanım'ın kızı Leyla'yı bir görsen, kız daha 10 yaşında memişler kavun gibi hoh hohh hohhohh hoh"

"Kızzzz! Sana dedim, gel kız! Ayy utanıyo... Kız aynısından bizde de var, gel bakiym fındıklar çıkmış mı????"

Erkeklere karşı takınılan "Göster amcalara!" durumu, bazı edepsiz "kabul günü teyzeleri"nce kopyalanıp, mini mini kızları travmadan travmaya ve hatta gelecek komplekslere sürüklemiştir.

Aynısından onda da olması (ki nasıl aynısı oluyorsa) teyzeyi bu eyleminde de haklı çıkartmıştır üstelik. Bütün gün teyzeleri ortadaki diyaloğun farkına vardıkları anda olaya dahil olurlar ve 5 metrekarelik salonun her yerinden bir yorum gelir.
"E tabi kızııım hepimizde var hehehöhöhö"

Hatta edepsizliği iyice ele alıp, "Yarın bir gün evlenince kocana da mı göstermiicen kıız!" diye çılgın atanlara da rastlanabilir. Ki en beteridir...
BKZ: çılgın atmak

Bir de fısırdaşanlar vardır ki, onlar da ayrı bir gıcıktırlar. Ergenliğe 5 kala kapısından geçmek üzere olan kız çocuğunun annesinin kulağına eğilinir. Ve... "şey oldu mu bu?" diye sorulur.
Sanki kız çocuğu duymayacak, duysa da anlamayacak sanıyor böyle fısfıslaşınca. Üstelik bir de muzur muzur kıza yan gözlerle bakıp kıkırdaması da cabası. Anneler de uyar üstelik bu edepli görünümlü meraklı teyzelere. "Hıhıhı yook yook" der mesela, veya "Hohohoh oldu oooldu, aman duymasın utanıyo heheheh" diye karşılık verir. Şeytan der ki küçük kız çocuğuna, al o kısırları, yalancı çiğköfteleri, su böreklerini, geçir kafalarına.

Zaten mini boy kız çocuğu hayatında açılan bu sancılı döneme isyankar bir duruş sergilemektedir. Bir ömür boyunca her ay kanayacak ve ağrıyacak olduğunu duyduğu andan itibaren içinde cinsiyet ayrımının doğa yoluyla kadınlar üzerinde kurduğu eşitsizlikten tutun, kendini pis bir canlı olarak görmeye kadar her türlü anksiyeteyi yaşamaya başlamıştır. Şimdi bu teyzelerin hezeyanları olacak iş midir? Ayrıca hani merak kediyi öldürürdü? Ben hiç bir günde yediği içli köfteler yüzünden bir maceraya atlayıp ölen teyze görmedim. Ah bebek görmedim!

Şimdi Hayyamcığın yazısına istinaden daha neler neler yazasım var da, hem biraz üşendim hem de çok bilmişliğin itici imajını üstüme almak istemiyorum. Yoksa daha anlatılacak çok örnek var bu teyzelerle ilgili (Mesela gerdek ertesi muhabbetleri bambaşka bir yazıya gayet muhteşem bir konu olabilir. Zira bu meraklı teyzeler, yeni evlenen genç kıza sordukları sorularla benim diyen taramalı tüfeğe taş çıkartabilir, kızın aklını da canını da çıkartabilirler...)
(ki ben örnek muhabbetlere de şahit oldum...)
(Böyle durumlarda hiç duymamış gibi yapıp olay mahallini terk etmek ve yeni geline şans dilemekten başka bir şey gelmiyor aklıma üstelik)

Neyse... Esen kalın :)

Duraklar üzerine...

2010-07-17T16:43:00.000-07:00

Aşk yolunda elele yürürken, bazen elini boş bulur insan. Çünkü çift girdiğin yolda, bazen eşin sapaklara sapar tek başına... Yürümekten vazgeçersin veya tek başına da olsa yola devam edersin. Her şey seçimlerine bağlıdır aslında;

Elini dolu görmeyi hayal edersen öyle de görebilirsin, ta ki bir rüzgar esip o hayal bulutunu süpürene dek.

Elini tutarken sevgili, o eli boş da görmeyi hayal edebilirsin, ta ki gerçekten yalnız kalıp kalbine sızılar dolana dek.

Aradaki tek fark, kendi ellerinle ateşe attığın sevginin yeniden canlanıp yüreğini ısıtamayacak olmasıdır. Geriye dönemezsin, tekrar bir başkasıyla başlayamazsın yola, sıkılırsın. Geçtiğin yollar tanıdık, yanındaki ise yabancıdır. Bir yabancıdan ise yol arkadaşı olmaz insana. Olsa olsa durak olur, ikinci defa asla uğramayacağın.

Yaktın beni Body Shop!

2010-07-15T01:09:00.000-07:00

Er cinsten bakir bir arının kurbanı oldum ey ahali!

Parfüme dair okuduğum ilk kitap Patrick Süskind'in "Koku" romanıydı. Bilenler bilir, kokulara karşı aşırı duyarlılığı ve ayırt etme gücü olan, doğuştan olağanüstü yetenekleri ve sosyalleşme problemleri olan bir psikopatın mükemmel kokuyu yaratmak için güzel bakireleri öldürüp kokularını damıttığı bir romandı "Koku". O güne dek, iyi kokmanın insanın başına bela açabileceği aklıma bile gelmemişti. Aksine kötü kokuların insanların başına bela açmasını diliyordum içten içe. (ki hala öyledir, kötü kokan hiç bir şeye tahammülüm yok, benim de koku duyum oldukça gelişmiştir.) Neyse, kitaptan sonra bir süre parfüm kullanmadığımı bile söyleyebilirim.

Psikopat hayal karakterlerini geçersek, tatlı kokuların çekici olduğu doğru. Bizler de bu çekiciliğin büyüsüne kapılıp kullanıyoruz parfüm denen tetematı zaten. Ama her zaman sadece insanoğlunun ilgisini çekmekle kalmıyor, bilimum haşeratın da ağzını sulandırıyor leziz kokular. Ben de kokuların ve renklerin peşinden giden bir canlı olarak Body Shop, Lush gibi mağazaların önünden geçerken ağzım sulanıyor, içim gıcıklanıyor, içeri girip her şeyi almak, her şeyi koklamak, dokunmak istiyorum! Hatta bazen o ürünleri ısırmak, yemek istiyorum (iğrenç miyim?). Ama sanırım doğanın döngüsünde en önemli yeri kaplayan arılar da tıpkı benim gibi düşünüyorlar!

Geçen sabah yine gözümün şişi inmeden ne bulursam üstüme geçirdim, işe gideceğim için zar zor bir iki allık darbesi ile yüzümü renklendirdim, jölemi sürdüm, dişimi fırçaladım ve son olarak doğumgünümde can arkadaşlarımın bana aldığı şeker kokulu parfümümü sıktım. Yola çıktığımda hala gözüm açılmamıştı. Zaman zaman bu uyku haliyle bir yerlere takılıp sendelediğim bile olur. Neyse, her gün olduğu gibi karşıya geçtim, otobüse binip Gayrettepe'ye geldim. Her şey yolunda gibiydi. Ofise girdim, herkese Merhaba diyip hemen mutfağa koştum. Bir canlanma çayı ile kendime gelmek niyetindeydim. Önce sevgili kuaförümün (kendisini image maker olarak tanımlayan bir megoloman) bana tarz katmak için kafamın gerisinde bıraktığı kuyruğumun enseme değen yerinde bir kaşıntı hissettim. Sonra bir vızıltı. Ay bu karasinek nereden gelmiş de saçıma konmuş diyerek elimi enseme attım.

HOOOOP gömleğimden içeri bir şey düştü!

O andan itibaren gelişen olaylar;

Koridorda koşan bir Zeynep!

"Kızlar sırtıma sinek girdi birisi çıkartabilir mi lütfen" diye bağıran bir Zeynep,

"Ay ay ay! Ay yandım! Of bir şey ısırdı sırtımı yetişin yaaa!" diye bağıran bir Zeynep!

Böğürerek isyan eden bir Zeynep...

Lavaboda kadın nüfusunun artması; Gömleğimi çekip çıkarttıklarında sırtıma asılı duran arıyı görmeleri ile ufak bir kargaşanın patlaması; Cevval stajyerimin arıyı kovarak sırtımda kalan iğnesini çekip çıkartması; derken benim acılar içerisinde kıvranmaya başlamam...

Vay arkadaş!

Ofiste ne işin var!

Hadi saçıma yapıştın geldin, hadi çiçek gibi, şeker gibi kokuyorum anladık, niye ensemden içeri giriyorsun, sapık mısın?

Hadi girdin, neden sokuyorsun!!!

Soktun da ne oldu? Öldün, değdi mi?

Tabi bir bedevi olmamın verdiği alışkınlık ile duruma o kadar da çok şaşırmadım. Aslında kimse şaşırmadı, ne Facebook ahalisi, ne de twitter ahalisi. Bedevidir, böyle şeylere şaşırmama gerek, gibisinden yorumlar geldi.

Ama en tatlı yorum anneme aitti; "Ah yavrum, her şey de seni buluyor..."

Bir kozmetikzede olarak isyanım o şaşkın arıya değil, doğanın canlılara verdiği bu seçiciliğedir. (Ayrıca zaten vahşi arımız iğnesini kaybedince trajik bir biçimde öldü, nihohah. Bkz: ölü arıya bir de ayakkabıyla vurmak)

Bir de o kokuların üzerine ne olur yeni uyarılar yazın.
Mesela; "Dikkat! O kadar tatlı kokuyorsunuz ki, arı sokabilir!";

"Dikkat! O kadar tatlı kokuyorsunuz ki, sakın doğaya çıkmayın, ayılar kovalayabilir!" gibi...

Bedeviden eleman olmaz

2010-07-09T07:32:00.000-07:00

Sayın Yetkili,

Boğaziçi, Odtü, Bilgi, Sabancı, Koç Üniversitelerinden mezun değilim. Mühendislik, işletme, iktisat, hukuk veya tıp okumadım. Yani aslına bakarsanız sizin için gereksiz ve işe yaramaz bir bölüm okudum; Sosyoloji. Üstelik de Sakarya Üniversitesi'nde. Aslında tüm bunları göz önünde bulundurarak haddimi bilmeli ve ilanda bahsi geçen pozisyona başvurmamalıydım.

İki yıldır sağlık sektörüne hizmet veren bir iletişim firmasının kurumsal yayınlarının yazı işleri sorumlusuyum. Firma bünyesindeki 3 adet derginin metin yazımı, muhabirlik, redaksiyon ve editoryal işlerini yürütüyorum. Yani bir şeyler satıp pazarlamadığıma göre veya yöneticilik yapmadığıma göre işe yaramazın tekiyim. Zaten sürekli okuyan ve araştıran bir insan olduğum için, sizinki gibi kurumsal bir şirkette diğer çalışanlarla dedikodu ve entrika çeviremeyeceğimi tahmin ediyorum. Beni işe almamanız için bir çok nedeniniz var.

Ama bununla da bitmiyor elbette. Çalıştığım firmada çeşitli projeler yazıyorum, yaratıcı çalışmalar konusunda çok iyiyim. Bu da demek oluyor ki hayalperestin, tembelin tekiyim. İnsan yaratıcı olur mu? İşveren ne söylerse birebir onu yapar, işin içine yaratıcılığını sokmak demek burnu büyüklüktür, şımarıklıktır, ne haddimedir hatta, çok ayıp.

Ayrıca boktan boktan işlerle uğraşıyorum. Mesela sosyal medyaya ilgi duyuyorum. Bu konudaki gelişmeleri takip ediyorum işim yokmuş gibi. Mal mıyım neyim? Üstelik sosyal ağlara da takılıyorum, facebook'ta yazdığım bir şey veya siyasi duruşum yüzünden beni işten rahatça kovabilirsiniz. Tazminatsız, şartsız, mis gibi. Bu arada bir blog sitem de var, Bedevinin Günlüğü diye. Orada yazdıklarımı okursanız ne kadar asabi ve geçimsiz biri olduğumu da anlayabilirsiniz. Böyle huysuzların özgeçmişi bile okunmaz ya, siz belli ki şuraya kadar önyazımı okudunuz. Valla bravo. Hem sosyoloji mezunu, hem yazar, hem blogcu, çekilecek çile değil. Başka internet siteleri ile de ilişiğim var ama daha fazla antipati toplamak istemiyorum.

Şimdi size kişilik özelliklerimden veya ilgilendiğim pozisyonlardan falan da bahsetmemi hala bekliyorsanız zaten enayinin tekisiniz bence. Ben yüzsüzlük etmeyeceğim, söylemeyeceğim. Zaten bok gibi şirketiniz var. Antin kuntin iş icat ediyorsunuz. Sizinle çalışmak falan da istemiyorum aslına bakarsanız. Özgeçmiş ve önyazımı size neden yolladığım bile belli değil. Allah Allah manyak mıyım neyim?

“Hayat dallamalarla çalışmak için çok kısa”

2010-07-06T13:16:00.000-07:00

Standart bir çalışanın hayatı üzerinden şöyle ufak bir hesap yapalım. Her gün 9 saat iş yerinde olan bir insan -hadi diyelim ki öğle arasında çıkıp tek başına yemek yedi- nereden baksanız bakın günde 8 saatini iş arkadaşlarıyla geçiriyor demektir. İstanbul gibi bir şehirde de günde 2 saatinizin yollarda geçeceği aşikar, tabi işe vasıta kullanmadan giden küçük azınlıktan değilseniz. Etti mi size günün 11 saati. Geri kalan 13 saatin de 7-8 saati uyku olmak ve gerisi de muhtelif ihtiyaçlara sarfedildiğini düşünürseniz; günün en büyük dilimini işte geçiriyorsunuz!

Her ne kadar iş de yapıyorsanız, kafanızı bacaklarınızın arasına gömüp tüm gün kimseyle muhatap olmadan çalışma şansınızın olmadığı gerçeğini kabul edin. Hele ki bir dallamayla çalışıyorsanız onu asla görmezden gelemezsiniz. Ha bu konuyla ilgili bir sürü de kitap yazılmıştır eminim. Ama ben de bir şeyler söylemezsem karnıma ağrı girer.

Bu şahıslar size kendinizi kötü hissetmeniz için sürekli olarak uyarı gönderirler. Onların bir bitki olmadığını düşünürsek, bu uyarıların sözlü, şekilli, kanlı canlı ve bu nedenle de oldukça sinir bozucu olduklarından emin olabilirsiniz. Kimisi rekabet etmeye çalışır, kimisi kendine bir üstünlük biçer ve bunu kanıtlamaya çabalar, sürekli bir mücadelesi vardır bu tiplerin. Haaa kimisi başkalarını diline dolayarak egolarını cilalar, kimisi işveren hakkında tüm gün atıp tutarak rahatlamaya çalışsa da patron gelince bir ayaklarına kapanıp öpüp koklamadığı kalır. Bu dallamalar için herkes çok kötüdür, kimse onları anlamıyordur. Tartışmayı bilmezler, analitik düşüncenin -a'sı mevcut değildir beyinlerinde. Bilgileri yoktur, fikirleri çoktur. Üstelik fikirlerini iyi bulmazsanız sizinle iletişim kuramadıklarından bile şikayet ederler. Kısacası ağızlarına kürekle vurulasıcadırlar. Yaz sıcağında uzun saatler sonunda uykuya dalabilen muzaffer kişinin kulağında vızıldayan sivrisinektirler.

Peki bu dallamalardan kurtulmanın bir yolu yok mudur? İllaki gidip patrona, ben bu dallamayla çalışmak istemiyorum mu demelisiniz? Ya patronunuz dallamaların iş ortamını kızıştırarak daha iyi iş çıkarttığınıza inanıyorsa? Ve galiba yolu yoktur da... Çünkü bu dallamalar o kadar çoktur ki aslında, onlar için mekan değiştirmek de çok mantıklı değildir. Bu dallamalıkla çözümsüz denklemler oluşturmayı başarabildikleri için kendileriyle övünmelidirler. Yolda görseniz selam vermezsiniz ama günün en kıymetli 8 saatini de bu insanlarla paylaşmak zorundasınızdır. Tanrım! Çinliler bile işkence konusunda bu kadar yaratıcı olamadılar, nedir insanların bu dallamalardan çektiği?

Ama yine de bir kaçış yolu bulmak gerek, ne de olsa “Hayat dallamalarla çalışmak için çok kısa” (Bernbach)

Bir merdane var benden içeri...

2010-07-04T11:38:00.000-07:00

Bugün Friendfeed, Twitter ve Facebook'umdan duyurduğum üzere, geleneksel Türk teyzesi yöntemlerini benimsiyorum ve kendime silah olarak MERDANEyi seçtim! Terlik ve oklava seçeneklerim de vardı ama merdanenin tarzıma daha uygun düştüğünü düşünüyorum. Yıllar yılı geleneksel aile yapısı evlatlarını böyle ev silahlarıyla eğitti, terbiye verdi. Merdane, terlik, oklava ne zaman ki tedavülden kalktı, etrafı terbiyesiz sardı. Ben kendimi bu davaya adıyorum! Her sağlıklı "teyze"nin sahip olduğu gibi benim de bir tane en büyük boyundan, kalınca bir tahta merdanem var ve bu konuda XPlerimi en kısa sürede arttırmak için çalışmalara başlıyorum.

Şimdi efenim ilk ciddi kurbanım üst kattaki anormal yönetici ailesi olacak sanıyorum ki. Zaten beni şiddete meyillendirenler de onlar oldu. Olayı şöyle özetliyeyim;

Geçen gün apartmana, "camlarınızdan halı-kilim-örtü silkelemeyiniz, elektrik süpürgesi kullanınız" diye uyarı astım. Hemen yanına üst komşumuz olan sapık yöneticimiz bir uyarı asmış. "Canının istediği gibi buraya yazı yazma! Her pazartesi öğlene kadar örtü silkelenecek, apartman kararı var. Halı değil örtü! Apartman kararı var" yazmış. Hadi dedim yemiş olayım. Çünkü her gün bir şeyler silkeliyor bunun karısı.
Bugün, yani PAZAR, yine bir şey silkeledi uyarıları yazan yönetici. Evin içine toz doldu. Annem de camı açıp bağırdı, madem pazartesi için karar aldınız kendi uyarınıza uyun bari, diye.

Ben de yeniden uyarı yazısı astım :D "4 Temmuz PAZAR günü yönetici dairesinden örtü silkelenmiştir. Pazartesi için düzenleme yapanların uyarmasını rica ediyoruz." diye. Sonra dedim ki, o kadar uyarı yazıp da kendisi uymuyorsa anlamaz ki uyarıdan. Kapının önüne hemen bir tane tahta merdane koydum.

Böylece hayat felsefemi tamamen değiştiriyorum. "Ve şiddet tüm anlaşmazlıkları çözer" önermesini bu konuda kendime kılavuz belliyorum. Bir daha uyarı yazısı asmayacağım, kimseye sözlü uyarı da yapmayacağım. Çok derdim değil örtü silkelenmesi, ama oraya yazı yazıp artistlik yaptıktan sonra eğer kendisi örtü silkelerse işin rengi değişir. Bir daha yöneticinin karısı bunu tekrarlarsa yukarı çıkıp direk döveceğim mahsus. Ama ciddi ciddi. Akşam gelince mesajımı alır herhalde kendisi de :)

Eski sistem kadın olacağım bundan böyle. Artık sözler değil merdaneler, terlikler konuşacak! Merdane rulez!!!

İkinci kurbanım ise beni bu kadar ciddi sinirlendirmeyen fakat bir iddiaya dönüşmüş olan bir dava sonucunda listemdeki yerini aldı. Sevgili arkadaşım Oğuz, geçen Merlion 3 buluşmasında suratımda elektro-boogie & tokat birleşimi bir combo patlatarak beni şoktan şoka gark etmişti. Önümüzdeki Merlion 4 buluşmasını da fırsat bilerek kendisine meydan okuduğumu bildirdim hemen. Oğuz'a merdanemle tanışacağı güne dek geri sayım yapıp onu gerecek bir sayfa hazırladım. Buyrun adresi burada; http://ompmerdane.blogspot.com/ Siz de sayaca bakarak bu heyecana ortak olabilirsiniz. Zira sayaç sıfırlandığında kendisinin yanağında bir adet silindirik yumru oluşacak keh keh keh keh ;)

Yeni kurbanlar belirlemek konusunda ise seçici davranmayacağım, bilginiz olsun...

Ünlülerin annelikle imtihanı

2010-07-02T05:47:00.000-07:00

Aşırı ünlülerin çocuklarıyla ve annelik duygularıyla ilgili pek anormal durumları başgösterdi.
Son dönemlerde sıkça şahit oluyoruz "freak" anne baba haberlerine. Bu manyaklıklara aslında Amerikan ellerindeki doyumsuz selebritiler başladıysa da, biliyorsunuz ki ülkemiz özenti sosyetesi de hemen buna uyum sağladı.

Bir yanda dünyanın hasta olduğu kadın Angelina Jolie, 4 yaşındaki biyolojik kızı (bir çok da evlatlığı olduğu için böyle telaffuz ediyor) Shiloh'un erkek olmak istediğini söylüyor. Bu durumu yadırgamadığını, aksine gidip çocuğun saçlarını kestirip ona erkek kıyafetleri aldığını anlatıyor gazetecilere hararetli hararetli. Sonra da kızının moda zevkini övüyor, “Shiloh’un Montenegro stiline sahip olduğunu düşünüyoruz. Eşofman ve takım elbise giymeyi seviyor”. 4 yaşındaki kızın moda zevki? Cinsel tercihinin bilincinde olması? Hmm...

Gelelim Madonna'ya! 13 yaşındaki kızıyla ortak olup bir çocuk moda markası yarattığını açıkladı. Kıza hemen bir internet sitesi kuruldu ve blog bölümünde yazmaya başladı bücürük kızımız. Bizlere yarattığı koleksiyonundan bahsediyor. Annesi ise kızımın moda anlayışı benim şu anki halimden bile iyi, diyor. Kızı da annesiyle gurur duyuyor çünkü bu yıl saçlarını boyatmasına izin vermiş... Yaş 13, moda ikonu, saçları boyalı, çocukluğunu yaşamak yerine şöhret ve para peşinde... Yazın bir kenara.

Türkiye'nin çakma starlarından biri Ebru Şallı! Geçmişini karıştırmadan, sadece bugünkü durumunu bile özetlemek yeterli nasıl sapkınca tavırları olduğunu açıklamak için. Bir anda Türkiye'nin en güzide annesi, ailesini çekip çeviren güçlü kadın, pilates uzmanı spor hocası ve servet veliahtının karısı olduğu yetmedi. Üremeyi de pek seviyor. Ama doğasına biraz aykırı olarak... Efenim hanımımız hamileymiş, "hiç bir şey zayıflığın verdiği his kadar lezzetli değil", "şişman kadınlar çirkindir" gibi garip hayat mottolarından sonra bir de hamilelikte hiç kilo almadan sağlıklı çocuk doğurulacağına dair açıklamalar yapıyor. Şok diyetlerle, zayıflama haplarıyla ölen insanların yaşadığı, kişi başına düşen gelirin yerlerde süründüğü ülkemizde, şişmanlığın pislik rezalet bir şey olduğunu ve hatta bebeğinizi beslemek pahasına bile bir gram almamanız gerektiğini bildiriyor haspam. Ülkemizde en Fotoğraf: Temsili Ebru Şallı çok tüketilen gıdanın ekmek olduğunu ve anaçlığın kadınlık geleneğimizde olduğunu hesaba katmıyor.

Geçelim anaçlığı, karnında bebek besleyen bir insanın, hiç olmazsa o bebeği büyütecek ve sağlıklı dünyaya getirecek kadar kilo alması gerek. Ama bu hatun hem 5 aylık hamileyim sadece 1 kilo aldım diyip, çıkmamış karnını kameralara gösteriyor sırıtarak. Hem hala diğer insanlar kadar ağır spor yapıyorum, pilatese devam ediyorum, diyor. Ayrıca uzun yıllardır da hiç et yemiyormuş...
Bu kadın yüzünden kaç kompleksli kadın çocuğunu düşürecek bilemiyorum...

Merak ediyorum, ünlü olunca annelik hissiyatı nasıl bir manipülasyona uğruyor?

“Temple of the dog”

2010-07-02T01:21:00.000-07:00

Bir hikayenin başlangıcı...

14 yaşında kız çocuğu. Sıkı rockçı. Döneminin tüm imkanlarıyla pazar geceleri radyoda Güven Erkin Erkal ile müziğin nabzını tutarken bir yandan da arkadaşlarıyla kasetlerini paylaşırlar. Gereksiz İngilizce eğitim kasetlerinin üzerine Metallica'lar, Pentagram'lar kaydedilmeye başlanmış, CD'ler daha yeni yeni ünlü olmaya başlamıştır. Küçük bir teybi vardır, sadece kaset çalan. O yıl tek isteği doğumgününde odasını laciverte boyatmak, kocaman hoparlörleri olan ve cd çalan bir müzik setine sahip olmaktır. İstediği sürprizi yaparlar, önce boyanır oda, sonra da kendince “dev” müzik seti odanın en değerli köşesine yerleştirilir. Bundan sonra, apartman boşluğuna bakan penceresinden tüm camları titretecek volümde rock yayını yapmaya başlayacaktır. Komşular bu durumdan mutsuzdur, ama içinde müzik aşkıyla yanıp tutuşan bir genci kimse yıldıramaz. Okula gitmek için alarmlı saat kullanmaktan vazgeçmiş, yeni müzik setinin tüm imkanlarını sömürerek sabahları Metallica ile uyanmaya başlamıştır. O yıl önceki yıllar babasıyla gidip Saray'da dürüm, tatlı yediği, tavuk suyuna çorba içtiği Kadıköy'de, yalnız başına “takılmanın” keyfini çıkartacaktır. Bir yeni liseli olarak, hazırlık sınıfının tüm genişliğinin imkanlarını kullanacak, 3'ten yukarı çıkmayan İngilizce notları ile kafasında notalarla yaşayacaktır. Okulu asmalar, Akmar'a gitmeler, ilk biralar, sigaralar, siyah kuru kafalı tshirtler ve yeni grupları tanıma sevdası ile kendisine ucuz cd bulabileceği yerler araştırmaya başlar. İşte o zaman tanır adamını!

Delikanlı 20'li yaşların başında, üzerinde mor forması altında bisikletiyle Kadıköy'ün tanınan yüzlerinden biridir. Bisikletiyle gazete dağıtırken verdiği emeğe karşılık sömürüyle karşılaşınca isyan etmiş ve Akmar'ın orada cd tezgahı açmış, oralarda bir ilki gerçekleştirdiği için de epey tanınmıştır. Kıvırcık uzun saçları birkaç gün taramadığında rastalaşıyor, küpesiyle, duruşuyla ya çok seviliyor ya da nefret ediliyordur.

"Küçük kız tezgaha yanaştı. Yeni birkaç grup tanımak ateşiyle yanarken, envayi çeşit gruba ait cdleri tezgahta görünce kendinden geçmesi beklenirdi. Ama ilk aşk ateşi karnına düştüğünden olsa gerek o cdlerden çok kıvırcık saçlara bakıyordu. Yanındaki kuzenine itiraf etti; “Aslında bugün buraya cd almak için değil, O'nu görmek için sürükledim seni.” Ablası yaşındaki kuzeni şehir dışından geldiği için onu gezdirmesi, ilginç yerler göstermesi gerekmekteydi. Ama o kendini tutamamış, cd almak bahanesiyle onu da sürüklemişti Akmar'ın oraya. Kuzen gülmüştü. Anlamıştı zaten kızda bir tuhaflık olduğunu. Gözleri bir farklı bakıyor, sık sık dalıyordu ya, o yaşların deli hallerine bir de AŞK eklenmişti ruhuna...

Bu kez konuşacaktı onunla. Uzaktan görmenin ötesinde, en azından ismini öğrenecekti.
“Merhaba”, dedi. “Ben yeni gruplar dinlemek istiyorum. Bana önerebileceğiniz değişik gruplar var mı?”. Çocuk onu fark etmemişti bile, yaşı çok küçüktü kızın, öyle kadınsı bir yanı yoktu. Aksine çocuktı hala... “Temple of the dog diye bir grubun cdsi geldi, bence bunu almalısın. Chris Cornell vokalde. Soundgarden'in solisti hani. Birkaç iyi müzisyen sadece bu proje için biraraya gelip bir albüm yapmışlar. Çok güzel.” Hemen almıştı kız. Eve gidip dinlemeden önce cdnin üzerindeki el yazısına bakmıştı çocuğun. “Temple of the dog!”..."

O yıl bir de müzik grubuna dahil olmuştur. İlkokuldan beridir okul korolarında şarkı söylüyor, çoğu konserde solist olarak yer alıyordur. Sıkılmıştı artık halk müziği, sanat müziği söylemekten. Bir ara gitar kursuna gitmiş, oradaki hocanın ısrarla kendisine İspanyıol gitar öğretmeye, illaki notayla çaldırmaya direnmesi üzerine kursu bırakmıştır. Kendi rock grubuna sahip olmuş hatta Taksim Laylaylom Consert Hall'da bir de gündüz konseri vermiştir. Damarlarında Rock'nRoll akıyordur...

Ailesi okuldan çok müziğe ilgi göstermesini kabullenmemiş, annesi bir konser öncesi onun evden çıkmasına bile izin vermemiş, grubuna rezil olmuş, her şey darmadağın olmuştur. Grupta anlaşmazlık yaşayan gitarist ve bateristin kaprisleri de birleşince, lanet olsun diyerek solistliği de bırakmıştır. O arada il genelinde yapılan bir halk müziği solist yarışmasında da okulunun ısrarı üzerine okul adına yarışmış, bir de birinci olmuştur. Böylece müdür beyle periyodik olarak giriştiği laf dalaşları ve kavgaların üzerine bir sünger çekilmiş, okulun değerli öğrencileri arasına girmiştir. Serserilik ise kanında dolaşmaya devam ediyor, kabul görüp normalleşmektense, öteki olmayı arzı ediyordur. Politikayla ilgilenmeye başlar, çeşitli gruplarla toplantılara katılır. Hiçbir yere ait olamaz. Aidiyet ruhunda yoktur...

Bu arada cdci çocukla arkadaş olmuş, sık sık onun yanına uğramaya başlamıştır. Utangaçlığına rağmen gidip yanına uğruyor, karnında uçuşan kelebeklerin sesini bastırarak ona ilgisini belli ediyordur. İlk büyük aşk! Onun uğruna herşeyi yapmaya değerdir, hem çocuk da ona ilgi gösteriyordur ama... Aması var... Yaşı küçüktür, çocuk bundan korkmuş ve geri adım atmıştır. Kız bu duruma üzülür, mücadele eder, fakat arada başka yıpratıcı olaylar da yaşandığı, çocuk başka bir kızla farklı heyecanlar yaşadığı için çocuğu terk edip kaçar ondan. Kıvırcık saçlara veda edip, onu yeni ilişkisiyle başbaşa bırakır.

Sonraki yıllarda hem Chris Cornell'in hem de yeni grubu Audioslave'in de hayranı olacaktır. Temple of the dog'ın etkisini Hiçbir zaman unutmayacak, cdyi hiç atmayacaktır. O dönemde aldığı onlarca cd, dinlediği radyo programları, müzik dergileri sayesinde zamanla heavy metal dışındaki müzikleri de keşfedecek, alternatif rock, 70'ler, The Doors, Janis Joplin ve daha nice farklı müzik türünden en iyileri dinleyecek, eskisi gibi tarz ayırt etmeyecek, hep daha iyiyi arayacaktır.

devamı daha sonra... (belki...)

Bedevinin para duası

2010-07-01T07:39:00.000-07:00

Ey hamşolara para veren Tanrım!
Biz hayalperest kullarını da sevindir. Lotolarımızı uğurlu sayılarla doldur, yolda yüzlük bulmayı nasip et.
Mühendis, doktor, avukat olmadan da emeğine karşılık bulmayı, adam yerine konmayı nasip et. 4 yıl okuyup okuyup kafayı çatlattıktan sonra bir mezuniyet ikramiyesi, bir Avrupa turnesi falan nasip et!
Bol uyku, az mesai, çok yayma ve bol kazanç ver.
Günlerimizi 36 saat, her haftasonumuzu rock festivali yap tanrım!
Bezgin Bekir ruhlarımızla az ama öz çalışmayı, trafiğe takılmadan bir gün olsun eve gitmeyi nasip et!
Yıllık izinlerimizde bize de dış ülkelerde tatiller, çılgın partiler, bronz tenler ve karizmatik vücut ölçüleri ver.

Bunları geçelim, en iyisi birazcık HUZUR VER!

Oha Türkler coştu! Twitter'a bir haller oluyor!

2010-06-24T15:26:00.000-07:00

Bir Aşk-ı Memnu yazısı da ben yazmasaydım uykularım kaçacaktı. Çok ciddi kamuoyu baskısı var üzerimde. Efenim dizi malumunuz, anlatmaya lüzum göremiyorum, en izlemeyeniniz bile maşallah her haltını biliyor...
Bu gece ülkecek en büyük derdimizden, en trend gündemimizden kurtulduk, öncelikle hayırlar olsun diyorum. Ben de izledim elbette diziyi ve bir daha asla ülkemiz televizyonlarında yayınlanan herhangi bir diziyi izlememeye yemin ettim. (Ben bunu hep yapıyorum, Aşk-ı Memnu'ya has bir şey değil, yanlış anlamayın.)

Özel nedenleri geçersek, bir kere dizi süreleri çok uzun. 2-3 saat dizi mi olur kardeşim? Biz film izlemeye üşenen insanız. Hiç mi sevgilimizle vakit geçirmeeyceğiz, ailemizle sohbet etmeyeceğiz? İnsaf biraz yapımcılar. Bak elin gavur ellerinde 25-30 dakika mis gibi de diziler. Prodüksiyon zengin, cast sağlam. Biz bulduk bir Behlül-Bihter sömürüyoruz tabi :)

Ama bu akşamki bölümün hüznünden çok ne kadar eğlendiğimden bahsetmek istiyorum sizlere. Her hüznün altından bir muzurluk çıkar ya, iyi ki varsın Twitter demek istiyorum!
Dizinin ardından yollanan postlar o kadar komikti ki, bir dizi süresince de kahkahalara boğulduk. Öyle ki "Aşk-ı Memnu" kelimesi, sitenin Worldwide kategorisinde hakkında en çok yazılanlar arasında birinci oldu. Ülkemiz böylece bir ilk yaşadı. Yabancılardan "What is askimemnu?" nidaları yükseldi.
Ben de okuduklarımdan esinlenerek facebookta gece boyunca arkadaşlarla bir geyik döndürdüm ki sormayın... Dizi komedi dizisi olsa bu kadar eğlenemezdik sanırım :D

Geceden arta kalan aforizmalarım ise şöyle oldu :P

Şükrü Saraçoğlu'nda Bihter ölmedi anonsu yapılmış! Fenerbahçeliler herşeyden habersiz toplanıp Nihal'in düğününe katılmaya gidiyormuş. :D

Aşk-ı Memnu bitti mu? Nihal evde kaldi mu? Bihter öcün aldi mu? İmdi yürek yırtılur..
Berduş bir de ağlıyor mezarlıkta "Beceremedim!" diye. Daha neyi becereksin iblis? Bütün sülaleyi sıradan geçirdin...
Ednan Bey'in çiftesi pek olur XD
Yaprak Dökümü'nün yeni sezonunda Nihal Ali Rıza Bey'in gayrı meşru kızı olacakmış :O
Bu arada iyi ki bi status yazdık, çalan çalana, çalanlardan da çalan çalana, böyle giderse bütün ülke buna gülecek :D

Hayır şaka bir yana, ne Aşk-ı Memnu'ymuş arkadaş, ülkemizde Lost'tan beter sarsıntı yarattı. Abim bile telefonda "sonuç nedir?" diye sordu maç skoru sorar gibi. En çok "Firdevs felç oldu" diyince keyiflendi, bir de döndü arkadaşlarına anlattı :D
Bye bye Bihter, kalbindeki kurşun kadar saf ve temiz bu sayfayı bana ayırdığın için...ZzZZzzzt!

Yaz geldi şenlen gönlüm, terledi ahali tıkan burnum...

2010-06-17T04:02:00.000-07:00

Otobüsteyim...
Mecidiyeköy'ün ilerlemeyen trafiğinin ortasında, eski bir halk otobüsünde. Ayaktayım, şu meşhur "Orta Kapı"nın önünde, açık camlardan belli belirsiz giren havayı emmeye çalışıyorum. Henüz otobüs boş, fakat ilerleyemediğimiz için açık olan ön kapıdan sürekli yeni yolcular biniyor.
Önden çatlak bir ses; "İlerleyelim!"
Bir ses daha; "Arkalarda boşluk var ilerleyin kardeşim!"
Ben göremiyorum boşluk... Terliyorum.
Aylardan haziran, derece 35'i geçiyordur, bakmadım... Terliyorum.
Etrafım gittikçe doluyor. Otobüs ilerlemiyor.
"Kaldırmayın kollarınızı" diyorum içimden. "Kaldırmayın, koltuk kenarlarına tutunun, demirlere tutunun, birbirinize tutunun ama kaldırmayın kollarınızı gere gere yukarıya!"
Geceleri nefes almamı engelleyecek derecede tıkanan burnum, ne şans ki sonuna kadar açık. Tüm kokulara açık!
Terliyorum...
Diğerleri de terliyor ve kollarını kaldırıyor...
Bir adamın kolu koluma değiyor, terli, yapış yapış. Midem bulanıyor. Terliyorum.
Şoför gereksiz yanaşıyor öndeki araçlara, bu yüzden sürekli ani fren yapıyor, herkes birbirine değiyor...kolları havada olanların koltukaltları da birilerine değiyor. Islak, pis kokulu... Terliyorum.
Şoför fren yaptıkça sarsılıyor, toplu bir yapışkanlığı yayıyoruz. Kadının biri dengede duramıyor, işaret parmağı kulağımın arkasına saplanıyor, uzun tırnaklı. "Pardon" diyor, homurdanıyorum. İneceğim yer yaklaşmıyor. Terliyorum.
Köprüyü geçiyoruz, saatime bakıyorum, çok geciktim...
Köprü sonrası pirana gibi insan kaynayan o meşhur durağa yaklaşıyoruz. Ben terliyorum.
İnsan doluyor, biraz daha "ilerliyoruz", öyle ki bütün yapışkan kollar birbirine dayanıyor. Koku ağırlaşıyor. Yanımdaki adam kolunu kaldırıp en tepedeki demire tutunuyor. Amacı camdan giren havada kurutmak gömleğinin o ıslanmaktan koyulaşmış alanını. Nefretle bakıyorum yüzüne, anlıyor, indiriyor kolunu. Sonra dayanamıyor yine kaldırıyor kolunu. Terliyorum!
İneceğim durağa daha var, manavın önünden geçiyoruz. O an basıyorum düğmeye, ineceğim diyorum sesli sesli. Koca bir "Offf" sonra bir de "Öffff" dökülüyor ağzımdan. Otobüs duruyor. İniyorum.
Manava koşuyorum.
Karpuzlar kocaman. Kırmızı. Kırmızıyı çok severim.
Karpuzu kucaklıyorum, 7 kilo, ancak kucağımda taşırım bunu ben diyorum.
Durağa gidiyorum. Tekrar otobüse biniyorum.
Eski bir halk otobüsü. Terliyorum.

"O" geri dönüyor!!!

2010-05-01T06:55:00.000-07:00

Çocukluk kahramanım, canım, ciğerim, kuzu sarmam geri dönüyormuş!
Öyle hemen konuya gireceğimi, kendisinin kimliğini ifşa edeceğimi sanıyorsanız yanılıyorsunuz. Bu yazıya, kendisini görmek için çektiğim cefaları ve bir ömür boyu sürecek olan psikolojik arazlarımı anlatarak başlayacağım.

Şimdi efendim, "O" çocukken ölesiye korktuğum halde üzerinden gözlerimi alamadığımdı...

"O", daha 7 yaşında bir minik kızken uyur numarası yapıp, herkes yattıktan sonra salona gidip bütün gece uykusuz kalmamı sağlayandı.

"O", bir ömür tam anlamıyla bir uyku düzenim olmamasına sebep olan, düzensizliği ve anarşiyi bu bünyeye kazandırandı.

Zaman zaman kaybolur, aha bu sefer öldü galiba dediğimde yeniden ortaya çıkandı. Sayesinde manyak muamelesi görmüş, minicik yaşımda tirtir titreyerek uykulardan sıçramış ama ne korkuyla ne de bıkkınlıkla kendisinden vazgeçmemiştim.

Bir dönem insanların ev telefonunun içinden çıkıp yanımıza gelebileceğini ve bizi öldürebileceğini düşünürdüm. Ne yani, ses geçiyordu da insan neden geçemesindi? Hem "O" geçiyordu!

Nitekim herkesin kendince bir kahramanı vardı çocukken. Benimkiyse "O"ydu, Freddy Krueger!!!

İngilizce sayı saymayı bile kendisiyle öğrendiğimi itiraf etmeliyim;

one, two, freddy's coming for you.

three, four, better lock your door.

five, six, grab a crucifix.

seven, eight, better stay up late.

nine, ten, never... never... never sleep again!

Zaten o zamanlar ne vardı ki izleyebileceğimiz. Biraz uykusuz, problem bir çocuksanız "Savaş Ay'la A Takımı" ve Freddy'le Elm Sokağı Kabusu'ndan başka seçeneğiniz yoktu. (Ki A Takımı, korku kuşağından çok daha tehlikeli ve acaipti bir çocuk için) Ya kendi dilinizden konuşan insanların çıkardıkları cıngarları izleyecektiniz ya da el oğlunun sapık ve yarı ölü seri katilini... Ben ikincisini seçenlerdendim. (Hoş! Birincisine de baya bir maruz kaldığımı itiraf etmeliyim. Korkunçtu korkunç!)

Zaman içerisinde önce seri katillik kavramından korkmamız gerektiğini, büyüdükçe de plastik makyajın ne süper bir şey olduğunu öğrendim! Elm Sokağı'nda oradan oraya sürüklenen minicik bilincim, anneme uyku numarası yaparak salona kaçtığım gecelerde hepten açılıyordu. Sonra gecenin bir yarısı yine anneye sarılarak uyumak istemeler falan... Hiç büyümediğimi düşündürten hareketler eşliğinde zavallı kadıncağızı çileden çıkarttığım geceler... Sabaha kadar bir su içmek için bir çişe gitmek için sürekli kalktığım ve karanlıktan korktuğum için tek başına da gidemediğim için, zavallı annemi de gecede 10 defa yataktan kaldırdığım için bir gün karma beni cezalandıracak! Eminim! Bir çocuğum olacak ve yaklaşık 10 sene kadar düzgün bir uykuya hasret kalacağım.
Tanrım! Bu döngüyü nasıl kırabilirim acaba, çok korkuyorum! Üstelik uyumak hayatta en önem verdiğim eylemlerden biriyken...

O mizahi zekası ile öldürürken güldüren yegane seri katil idi. Bir ara lisedeyken kendisinin çizgili kazağından aramıştım hatta. Ayrıca bir moda ikonu! Kırmızı çizgili kazağına hasta olmayan var mıydı acaba 90'larda?

Yakında yeni bir filmle aramıza dönüyormuş Freddy'ciğim! Acaba hala çocukken aldığım dehşeti ve izleme hevesini yaşatacak mı bana? Ama bu kez geceyarısı sineması kuşağında değil de sinemada izleyeceğim kendilerini. Acaba koltukların arasından fırlayıp katleder mi bizi? Tırnaklarına kurban karizmatik katilim benim!

Sakın uyuma! Freddy senin için de gelebilir! XD

Neyse efendim sizleri "rüyalarda buluşuruz, bu şarkıyla kavuşuruz" nidalarıyla uğurluyor, Freddy'li geceler diliyorum...

one, two, freddy's coming for you.

three, four, better lock your door.

five, six, grab a crucifix.

seven, eight, better stay up late.

nine, ten, never... never... never sleep again!

Bugün 23 Nisan, Kahroluyor insan!

2010-04-23T02:05:00.000-07:00

Kutlayalım kendimizi, ülkemizi...
Kutlayalım çocuklarımızın acılarına bakamayan gözlerimizi...
Kutlayalım daha çocuk olamadan kadın olmaya zorlanan bebelerimizi. Yüzsüzlüğümüze cila atalım, yüzsüzlüğümüzü yüceltelim.
Daha Siirt olayını duyalı bir kaç gün oluyor. Kaç gündür uykularım huzursuz. Düşünüyorum da; "Siirt olayından
sonra 23 Nisan buruk şimdi. Ne yüzle kutlayacağız çocuklarımızı?" diye soruyorum kendime sürekli.

Yakaladığını beceren hasta zihniyet, şimdi çocuklarımızın eteklerine yapışıyor!

Bu ülkede namus, erkek hegemonyasında ve "sadece benim ailemden olanlar" ile sınırlı... İnsan hakkı diye bir şey ise yok. "Benden olmayan ölsün" mantığındaki insanların ne "Avrupa ahlaksızlığı" diye tutturdukları şeyden bahsetmeye hakkı var, ne de din ve ahlak kılıfına büründürdükleri "namus" kavramından... (Laf arasında; Zaten bu toplum zenginlerin oğlanlara tecavüz ettiği, fakirin ise eşşeklere tecavüz ettiği bir geleneği de barındırıyor içinde, inceden inceye...) Yazıklar olsun tabi... Onca gündemin içerisinde bence ülkemizin en büyük sorunu hala ve ne yazık ki "cinsellik".
Hem nasıl olur da daha genç kız bile olmamış küçücük bir kıza kabarır bir erkeğin cinselliği???

Peki ya susanlar?

Her gün yeni bir rezalet, yeni bir istismar haberi çıkıyor meydana. Çok temelden bazı şeyler aşındı toplumumuzda, çoğunluk farkında değil veya gözlerini kapatınca her şey yok oluyor zannediyor. Bu devekuşu mantığından uzaklaşarak biraz sorumluluk alalım. Suçu önlemeye giden yol suçluya göz yummamaktan ve insan olmaktan geçiyor!
Bugün Siirt'te susanlar, doğuda kendini asan veya intihara zorlanan kız çocuklarının ana-babaları, erkeklerle konuştu diye diri diri mezara gömülen kız çocuklarının akrabaları, töre diye dedesi yaşında erkeklere dini nikah adı altında peş keş çekilen kız çocukların aileleri, abileri... daha niceleri... Sustukları için suça ortak değiller midir ki? Hatta köyün bakkalı, kasabı, orada görev yapan genç öğretmenler, asker, polis, komşu? Onlar da görmezden geldikleri gerçeklerin altında ezilmezler mi?

Tacize, Tecavüze hayır! Çocuk istismarcılığına hayır!

Yayın yasağı varmış bir de!
Bu yayın yasağına uymayan bir kaç gazeteci dışında ülkemizde cesaretli bir yayın kanalı yok mudur? "Siirt'teki rezilliği duydunuz mu?" diye sorduğum insanlar, "Yoo, ne olmuş ki?" diye soruyorsa eğer, bu basının suçudur! Onlar da suça ortaklardır, tıpkı Siirt'teki yüzlerce suskun gibi...
Susma kamuoyu! Yayın yasağı varsa internete de yok ya! Yay, duyur var gücünle... Böyle olayların azalması, tekrarlanmamak üzere bitmesi bu bilincin kazınmasıyla sağlanabilir. Unutmak, üstünü örtmek, görmezden gelmek ve SUSMAK suça iştirak etmektir!

Unutmayın! Örtmeyin! Susmayın!

Şemsiyenin intikamı

2010-04-07T01:45:00.000-07:00

İnsanları kategorize etmek istemem ama, söz konusu şemsiye olunca kimse kusura bakmasın, edeceğim!

Efendim havalar malum, bir gün açıyor bir gün kapanıyor, ülke buhranda, halk delirmiş durumda, hele hele İstanbul'da yaşam bugünlerde hiç olmadığı kadar zor. Daha önce yazmıştım İşkencestanbul yazımda, trafikten, keşmekeşten nefret ediyorum. Algısı düşük halkımız trafiğe ve kalabalık sokaklara denk gelince iyice aklını yitiriyor. Birileri sokaklara bir çeşit uyuşturucu madde mi sıkıyor bilemiyorum ama, çoğunluğun gözlerinde o tuhaf manasız bakış, asabiyet nöbetleri, saygıdan yoksun hareketler, can hıraş bir mücadele, acele acele ve bencillikle dolu hareketler... Anlatmakla bitmez tabi de bir de yağmur yağıyor ya sık sık, işte o beni benden alıyor.

Yok efendim, ülkemiz barajlarındaki suda gözüm yok, artsın eksilmesin; ıslanmaktan da şikayet etsem de kabullenmesi o kadar zor değil. Ne de olsa geçer gider diyip, özlemle yaz günlerini beklemeye dalıyor gözlerim.

Ama o kısa boylu kadınlar yok mu, işte onlar tam bir terör estiriyorlar şehirde! Şemsiye terörü!

Her an tetikte olmalısınız! Gözünüz çıkabilir, kulağınız delinebilir, alnınız yırtılabilir... ennnnn basitiyle saçınız bozulabilir. Anlıyorum, her yiğidin yoğurt yiyişi farklıysa her kadının da şemsiye tutuşu farklı olabilir. Fakat göz seviyemde, kenarından telleri fırlamış bir şemsiyenin aymazca sağa sola sallanarak bana doğru gelmesi veya aniden yoluma çıkması biraz tırsmama yol açıyor. Her an kör olma riskiyle karşı karşıya kalmak ne fena bir duygu. Panikliyorum, tırsıyorum, her yağmur yağdığında aman yoluma çıkmasınlar diye en tenha yolları seçiyorum. Mümkün olduğunca kendi şemsiyemi gözlerime siper ediyorum. Ama yine de korkuyorum. Geliyorlar çünkü güldür güldür! Rengarenk olanı var, şaffaf olanı var. En fenası da şeffaf olanları. Hem çabuk fark edip gardınızı alamıyorsunuz. Hem de yol kenarında satılıp son derece dandik olduklarından kenarlarından telleri çabuk fırlıyor.

Düşünmeden edemiyorum, "bu bir çeşit intikam mı?" diye. Doğalarına karşı bir isyan sezinliyorum bu kadınlarda. Ve hatta derler ya "kadın kadının kurdudur" diye, uyuz olurum bu lafı duydukça ama vardır illaki bunu da benimseyen insanlar, böyle bir mottoyu takiben gözümüzü çıkartmaya çalışıyor olabilirler mi?

Belki kimse farkında değil, belki herkes bunu kabullenerek yaşıyor ama, bu şehirde bir şemsiye terörü var arkadaşım! Var!

Güne nasıl başlarsan öyle gider...

2010-02-22T04:14:00.000-08:00

Bedevilikte sınır tanımam biliyorsunuz. Hele hele bir günüm sabahtan itibaren bedevilikle başlamışsa, o gün evden çıkmasam yeridir, çünkü korkunç şeyler gelebilir başıma. Üstelik kendimi bir yere kapatsam dahi gelebilir. En iyisi tüm iletişim araçlarıyla bağımı kopartmam, yorganın içerisinden kafamı çıkartmamam. Başımıza bir doğal felaket gelmezse öp de başına koy.
Neden böyle bir girizgahla başladım yazıma, birazdan anlayacaksınız. Size biraz bugünden bahsedeyim...

Sabah uyandığımda her şey harika görünüyordu. Güneşli bir gün, dinlenmiş bir beden. Hazırlanmam da biraz uzun sürdü, işe bir 10 dk kadar geç kaldım ama sorun yok, olur böyle şeyler. Biraz hoşbeş sohbet derken... benim çok iyi niyetle yaklaştığım, fakat ne istediği belli olmayan biriyle tartıştım. Daha doğrusu ben neler hissettiğimi, ne kadar kırıldığımı anlatmaya çalışırken o son derece uyuz bir biçimde susuyordu. Sonucunda da bana kendi kendime dellendiğimi, bu şartlarda bana "cevap mevap" olmadığını belirtti... Kendisine bundan sonraki hayatında başarılar diliyor, bir psikiyatriste görünmesini tavsiye ediyorum. Zira poli-kişilik sorunu var ve bundan haberi yok. Bang Bang!
Üzüldüm, ama hiç kimse için değil, kendim için. Bu yaşa gelmişim hala insanları tanıyamıyorum...

Neyse, canım arkadaşım Deniz bana en doğru cümleleri kurdu, şu hissiyattan da sıyırdı beni. İş güç vs derken de öğle yemeği saati geldi çattı. Buralarda yeni açılan bir balıkçı var, fiyatlar uygun, görünümü de temiz diye bir kaç seferdir oradan sipariş veriyorduk. Ben bir ton balıklı salata söyledim. Geldi, içine peynir ve bir sürü domates doldurmuşlar. Böyle yapılır mı yaaa, diye söylenirken 3. lokmamı ağzıma götürdüm ki TANRIM!!! Kımıl kımıl siyah bir kurtcuk!!! Öyle kurtcuk dediğime bakmayın, sevimlileştirmeye çalışmıyorum, sadece mide bulantımı biraz azaltmaya çabalıyorum. Salatamın içindeki sürprizle karşılaştıktan sonra, ağzımdakileri de tabağa iade edip şok içerisinde bakakaldım. Bu sürprizi gören arkadaşım da sipariş ettiği tatlıyı hemen çöpe attı. Tabi ben de telefona sarıldım. Ardından gelişen olayları isterseniz twitter mesajlarımdan öğrenelim;

"Yediğim salatadan kocaman canlı kurt çıkması! Adamın "bunlar normal şeyler, her restoranda karşılaşabilirsiniz" demesi ve özür dilememesi..."

"Mecidiyeköy'de Rosefish! Sizi kurtlu pis salatalarınızla başbaşa bırakıyorum. Bang Bang!"

"Tarım ve Köyişleri Bakanlığı'nın Gıda Güvenliği Hattı: 174 Her türlü şikayetiniz için burayı arayın, çok ilgililer..."

"Peki ya benim bedeviliğim? Bugünün kötü başlayıp kötü devam etmesi? Kimin uğursuzluğu olduğunu çok iyi biliyorum ya neyse..."

"Peki ya kolonyalı mendil paketinin boş çıkması ? O_o töbe töbe yaaa....."

Evet evet, adam özür dilemedi... Ve evet ben de Tarım ve Köy İşleri Bakanlığı Gıda Güvenliği servisine şikayet ettim. Kapanan iştahım ve bulanan midem bana kar kaldı. Üstelik başım ağrıyor, omuz kaslarım geriliyor, tutulma yakındır. Biraz rahatlamak için elimi attığım kolonyalı mendilin içinden mendil çıkmadı! Sadece biraz sıvı çıktı, o bile defolu... Hayatımdaki bireyler de dahil olmak üzere bir çok şey defolu galiba... Yukarıdakiyle aramızın çok iyi olmadığı malum, ama bu kadar da vurun kahpeye yapmasına hiç gerek yok. Ciddiyim.

Deliler ülkesi Türkiye ve İşkencestanbul

2010-02-19T14:15:00.000-08:00

Ah sevgili dostlaaaaar...
Blogum 2010'a hala giremedi. Uzun süredir yazmadığımın farkındaydım ama bugün takvime ayrı bir farkındalıkla ilişti gözüm. Neredeyse Şubat bitiyor, ben blogumu öksüz bırakmış gitmişim. Glikoz arkadaşımın da uyarısı gözüme çarpınca hemen bunu telafi etmeliyim diye düşündüm.

Toplumca şizofrenik olduğumuzdan dem vurmuştum geçenlerde twitter hesabımda. Hatta toplumca obsesif olduk, anksiyete sahibi olduk, panik atak manyağı olduk... Hükümetten gelen sert kararlar bir yandan, kötü hava koşulları-kar,sel,rüzgar- bir yandan, fakirlik-işsizlik öte yandan, bir sağ kroşe bir sol kroşe çalışıyorlar YÜZÜMÜZE YÜZÜMÜZE! Tekel işçilerinin yüreğimizdeki sızısı bir yandan yakarken, artık 10 günden fazla sağlık hizmeti alamayacak işsizlerin de yaşama haklarının çoluk çocuklarıyla beraber ellerinden alındığı bir ülkeye hapsolduk, her şey bir korku filmindeki gibi. Hele ki İstanbul'da yaşıyorsanız bir de trafik var ki bu da cabası. İşe gidip gelmek ölüm, psikopat otobüs şoförlerinin elinde çalkalana çalkalana ayrana dönüyor bünyelerimiz. Gel de ASABİ olma, gel de RUH HASTASI olma!

Yolda yürürken dikkat edin etrafınıza, insanların yüzlerine, davranışlarına. Bu kadar mutsuz bir toplum gördünüz mü daha önce? Kaldı ki herkesin canına tak eden yaşam savaşı nedeniyle birbirine saldırmasını hiç kınamıyorum artık. Zira ben de her gün sokaklarda bir kaç kişiyi BANG BANG! gebertmek istiyorum malesef.

Mesela dün akşam, olağan Gayrettepe-Üsküdar iş sonrası seferimi yapmak üzere bir halk otobüsüne bindim. Halk otobüsü dediğime aldanmayın, bildiğiniz toplu işkence seansı! Hava desen yok, ter kokusu desen çok. 1 kişilik yerde mütemadiyen 3 kişi ayakta durmaya çalışıyor. Ben bindiğimde şans eseri bir kişilik oturulacak yer gördüm. Koştur koştur oraya gittiğimde yanımda oturacak olan genç dangalağın bacaklarını yaya yaya, babasının tahtında kurulur gibi oturduğunu farkedince şöyle bir Ya Sabır çekerekten -yarım kıç- iliştim koltuğa. Ama kaymak bilmez, toplanmak bilmez aymaz arkadaşın bacaklarını önüne almaya hiç niyeti yok. Baston tipinde ıslak şemsiyemi adamla aramıza koydum ve her frende bacağını ıslak şemsiyemle dürtmeye başladım. 2 dakikaya kalmadı, kendisi bir kaplumbağa misali büzüştü, içine kapandı. Rahatladım...Dersem yalan olur. O sırada köprüyü geçmiş bulunduk, hemen köprü çıkışındaki Metrobüs durağında pirana gibi yolcu kaynar. Duran ilk otobüse var güçleriyle doluşurlar. Aç gözlü halk otobüsü şoförleri de bir yandan motivasyon verir yolculara "Lütfen arkaya ilerleyelim! Sağlı sollu haydiiii! Arkası boş arkadaşlarrr!" diye... Tam yanımdaki aymaz bacaklarını topladı derken başımda ISLAK MANTOLU onlarca insan. Cam kapalı, nefes yok.... Paniklerim tuttu, midem bulandı, durağıma varamadan indim araçtan, yürüdüm...FERAHLADIM...

Bugün de her akşam olduğu gibi binbir tuhaflık eşliğinde başladı yolculuk. Yanımda bedeviliği en az benim kadar tescillenmiş dostum Deniz ile birlikte karşıdan karşıya geçerken, yolun karşısından "hele hele hele" nidalarıyla gülerek bize doğru koşan FREAK amcayı mı anlatayım, yoksa Kadıköy'e adeta bir F1 pilotu edasıyla giren pos bıyık şoförümüzü mü? Yoksa Boğa'nın orada arkadaşımızı beklerken ayağımın üzerinden bebek arabasıyla geçen yurdum kadınını mı? Üstelik bir iki kelime söylendiğimde "Sen de yolun üstünde durmasaydın be aaaa!" diye çifkef hatlarına bağlanan kadına 3 metre öteden koca sesimle ciyak ciyak bağırışım ve tüm Kadıköy halkının artık beni -kavgacı sarı kafa- olarak tanımasına ramak kalışını mı anlatayım?

Benim açımdan en üzücüsü ben de kaptım toplumsal hastalıklarımızı ne yazık ki... İşte uzun zamandır buralarda yazmıyor oluşumun, mizaha yan dönüşümün ufak bir özetidir bunlar. Büyük kısmın içerisine ise ne hikayeler giriyor tahmin bile edemezsiniz... Nitekim bugünlerde hepimizin hayatında Düşünen Adam'ı bile incitecek detaylar yaşanıyor, sonumuz hayrolsun...

Gülümse... Yarın daha kötü olacak!

2009-12-16T15:01:00.000-08:00

Bir süredir size hayatımıza yön veren temel yasalardan bahsetmek istiyordum. Fırsatım olmadı.
İlk keşfettiğimde (geçenlerde) bana çok katı ve pesimist gelen bu bakış açısı, aslında hayatı yalayıp yutmuş, nasıl oluyorsa bu temel prensipleri şıp diye çözmüş bir zekanın ürünü. Ve emin olun secret zırvasından çok daha mantıklı. (Yazının en sonunda bilmeyenler için yasaların kaşifinin ismini vereceğim, ama önce sabredip okumanız gerek.)

Hayat olasılıklar üzerine kurulu. Ve eğer ki bir şeyin ters gitme olasılığı varsa, mutlaka ters gidecektir. Bu kaçınılmaz. Bazen kendi kendinize sorarsınız, şimdi ne yaptım da bu benim başıma geldi diye. Bir şey yapmanıza gerek yok. Eğer ki ters gitme olasılığı taşıyan bir iş yapıyorsanız bu mutlaka ters gider. Ya hiç bir şey yapmayın hayatta, ya da ters giden şeylere alıştırın artık kendinizi :)

Ha şimdi sorarsınız; e peki bir şeyin ters gitme olasılığı birden fazlaysa ne olacak? Hah! İşte o zaman, size en fazla zararı dokunacak kombinasyon hayata geçecektir, hiç şüpheniz olmasın :)

O zaman bırakayım da aksın hayat, diyeceğinizi biliyorum. Olayları kendi haline bırakırsanız kötüden daha da kötüye gider, bunu da unutmayın.

Çünkü "doğa hata ve eksikten yanadır!"

Hatalarınızı düzeltmek için ise tecrübeye ihtiyacınız vardır. Mutlaka bu tecrübeyi ihtiyacınız geçtikten sonra edineceksinizdir.

Bunları okurken benim bedeviliğimden muzdarip böyle şeyler söylediğimi düşünüyor olabilirsiniz. Hayır! Bunlar "Murphy Yasaları"!

Müdehale ettiğiniz her şeyin daha da berbat olacağını, bok edip bırakacağınızı anlatan, dolayısıyla bırakınız hayat aksın , her türlü işler hep kötüye gider diyen bir filozof Murphy. Yasaların tümüne baktığınızda aslında pesimistçe değil de realistçe bir yaklaşım görüyorsunuz. Bir kaç defa okuyunca ise hayatın sırrına vakıf olup tebessüm ediyorsunuz. Bir şey için çırpınmaya başladığınızda onun gitgide bok olduğuna hiç şahit olmadınız mı yoksa siz?

Ben işin geyiğini anlatıyorsam da bakmayın bana, adam ciddi ciddi yasa koymuş, olasılıklar üzerine çalışmış bir bilim adamı, mühendis. Bir gün bir deneyi başarısızlığa uğruyor ve ardından bu sonuç üzerinde yoğunlaşıyor ve Murphy yasaları dediğimiz bu deyişleri ortaya atıyor. Sonra öne sürdüğü teorileri hayatın işleyişi üzerine de yorumluyor.Yasaları tek tek anlatmak gereksiz, Google amcaya sorarsanız hepsi çıkıyor zaten karşınıza. Ama örnek vermek gerekirse en klasik örnekler şöyle; (sizin de başınıza gelmiştir, eminim)

Ne zaman bir yere geç kalmışsan, trafik o ölçüde sıkışıktır.
Bir reçelli/yağlı ekmek elinizden kaydığında mutlaka reçelli tarafının üzerine düşer. Hele ki halı açık renkse mutlaka bu böyle olur.
Bir şeyi tamir etmeye çalışırken daha beter bozarsınız.
Bir ödev/yazı yetiştirmeye çalıştığınızda mutlaka bilgisayarınız donar veya arıza çıkartır.
Hep haftasonu-tatil günlerinde hastalanırız (hastalanmaya başlarız).
Uzun zamandır ihtiyaç duymadığınız bir eşyanız ne zaman lazım olsa bulamazsınız, nereye koyduğunuzu hatırlamazsınız.
Telefonunuza tanımadığınız bir numaradan gelen ve bu nedenle cevaplamadığınız numara mutlaka iş görüşmesi için arayan bir şirkete aittir. Veya aramasını çok istediğiniz birine..

Bunlar çeşitlendirilebilir, gördüğünüz gibi. Herkes kendi hayatından örnekler yazabilir... Dünya hakkındaki en doğru sır bu! Tekrarlıyorum: Bir işin ters gitme olasılığı varsa, ters gider...

Ben ki yııllardır bedeviliğimin sebeplerini arar arar bulamam, saçımı başımı yolarım; bu amcayı keşfettiğimden beri yüreğim huzur dolu. Meğer ben de çözmüşüm olayı. Bedeviliği kabullenip bundan hikayeler çıkartmaya başladığımdan beri başıma gelen aksiliklere gülmeyi de öğrendim.

Paniğe kapılmayın! Her şey normal! Ve gülümseyin, çünkü yarın bugünden daha kötü olacak! =)

*Merak edenler için yasaların orijinalleri ve daha fazlası için bkz :http://www.murphys-laws.com/murphy/murphy-laws.html

Kadınlar doğaya dönüyor

2009-11-29T16:11:00.000-08:00

Giyinmeyi pek bilmem. Rüküş değilimdir ama modadan, renklerden çok fazla çaktığım söylenemez. Kendimce günü kurtaracak kıyafetleri giyer çıkarım.
Ama bu yıl bu konudaki farkındalığım arttı ister istemez. Ciddi bir doğaya dönüş gözlemliyorum giyim kuşam camiasında. Vitrinlere bakıyorum, sokaklara bakıyorum, heryerdeler!!!
Şimdi anlamadınız tabi söylediklerimden bir şey ama örneklendireceğim :)

Ayıdan geldik, doğaya dönüyoruz

Mesela şu UGG botlar. Size neyi çağrıştırıyor? Bana ayı ayağını çağrıştırıyor. Doğanın kendi kendisini en güzel ısıtan hayvanı! Yeri gelir kış boyunca uyur da bana mısın demez! Donmaz, açlıktan ölmez! Böyle çilekeş ve güzel bir hayvandır kendisi. Ve evet, modanın doğaya dönüş hareketinde bu güzel hayvancığın ilk sırada olmasını gönülden alkışlıyorum. Giyin kızlar, ısıtın ayacıklarınızı...

Ye kürküm ye

Yıllar yılı biz çocukken bir kürk modası vardı ki, vicdansız moda alemi hayvanseverlerin şiddetli eylemlerine bile kulak asmadan katliam yaptılar. Dünyanın güzellik düşkünü, kıt beyinli kadınları "kürk isterim! kürk isterim!" diye kocalarının başlarının etlerini yedikçe, daha bir rant yaptı bu akım, özellikle de 80'lerde. Biz seviniyorduk, geldi de geçti, tarih oldu bu sevimsiz moda akımı, diye. Fakat çok yanılmışız! Şu günümüzün -çöpten çıkart giy- mentalitesindeki vintage akımı sağolsun, 80'lere dair kaçtığımız ne kadar ıvır zıvır varsa yine gözümüze sokar oldu. Neyseki her kesime hitap etme sevdasıyla imitasyona yöneldi markalar, parasıyla ışıldamak isteyen sosyete dışındaki güruh da böylece sahte kürke yöneldi. Ve günümüzde de yine ortalık tüylü ve bol alerjenli kıyafetler etrafımızı sarar oldu. Mağazaları her gezişimde mutlaka bir kaç tüylü kıyafete rastlıyorum. İçimizdeki doğa sevgisi hare hare olmuş, kafamızın üzerinde parlıyor maşallah...

Paçalı tavuklarla hayat daha güzel!

Geçenlerde bir kadın gördüm Taksim'de. Ayağında görüp görebileceğiniz en yüksek ince topuklu çizmeleri ile 1.50'lik boy fakiri durumundan yırtmaya çalışıyordu. Buraya kadar her şey normal. Ama bu kadındaki örneği anlatmak için o gün bir fotoğrafını çekmiş olmam gerekirdi, yapamadım! Bu topukların üzerine "çamurluk" diye tabir edilen, çoraba benzeyen fakat ayak kısmı olmayan yün "şey"lerden geçirmişti. Bunu genelde bilek kısmına takıyorlar. Ama bu kadınımız, çamurluğunu topuklarının yer ile birleştiği noktaya kadar indirmişti. Kadının fotoğrafı yok diye dertlenmeyin, sağdaki fotoğraflar durumu özetliyor aslında.
Evet tıpkı bir paçalı tavuk misali, tıpkı bir paçalı güvercin misali...
Ne kadar şiirsel değil mi? :D

Ve daha nice örnek verilebilir fakat ben yoruldum. Ayrıca modadan anlamadığımı da belirtmiştim başlarken de. Eminim siz de modadaki hayvan esintilerine dikkat kesilerek gözlemleyeceksiniz moda ikonu kızlarımızı bundan böyle. Ve kendi kendinize diyeceksiniz ki "Bir yazı okudum, hayatım değişti!"

Esenliklerle kalın efenim...

“Kadınlık Bizde Kalsın”

2009-10-29T10:14:00.000-07:00

Aylar önce tiyatroda Testosteron adlı oyunu izledikten sonra kafamda çakan şimşeğe yakın bir şimşek daha çaktı. Hani erkeklerin tüm agresifliği, iştahı, isteği ve benzeri duyguları hormonalmış meğerse, diye söyleniyordum ya... Meğerse kadınlarınki de öyleymiş. Bu aslında tıbben bilinen bir gerçek, ama benim keşfetmem gerekliydi, yoksa bu kadarına inanmazdım.

Yok yok bir olay gerçekleşmedi ama, işte bazı konular zaman içerisinde kavranıyor ya, bu öyle bir şey oldu benim için. Depresyonlarımı özel sanırdım, çok genel şeylermiş oysaki. Tamamen hormonal canııııım...

Ara sıra okuduğum, okurken de eğlendiğim bir blog var , blogun yazarı fund da değinmişti bu konuya. O biraz isyankardı gerçi, hatta yazının sonunda şanssızlığı sonucunda kadın olarak dünyaya geldiği kanısına bile vardı. Kadınlıktan vazgeçmek güzel değil. Şahsen bana ömür boyu regl olmayacaksın, depresyona girmeyeceksin, kadınsal bir sürü sorunla uğraşmayacaksın dahi deseler dünyaya erkek olarak gelmeyi istemezdim. Erkekler alınmasın, gücenirim!

Kadınlık diyince aklıma yıllar önce izlediğim bir oyun geldi. Belki ilkokula gidiyordum, belki daha da küçüktüm bilemiyorum. O zamanlar annem tiyatroya gitmeye bayılırdı. Tabi kapalı alan fobisi henüz bugünkü kadar ilerlememişti. (Şu anda asansör, sinema-tiyatro salonları dahil kapısı kapalı ve karanlık hiçbir yere adım atamıyor). Yasemin Yalçın ve ekibi oynuyordu sanırım. Yılmaz Erdoğan'ın yazdığı bir müzikal komediydi, "Kadınlık Bizde Kalsın” idi oyunun ismi. Adem ile Havva’dan başlıyordu kadınla erkeğin halleri, aramızdaki iletişime dair absürtlüklerin bin yıllarca hiç değişmediğini anlatarak taa günümüze geliyordu. Ciddi bir flashback yaşadım bir anda bu oyunu düşününce. Bu kadar farklı ve birbirine muhtaç olmamız sizin için de ironik değil mi?

Karşılıklı yorgun düşmemize sebebiyet veren de bu farklılık. Farklı iki hormonun hakim olduğu insancıklarız, ne ayrı ne de beraber mutluyuz. İletişemiyoruz... İletişime geçemiyoruz... İletişim kurduğunu düşünenler nasıl kuruyorlar bize de bir anlatsalar ya? Bence herkes aynı süreçleri yaşıyor da, soruna maruz kalan kimselerin tavırları sonuçları değiştiriyor...

Bu nedenle dünyanın gamsızlara güzel olduğunu düşünüyorum. Herkesle aynı sorunlara maruz kalıp, herkesten daha umursamaz tepki vermek, içeride hiçbir şeyi büyütmemek, dışarı hiçbir şey taşırmamak güzel olurdu. Yani anlayacağınız kadınlık ve erkekliği kabullendikten sonra sorun aslında gamsız olup gamsız olmamakla ilgiliymiş diyorsunuz. Siz ne kadar az takarsanız sorunlar da o ölçüde küçülüyorlar gözünüzün önünde. Hatta ilişkiler bile normalleşiyor. Ha şimdi bana sorarsınız, “sen yapabiliyor musun?” diye.

Hiç sanmıyorum! O ayrı...

Ghetto'da mistik anlar; Niyaz konseri

2009-10-25T04:08:00.000-07:00

Geçen yazıda yazacağıma söz verdiğim Niyaz konserine geldi sıra. Bu yıl Caz festivalinde katılabildiğim tek etkinlikti, ama çok doyurucuydu. Sadece müzikal olarak değil üstelik! Üstelik canım arkadaşım Helin'in doğumgününde geldiler. O da buna çok sevindi. En sevdiği grup adeta onun doğumgünü için İstanbul'a gelmişti, Helin konserdeki en mutlu insandı bu açıdan :)

Biraz Azam Ali'den ve grubu Niyaz'dan bahsetmek istiyorum.
Azam Ali İran asıllı bir etnik müzik sanatçısı. İran'da doğmuş, çocukluğunda bir kaç yıl da Hindistan'da yaşamış. 79'da yaşanan İran devriminden sonra, her aydın ailenin yaptığı gibi onun annesi de kızına düzgün bir yaşam verebilmek umuduyla bir çıkış yolu aramış ve 85'te ülkeden uzaklaşarak Amerika'ya göçmüş. O bir göçmen kuş anlayacağınız. Müziği de ortadoğunun, mezopotamyanın özünü taşıyor.
Mükemmel bir sesi ve tahmin edeceğiniz üzere de çok mistik bir havası var. Matrix ve 300 gibi filmlerde ve Prince of Persia gibi projelerde de bir kaç şarkısıyla rastladınız ona aslında. Solo kariyerinden ve diğer grubu Vas'tan bu yazıda bahsetmeyeceğim. Grubu Niyaz eşiyle birlikte çekirdek kadrosunu oluşturdukları bir etnik müzik grubu. Etnik öğeleri elektronik teknolojiyle harmanlayarak, yerel enstrumanlar ile yaptıkları müzikle bir büyü yapıyorlar sahnede. Bugüne kadar iki kez Grammy'e aday gösterildiler ve bir çok iyi sanatçıyla ortak projelerde yer aldılar. Tutulup kalıyorsunuz. Grubun kadrosu zaman zaman ve gittikleri ülkeye göre değişiyor. İstanbul konserinde dünyanın en iyi udilerinden biri olarak tanınan Naser Musa'da Niyaz ile sahnedeydi. Ayrıca ismini tam olarak anlayamadığım için iletemediğim Hindistan asıllı ritimcileri ise, mükkemmel ötesi bir performans sergiledi. Hele konserin sonunda bizim ısrarlarımıza dayanamayarak bis yapmaya geldiklerinde çaldıkları ikinci şarkı olan "Dilruba" şimdiye kadar dinlediğim albüm ve konser kayıtları içerisindeki en iyi "Dilruba" yorumuydu. Onun ritimleri herkesi başka bir dünyaya götürdü, eminim. Azam Ali'nin sesi ve yorumu için ise söyleyecek söz bulamıyorum. Sahnede konser boyunca onu hayran hayran izleyerek, kendi icadı olan Kaman adlı enstrumanla eşlik eden eşi Loga Ramin Torkian da çok yönlü bir müzisyen. Zaten sahnedeki herkes bir çok enstrumana hakim olan çok iyi müzisyenler. Hepsinin adını anmak istiyordum ama konseri anlatmaya sabırsızlanıyorum şu anda.

Ortadoğudan kardeşlerimiz, Azam Ali dile getirdi bu dostluğu şarkılarının arasında... O kadar duygulandık ki bazı anlarda. Hemen hepsi göçmendir Niyaz'ın. Hemen hepsi savaştan, darbelerden, kandan muzdarip ülkesini terketmek zorunda kalan sanatçılardır. Azam Ali İran'lı. İran'daki devrimden sonra ülkeden kaçmak zorunda kalmışlar zamanında. Azam'ın sahneden üzerimize tüm naifliğiyle savurduğu cümleleri herşeyi anlatıyor; "Sizler o kadar şanslısınız ki, kendi ülkenizde özgürce yaşayabiliyorsunuz. Türkiye'ye her geldiğimde kendimi evimde gibi hissediyorum. Dilerdim ki bizim de sizinki gibi bir ülkemiz olsun. Çünkü vatanı insanın annesi, babası gibidir, seversiniz. İyi de olsa kötü de olsa seversiniz. Çünkü o sizin bir parçanızdır." Ve ardından Filistin'li Naser Musa'yı yanına davet etti, bir ağıt yaktılar. Herkes gözyaşlarına boğulmuştu, çünkü onlar bizim acı dolu komşularımızdı!

Konserde biri bis sırasında olmak üzere iki defa Türkçe olarak seslendirdikleri "Beni beni" türküsüyle hepimize güzel bir jest yaptılar. Konser sonunda organizasyonun bize çok hoş bir sürprizi oldu. Ufak bir dinlenme molasından sonra imza ve tanışma için tekrar mekana döndü Niyaz. Bir çok insan zaten dağılmıştı, rahatça yanlarına gidip biraz sohbet etme imkanmız oldu. Biz önce Azam Ali'nin yanına gittik. Yanımıza Cd almadığımız için biletlerimizi imzalattık. "To Zeynap..." :) Tahmin edeceğiniz üzere çok sıcak kanlı, bizden insanlardı onlar. Gerçekten sanat yapan hümanistler oldukları her tavırlarından belli oluyordu. Sıcak bir gülümsemeyle, geldiğiniz için teşekkürler, dedi
yanına her gelene. Ardından Naser Musa'ya yöneldik. O anda kendisiyle de fotoğraf çekinmeyi akıl edemedim, çünkü öyle bir an yaşandı ki... "Siz bizim komşumuzsunuz Naser, acınızı paylaşıyoruz. Bu akşam burada olduğunuz için çok teşekkürler, çok güzeldi her şey. Ama beni ağlattınız, bir gün her şey daha iyi olur ve evine dönebilirsin umarım." dedim. Sımsıkı sarıldı bana, belli ki o da kelimelerle anlatamayacaktı o anda duygularını.

Yine iki şarkı arasında tüm bu yazıyı yazmama sebep olan cümleleri döktü dudaklarından Azam Ali; "Biz, ortadoğulular, hepimiz kardeşiz. Hepimiz sımsıkı bağlıyız aslında birbirimize. Geleneklerimizle kültürümüzle... Kocaman bir ülkeyiz biz beraber. Umarım bir gün burada da barış dolu günler yaşayacağız sevgili dostlarım!"*

*Konser sırasında yaptığı konuşmalardan aklımda kalanlarını dilim döndüğünce Türkçeleştirerek paylaştım. Biraz eksik biraz fazla olabilir. Ama önemli olan zaten ne anlatmak istediğiydi...

Ekim ayının sanat ambiansı içerisinde burkulan yüreğim

2009-10-24T16:07:00.000-07:00

İstanbul'da Ekim ayında patlama yaşayan sosyal ve sanatsal etkinliklerin hızına ayak uydurmak bir mesele benim için. Hele ki neredeyse bütün sene sıkılıp, sonra bir ay içerisinde görmek, dinlemek, izlemek istediğim bir çok müzisyeni ve sinema yapıtını karşımda görünce afallıyorum. Bir kere tüm bunları takip etmek için ciddi bir bütçe gerek, ikincisi ise belki de en önemlisi zaman ve enerji! İKSV çok güzel etkinlikler yapıyor ama bu Ekim ayında yaptıkları, bence senin yıldız etkinlikleri olan festivalleri yıl içerisine yayarlarsa çok daha mutluluk verecek bana.

Film Ekimi'nin yarın son günü, ben zaten gitmek istediğim filmlerden yalnızca birine bilet bulmuştum, onu da yarın seyredeceğim. Bilahare anlatacağım.

Akbank Jaz Festivali'nde ise dinlemek istediğim bir kaç isim olmasına karşın, para-zaman-enerji üçgeni baskısı altında bir konsere katılabildim. Uzun zamandır canlı performansını tutkuyla görmek istediğim Azam Ali, grubu Niyaz'la Ghetto'daydı geçtiğimiz hafta. Bir sonraki yazımda konserden bahsedeceğim...

Şu an iyi değilim çünkü...

2009-10-22T02:57:00.000-07:00

Bir forumda şöyle bir başlık gözüme çarptı : şu an iyi değilim çünkü.......
Noktalı kısımları siz doldurun diyorlardı. Başladım yazmaya;

Çünkü hastayım, midem ağrıyor, kusmaktan ve yiyememekten bıktım.

Çünkü etrafımda içten pazarlıklı insanlar var.

Çünkü kasıtlıca bir ilgisizlikle sorunlarıma duyarsız kalan insanlar asabımı bozuyor.

Çünkü öğle arası geldi ama ben bir şey yemeye korkuyorum...

Çünkü başım da ağrıyor...
...
Listem uzadı gitti tabiki. Baktım bir çok insan da kendi gerekçelerini sıralamış. Kimse iyi değil aslında. Bugün patronum da karşımda oturan arkadaşa dönüp "Bugün Zeynep çok mutsuz" dedi. Demek ne kadar okunuyorsa yüzümden. Aslında buna hem klasik -huzursuz ruh sendromu-mdan kelli bir mana çıkartabiliyorum. Hem sağlık durumumun gittikçe kötüleşmesinden kaynaklanan bir psikolojik buhran olduğunu düşünüyorum. Ya da belki de tüm bu sağlık sorunları aslında psikolojik kaynaklıdır. Kim bilir?

Üniversite son sınıftayken, mezuniyete doğru zaman kısaldıkça ve tezimi yetiştirememe paniğine kapıldığımda tanıştık bu kusma nöbetleriyle. O zamanlar her sabah kahvaltı sonrası bir posta iade ziyareti gerçekleştiriyordum tuvalete, ama tabi olması gerektiği yönde çıkmıyordu gıdalar, sorun da buydu. Bu kusma nöbetleri bir süre sonra uykusuzluk, baş ağrısı, asabiyetle beraber seyretmeye başladı. Ben artık etrafımdaki hiç bir uyarana karşı tepkisiz kalamıyor, anlayış gösteremiyordum. Tek istediğim sessizlikti aslında, beni mutsuz edecek gürültülerden ve en önemlisi de duyarsızlıktan şikayetçiydim. Tıpkı bugün de o foruma yazdığım gibi; "Çünkü kasıtlıca bir ilgisizlikle sorunlarıma duyarsız kalan insanlar asabımı bozuyor."
Kimseden elimi tutup sıkıntımı gidermesini beklemedim ben hiç bir zaman. Fakat gözlerime baktığınızda mutsuzluğu görüyorsanız, en azından biraz ince davramaya veya hatalarla beni yormamaya gayret gösterebilirsiniz pek tabi. Çünkü fazla duyarlıyım böyle zamanlarda.
Böyle hissettiğimde arkadaşlarımı da çok kolay harcıyorum. Dostlarımdan asla vazgeçmem, ama dostluğa çıkan bir kapıya doğru ilerlemediğimize emin olduğum insanları, sırf ses olsunlar diye hayatımda tutmaya zorlanıyorum. Normal günlerde arkadaş olmak daha kolay. Ama böyle zamanlarda duyarsızlık eden insanlar tek kalemlik insanlar benim nezdimde. Çiğliklere tahammül edemiyorum, sınırlarımı ihlal etmeye kalkan ve özen göstermesi gereken konuları dikkate almayan kişileri adam yerine koyamıyorum. Hele ki hastalandığımda, çok üzgün olduğumda vs bununla ilgili en ufak bir ilgi emaresi göremiyorsam, beni anlamak adına hiç bir beyin kıpırtısı sezemiyorsam hele saldırganlaşabiliyorum bile. Böyle çok kayıplarım oldu, ama pişman değilim. O insanlar herhangi bir şekilde hayatımdan çıkmak zorunda olan insanlardı...

Ah benim zavallı midem, neden herşeye benden önce tepki vermeye kalkıyorsun ki ?

Who cares who sees anything? I'm your passenger

2009-10-09T13:52:00.000-07:00

Boğazım yine düğüm düğüm oldu. Onca yıl sonra uzak düştüğümüz ilk andaki gibi, arada neler yaşanırsa yaşansın, hep tazeydi acımız...
Ve dedi ki, şarkının sözlerine bak...
Ve dedi ki; i will never forget you... Şarkıya baktım gözyaşlarım nehir oldu yine...yine...yeniden...
Bu akşam ben Peti'yle konuştum ve hayatımı nasıl kaybettiği hatırladım yeniden...

"Passenger"
I lay
Still and breatheless
Just like always
Still I want some more
Mirrors sideways
Who cares whats behind
Just like always
Still your passenger

The chrome buttons buckled on leather surfaces
These and other lucky witnesses
Now to calm me
This time wont you please...
Drive faster!

Roll the window down
This cool night air is curious
Let the whole world look in
Who cares who sees anything?
I'm your passenger
I'm your passenger

Drop...these down
Then...put them on me
Nice...cool seats there
To cushion your knees
Now to calm me
Take me around again
Dont pull over
This time wont you please
Drive faster!!!

Roll the window down
This cool night air is curious
Let the whole world look in
Who cares who sees what tonight?
Roll these misty windows
Down to catch my breath and then
Go and go and dont just
Drive me home and back again!

Here I lay
Just like always
Dont let me
Go... go...go

Take me to the end...

Erkek Hikayeleri 2 : Halis Toprak! Çek babamın üstünden elini!

2009-10-01T06:14:00.000-07:00

Aslında Halis Bey’in şahsıyla ilgili hiçbir sorunum yok, tanışmıyoruz. Bu yazıdaki ana sorun babamdır aslında. Hatta babası belirli bir yaşın üzerinde olan herkes için yazıyorum bunu.

Düne kadar sümen altından genç kadınlarla bir şeyler yaşayan ne kadar erkek varsa, birden bire meydana çıkıp “Evet, genç sevgilim var! ne var yani? Halis Ağa da yapıyor!” diye dayılanmaya başladı bugünlerde. Düne kadar gözümüzden ırak gönlümüze hoş gelen ne kadar gizlileri varsa adamlar ortaya dökmeye başladılar. Halis Ağanın meşrulaştırdığı duruma sinirlendim ben. Ne kızın yaşı ne de aralarındaki yaş farkı şu anda bu yazının konusu değil.

Bekar bir babam var, yalnız yaşıyor olmasının evlatları üzerinde oluşturduğu suçluluk hissini de kullanarak çok güzel ajite ediyor ilişki durumlarını. Yani kendisinde bu hakkı görüyor tabi. Genç sevgili edinmenin de heyecanı içerisinde bir süredir. Olaya bir de genç sevgili tarafından bakmak gerek. Klasik biçimde –parası için gelmiştir- gibi yorumlar yapamam, zira adamın parası yok artık. (Yani bildiğim kadarıyla, belki de kirli çıkıdır da haberimiz yoktur :P ) Bizim yaşlı kurta kalırsa, kızımız babasız büyümüş olduğu için şefkate ve baba sevgisine muhtaç ve bunları kendisinde buldu. Eminim baba şefkatiyle....düşündüklerim tiksindirdi beni haberin olsun baba! Çocuk değiliz, iki yetişkin bir ilişki yaşadıklarında ortaya çıkan eylemleri biliyoruz, kimseyi kandırmayalım. Kadınları da az buçuk tanıyorum hani...

Düşünüyorum düşünüyorum, babamda sempatikliği dışında genç bir kadın tarafından sevilecek bir yan bulamıyorum artık. O sempati de ancak iki çay içip bi tavla atacak kadardır. Tabi yine duygusal ve sempatik kurdumuza göre kızımız hayatın sillesini yemiş ve feleğin çemberinden geçmiş bir zat olduğu için, yalnızca şefkatle bağlanabileceği birine ihtiyacı varmış. Üstelik bir de sağlık sorunları varmış. Belli ki kızımız işinde çok profesyonel, yaşlı adamın duygularına ne de güzel hitap etmiş, içlendirmiş şam şeytanını. Sanki sen de doktorsun be adam. Ah ah vah vah demekten başka ne faydan olacak acaba bu kıza? Merak etmekteyim hala.

Şimdi bu örnek aldığınız Halis Ağa karısının parmağına fındık kadar pırlanta yüzük taktı, sen de takabilecek misin? Adam kızlarını toplum önünde rencide etti, kocalarına karşı rencide etti, soyadlarını iki paralık etti, magazin mezesi oldu sonra da -ben anadolu erkeğiyim; param var; köylerde zorla veriyorlar bu yaşlardaki kızları yaşlı adamlara benim karım ise bana rızasıyla geldi; iş adamları bu yaşlardaki kızları kullanıp kullanıp atıyorlar ben ise nikahladım- gibi savunmalarda bulundu. Hepiniz bu savunmayı yediniz, sindirdiniz de kızlarınının gururunun ve aile onurlarının incindiğini neden kabul etmediniz acaba? İşinize gelmez beyler!

Medyatik ağalara duyurumdur! Lütfen ne yaşıyorsanız gizli yaşayın. Sonra sizinle aşık atmaya kalkan yaşlı kurtlar başımıza işler açıyorlar. Evladımız değil ki kulaklarını çekelim. Sizleri kamu nezdinde sorumlu ilan ediyorum ve sorumluluklarınızı yerine getirip bu adamlara kötü örnek olmamanızı rica ediyorum. Çünkü yeni bir sakızları var ağızlarında artık : "Ne yani Halis Ağa 17'lik kızı aldı, biz insan değil miyiz?"

Bir de evleneceğim diye tutturmasa bari...
ve yazının ana dileği; Tanrım bizi 60 yaş üstü libidodan koru! Amin...

Örselenirken saf kalmak için direnmekti tüm hatam belki de...

2009-09-03T00:59:00.000-07:00

İnsan doyumsuzluğundan arınmalı önce. Sevgide hırs olmaz. Sevgide safiyet kaybolduğunda hissedilenler kötü bir buhrandan öteye gidemiyor. Ve birinin sevgisini elde etmek göründüğü kadar da kolay değil. Eğer hayatında seni çok seven, ve tabiki senin de sevdiğin birisi varsa, onun varlığına şükredip huzur duymaktan başka bir şey yapmaya hakkın yok. Takıldığın huzursuzluklar, yarattığın kabuslar ve o kişiye uzak durduğun her an, senin aleyhine işleyen bir tuzaktır. İlgiyle beslemek gerekir sevgiyi, yoksa solar gider. Kırılgan olmak da kötü biliyorum ama, nasırlaştıkça, kabalaştıkça, acı duymaz oldukça bir hayvandan farkımız kalmıyor. Ben acılarımdan her darbe aldığımda gidip derimi yüzdüm... Nasırlaşmamak için. Nasırlaşan kabuk bağlayan her parçamı söktüm attım. Belki de o yüzden bu kadar kırılgan kaldım. Belki de bu yüzden bu kadar çocuk yürekli kaldım. Ama biliyor musun? Bu dünyada yüreği en büyük insanlar çocuklardır. Sonsuz severler insanı. Kalplerini en dibine kadar açarlar, hiçbir giz bırakmadan severler. Ama aynı zamanda bir anda küsüp kırılabilirler. Dudak büzüp ağlayabilirler. Demiyorum ki bir çocuk kadar safım. Değilim elbette, ben de örselendim. Ama en büyük arzumdu çocuk kalmak, yeniden çocuk olmak. Yetişkinler dünyasında tutunmak en zoru benim için. İncinmeden yaşamak çok imkansız. Ama böyle de kırılıp dökülmeyen parçam kalmadı, darmadağınım. Tanrı hepimize yardım etsin...

Erkek Hikayeleri 1 - Bodrum'da küstürdüğüm Hilmi Abi'nin hikayesi

2009-08-22T13:59:00.000-07:00

Allah bizi kompleksli erkeklerin şerrinden korusun... :)

Yaş 55, gençlik sevdası her bir saniye hissedilir olmuş, kabul.
Keyifli bir sohbet, tamam bilgilisin, görmüş geçirmişsin...
7 çocuk babası eski toprak bir adamsın...
Ama bir laf ettik küstün gittin, olmadı ki Hilmi Abi!

Şimdi olay nasıl cereyan etti sizlere de bir anlatıvereyim de ne tür bir bedevilik yaşamışım bir görün :)
Günlerden geçtiğimiz perşembe, bir röportaj peşinde Bodrum'da bulmuşum kendimi. Sabah uçağıyla gittim, gece uçağıyla döneceğim, işimi bitirdim bir kaç saat bana kaldı, sevindim. Bodrum marinayı gezdikten sonra kaleye çıktım, turistlere rica ettim bir kaç kare fotoğrafımı da çektiler, manzara muhteşem fakat hava öldürücü sıcaktı. Sonra gez gez nereye kadar, eşyalarımı da kimseye teslim edemiyorum, zira içerisinde canımdan kıymetli olması gereken röportaj kayıtları ve fotoğraflar var, dolayısıyla denizle buluşturamadık vücudu...
Marinaya geri döndüm. Tüm çarşıda rastladığım genel tepkiye yine maruz kaldım. "Welcome! welcome! Lady!!!"...
Beni her yerde ısrarla turist sanıyorlar. Böyle sarı kafalı, anormal beyaz tenli, sırt çantalı ve aval aval etrafı inceleyen birisi Türkiye'li olamaz kimsenin gözünde, bunu anladım. Bu kez çağrıda bulunan Marina Restaurant'ın garsonu idi (ismini de sormamışım adamın bak şimdi farkettim!)
Ben de Türkçe karşılık verdim bu çağrıya;
"Buyrun???"
Garson: "AAAA siz Türk müsünüzzzz? İnanamıyorum!"
Ben: "Evet! Gördüğünüz gibi Türkçe konuşuyorum :) "
Garson: "Ya kusura bakmayın ben sizi turist sandım. Ama yabancıya benziyorsunuz siz. O halde mutlaka yurtdışında yaşıyorsunuz değil mi?"
Ben: "Yooo ben İstanbul'da yaşıyorum, yurtdışıyla bir ilgim yok :) "
Garson: "Lütfen gelin bir çayımızı için, kusura bakmayın ben şaşırdım öyle..."
Ben: "Sıcaktan piştim zaten bir çayınızı içeyim bari..."

İçeride kelli felli, şöyle arkasına da heybetiyle yaslanmış bir amca var. Yan masamda oturuyor. Garson benim çayı getirdikten sonra beyefendiyi bana takdim etti. "Hilmi Bey işletmemizin sahibidir." Biz başladık Hilmi Bey ile hoşbeşe. Sohbet Macaristan maceralarımdan, İstanbul'un kalabalıklığına, Bodrum'un son zamanlarda ne kadar rezilleştiğinden, ülkenin içinde bulunduğu aymazlığa kadar her konuya değinerek sürdü gitti. Keyifliydi de. Hem biraz daha serindi restorantın bahçesi. Sonra bir ara ben dedim ki, "bir memleketi tanımak için önce oralarda yaşayan görmüş geçirmiş yaşlı insanlarla sohbet etmek gerekir." Sonra da Hilmi Bey'i de biraz keyiflendirmek için, "tıpkı sizin gibi, değil mi?" dedim...
ALLAAAAH! Demez olaydıııım! Hay dilimi eşekarısı sokaydı da böyle bir laf etmeseydim!
Hilmi Bey hop diye hopladı oturduğu yerden. "Bak bunu demeyecektin bana Zeynep!" dedi. "Şimdi bütün dostluğumuz bitti işte seninle!"
Ay ne dedim ben şimdi diye diğerlerine bakınıyorum. Herkes gülüyor.
Hilmi Bey başladı yakınmaya "İyiki sana 55 yaşındayız dedik, dede yaptın bizi, yaşlı dedin resmen bana!"
"Şey ben öyle demek istememiştim. Ben tecrübelerinizden dem vurmak için söylemiştim. Hani siz Bodrum'u benden daha iyi biliyorsunuz ya..... Hilmi Bey vallahi yanlış anladınız........."
Yok abicim adam durmadı, kalktı, gidiyorum ben eve diyor da başka bir şey demiyor. Herkes gülüyor.
Muhtemelen zaten evine gidecekti, ortaya komik bir anı bırakmak istedi, geyik olsun diye küsme numarası yaptı ve gitti. Fakat her şakanın içerisinde bir gerçek olduğunu bilen cümle alemimizin de anlayacağı üzere, Hilmi Bey 55 yaşı kabullenemiyordu.
"Küstüm sana, bir daha da konuşmam" dedi bana :)
...

Ben: "Ama Hilmi Bey bakın önümüz Ramazan, Ramazanda küslük olur mu hiç?"

Hilmi Bey: "Ben bilmem, bayramda gelir özür dilersen belki barışırız..."

Ben: "Eh bi elinizi öpmeye gelirim artık :)"

Tü Allah gene bok yedim ben galiba! El öpmek dedim yahuuuu!!! :D
Şu başıma ne geldiyse dilimden geldi desem yeridir herhalde şimdi :)

Huzursuz ruh sendromu...

2009-08-13T13:46:00.000-07:00

Çok ciddiye alıyorum hayatı...
Gereksiz yere, her olayı bir heyecan sebebi yapıyor olmak, karın ağrısı çekmek, uykusuzluk, ateş basması, sinir harbi, panik krizleri, el titremesi, engel olunamaz asabiyet... kendimden nefret ediyorum bu ezaları çekirdikçe öz bünyeye.
Arıza mı var nedir anlayamadım, çocukluğumdan beri bu böyle. En ufak şeye asabım bozulur, yukarıda saydıklarım tek tek ziyaret ederler beni, sonra bünyem iflas eder insanlardan kaçarım. Hemen ardından yalnızlıktan dem vururum ve içimde patlamaya hazır bir ağlama kriziyle kaç gün düğüm düğüm gezerim. Ve o boğaz düğümü en olmaması gereken yerde zart diye çözülür. Ahhhh!
İnsanın kendinden daha büyük bir düşmanı olabilir mi acaba? Bence olamaz. Çünkü çektiğin acılar olaylara ve durumlara verdiğin değerle ilgilidir. Sen nereden bakıyorsan, oradan bir adım kıpırdayamazsın. Sıkışırsın, ufku göremezsin. Hele ki benim gibi bunları bilmene rağmen her fırsatta kendine eziyet ediyorsan, klinik vakasın.
Bir de her fırsatta tanrının beni cezalandırmakta olduğuna dair karşı konulmaz bir his kaplıyor içimi. Yıllarca reddettim onu, yapma dediklerini büyük şevkle yaptım, söylemlerine karşı argümanlar kurdum durdum. Aslında her an kafamın içerisinde onunla kavga ediyordum. Bugün geldi, ben anladım ki, ancak bir şeyin varlığına inanıyorsan böyle kafayı takıp sürekli kavgaya tutuşabilirsin. Fakat anlamadığım şu ki, içime koyduğu bu karın ağrısı ve huzursuz ruh ne zaman durulacak? Hiç mi yolu olmaz bu karman çorman ağlardan kurtulmanın? Hep mi en karışık ağ benim ki olmalı? Ya da işte başladığım noktaya dönüyorum, belki de ben karıştırıyorum herşeyi. Her an bir bedeviliğin pençesinde sürünüyor olmamın, sürekli şikayet etmemin, somurtmamım yegane sebebi belki de benim!!!
Şu an en büyük kavgam kendimle. Kendimi dövmek istiyorum hatta, valla!
Ya da keşke insanın kendisi, terkedebileceği gibi ayrık bir benlik olarak yanıbaşında duruyor olsaydı. Çok kafamı bozduğumda kendimi orada öylece terkeder kaçardım. Çözüm olur muydu? Asla! Biliyorum! Fakat, bir an için nefes almak istiyorum bazen.
Üstelik bu arabesk bir isyan modu da değil içimdeki. Huzursuz ruh sendromu bu!
Her olaydan huzursuz olunacak bir pay çıkartıyor ruhum, hasta oluyorum.
Kendimi iyileştirebilmek istiyorum, başaramıyorum. İnsanın kendinden kaçması öyle zor, yollar öyle çetrefilli, biliyorum. Bildiklerim canımı tırmalıyor işte böyle.
Yarın her şey daha güzel olmalı! Her şey daha iyi olmalı! Saf olmalı!

Karşı Mahalle

2009-08-06T06:31:00.000-07:00

Bugün Ayşe Arman'ın geçen ay boyunca gündeminde tuttuğu "karşı mahalle" yazı dizisini okudum. Ondan böyle bir çalışma bekliyordum zaten nicedir. Her ne kadar içerik olarak sosyolojik bir kaygı taşımadığı çok belli olsa da, yarıda kesmeden, sayfa değiştirmeden, kuzu kuzu okuyup bitirebildiğime göre ilgi çekici bir yazı dizisi olduğunu söyleyebilirim.

Orada çok meraklı, içindeki çocuğu sürekli devrede tutan ve hatta kadınlığı ile çocuk ruhunun savaştığı bir insan var. Her şeye burnunu sokmak, deneyimlemek, sonra da çocuk heyecanıyla yüksek sesle, yutkuna yutkuna anlatmak istiyor deneyimlediklerini. Yaptığı büyük bir olay değil aslında. Türk filmlerindeki gibi, bir masalın kahramanı olmuş bir kaç günlüğüne. Farklı bir dünyada yaşamış.

Bir şey dikkatimi çekti. Demek yıllardır ne kadar elitist yaşamış, ne kadar kendi çevresinin içerisinde hapis kalmış ki, türbana girerek halk arasına girdiğinde deneyimlediklerine bu kadar şaşırmış. Etrafında hiç türbanlı bir kadın olmamış mesela. Hiç onlarla sohbet etmemiş. Onların da kendileri gibi konuştukları, ortamını yaratıp bikiniler giydiklerini görünce büyük şok yaşamış. Kendisini o kadar kapalı bir çevreye hazırlamış ki, o kadınların arasında Arabistan'dan gelmiş gibi, biraz aşırı kapalı kalmış. İşte buna biraz şaşırdım. Kendisini okurken keyif alırım, özellikle de kafamın çok dolu olduğu dönemlerde okurum ki iyi zaman geçireyim. Yani aslında kendisinden büyük beklentilerim olmadığı gibi, iyi ki de böyle yazıyor, dediğim bir gazetecidir. Herkes de ciddi olacak, akademik değerlendirme yapacak diye bir kural yok.

Yazmak, hele ki çok okunan bir gazetede yıllardır önemli bir okur kitlesine yazmak... O yazı dizisini okurken aklıma takılan ve üzüldüğüm tek şey şu oldu; Keşke okurlarına daha yakın bir dünyada yaşayabilseydi. Hani Hıncal Uluç da geçenlerde dedi ya "Ayşe'nin Dubai yılları hem kendisi, hem gazetecilik adına kayıptır." diye. Bence de doğru söylemiş. İnsan içine karışmak, insani ve mesleki anlamda çok şey katar insana...

Aslında Ayşe Arman diyince aklıma lisede öğrenci olduğum dönem geliyor. Çok sevgili Ali hocam, okulumuzun müdür yardımcısı, edebiyat öğretmeni Ali hocam; "Sen büyüyünce Ayşe Arman olacaksın, sende o ışık var!" demişti şakayla karışık. Yazdıklarımı okuyordu. Aslında o dönemlerde sadece deneme yazıları ve ufak tefek öyküler yazıyordum. Yıllar sonra üniversite bitip, şu anda çalıştığım iletişim şirketine girip, burada kurumsal yayınlar için editörlük ve yazarlık yapmaya başlayınca Ali hocama haber saldım :) Bakın ben yazarak para kazanmaya başladım sonunda, dedim. O da şöyle karşılık verdi ; "Eeee adam olacak çocuk bokundan belli olur."

Benim şu serbest çağrışım ağlarımdaki tuhaf bağlantı noktalarıma herkes gibi ben de şaşırıyorum bazen. Konudan konuya o kadar hızlı atlayabiliyorum ki, konunun ilk halini unutabilmekle beraber, sonradan kendime şaşırabiliyorum bile. Neyse, öyle işte...

Herşeye rağmen

2009-07-19T09:45:00.000-07:00

Hayatı değerlendiriyorum çokca,
bazen diyorum ki, hayat bi eliyle verirken, öbürüyle alıyor :( ve mutsuz oluyorum...
bazen de diyorum ki, hayat bi eliyle alırken, öbürüyle de veriyor :) ve mutlu oluyorum...
dengeler aynı oysaki... hem bir şeylere sahip oluyoruz, hem sahip olduklarımızdan bazılarını kaybediyoruz... hangi yönden bakarsak o tarafa meylediyoruz... bardağın dolu tarafından bakarsak mutlu, boş tarafından bakarsak mutsuz... halbuki değerler aynı...
Şu anda mı?

Hayat! Sana teşekkür ederim... (Güzel cümlelerin kralı! Sana da!)
Herşeye rağmen...

Ama; "Keşke insan türüne ait olmak, o dayanılmaz ve sağır edici gürültüyü de beraberinde getirmeseydi..." (F.C.)

Dünya Sesleniyor; Stand By Me !

2009-06-23T13:05:00.001-07:00

Evdeki Ihlamurlar...

2009-06-21T09:24:00.000-07:00

Ihlamur kokuları burnuma tatlı tatlı esiyor. Kafama düşen çiçeklerden şikayet etmeyeceğim bundan böyle. Annem biraz yaş ıhlamur almış kurutmak için, onlar belki bu odada zor kururlar ama bu güzel koku beni buradan alıp başka diyarlara götürüyor. Garip bir huzur var ruhumda, muzip bir gülümseme dudağımın kenarında, gözlerim sık sık yukarılara kayıyor başka zamanlara bakıyorum, düşünmeye başlıyorum. Çok çabuk hüzünleniyorum bugünlerde, hele safça sevmesini bilen minicik çocuklara dokunduğumda. Keşke hiç biri büyümese, hep bu temiz ruhlarıyla dursalar öylece karşımda. İnsanı onların saflığına döndüren çok nadir duygular ve anlar vardır. Çok temizdir bu anlar ve duygular, o nedenle hızla kirlenebilirler. Beceriksiz bir elde şekillerini kaybedebilirler, hırpalanabilirler... Şimdi neredeyse hırpalanmayı göze alacak kadar yakın duruyorum o noktaya sanırım.

Hayat bir ihtimaller denizi. İçime esen rüzgar beni ısıtabilir de üşütebilir de. Hayata her zamankinden fazla temkinli yaklaştığım bu günlerde kalbimde inceden bir sızı, ıhlamurlar bu kadar güzel kokmasalar keşke.... :)

Hadsizlik Üzerine -1-

2009-06-13T16:20:00.000-07:00

Had derecesini neden ayarlayamıyorlar? Çok kötü gıcık oluyorum. Ne olurdu herkes birazcık karşısındaki insanın sınırlarını görmeye çalışsa, sınır ihlalinden vur emri çıkartıyorum artık onlara!
Sınırları ihlal etmeyin,
Mayın tarlama girmeyin! ... Demek istiyorum ama yine de kıyamıyorum kimseye,
kıysaydım her şey daha yolunda gidebilirdi. Ya da tamamen kopabilirdi, freni patlamış gibi akıp giderdi bayır aşağı.
Artık bir yerlerde frenin patlamasını umuyorum, vuracağım duvarı görmek istiyorum, her ne pahasına olursa olsun.

Heyecanlı Yaklaşımlar ve Sıçan Surat İfadesi

2009-06-12T13:58:00.001-07:00

Bugünlerde yine cins cins bedevilikler yaşamaktayım. Bugün iş arkadaşım Özlem’in doğum günüydü. Benim aklıma tabi dün gece geldiğinden olsa gerek, kısa süre önce almayı planladığından dem vurduğu kitapları alayım dedim. Bilindik kitap sitelerinden birine girdim gece yarısından sonra alım işlemlerimi yaptım. Tabi ki bugüne yetişmeyeceğini biliyordum ama, o anda kafam pek çalışmadı. Not ekledim lütfen bugün yetiştirin bu paketi bize diye, ama nafile, zaten gelmedi. Üstelik sipariş sırasındaki dangozluklarımla ruhumun en derinlerinde yatan o aptalın da varlığını bir daha kanıtlamış oldum.

Olay şöyle tezahür etti;

Özlem’in istediği kitaplardan birisi, yazar tarafından isme imzalanarak gönderilecek cinsten bir kampanyanın dahilindeydi. İmzalanacak olan kitaplardan sipariş edenler için bir uyarı varmış orada, bir kaç gün fazladan gecikme yaratıyormuş teslimatta, ama ben o uyarıyı sonradan okudum. Bugün gelmeyince kıza da açılmak zorunda kaldım hiç bir sürprizi kalmadı. Zaten yanlışlık yapıp benim ismime bile imzalamış olabilirler kitabı, zira sipariş sırasında kimin ismine imzalanacağını yazabilecek bir alan yoktu. Benim gözlerim ekrana bakıyor ama kafam orada değil o sırada. Mail attım defalarca ama , kitap benim adıma imzalı da gelebilir… Aslında tam olarak işlem sırasında şöyle bir sıra yaşandı; şimdi ben kendime 3 tane kitap söyledim ona 2 tane, hediye paketi seçeneğini tıkladım, tam onaylamak üzereydim ki hangi kitapların hediye paketi yapılacağını seçemiyorsun, yani 5’i birden gelecek pakette :D Sonra üstüne not ekledim, kusura bakma senin paketini kullandım ama idare et artık diye :D yanına da geyik bir doğum günü notu. Hemen ardından bu da uymadı kafama, bu kadar da dangalaklık yapılmazdı J Kız hediyesini açacak ve ona oradaki 3 kitap benim diğerleri senin diyeceğim! J Tabiki işlemi onaylamadan önce hediye paketi isteğimi iptal ettim. Alım işlemi bitti. Sonra aklımda çaat diye bir şimşek çaktı. Abi kitabı imzalatıyorlar, eee nereden bilecekler kimin adınadır ?Tutuştum! Sonra o şirkete bir dizi mail attım, lütfen kitabı arkadaşımın ismine imzalatın, hemen bugün gönderin diye yalvarma ifadeleriyle süslü biçimde. Tabiki cevap gelmedi :D

Özlem dedi ki ; “Kitaptaki imza senin adına olursa her elime aldığımda gülücem!”

E bakalım, kısmet! :D

Dave Matthews Band - Dancing Nancies (Live In Central Park)

2009-06-10T14:37:00.000-07:00

Dave Matthews Band - Dancing Nancies (Live In Central Park) (Official Music Video) - The funniest videos are a click away

Kesinlikle takıldım...

2009'un Laneti

2009-05-29T01:16:00.001-07:00

2009 benim için uğursuz...

Ben senelerin bir uğuru olduğuna inanırım. İyi ya da kötü, bazen de nötr olurlar. Ta başından da belli edeler renklerini. O yıl nasıl başlamışsa öyle devam eder. Ama ben bilinçle yaşadığım ve tam olarak hatırladığım seneler arasında bu kadar uğursuz, bu kadar çiğnenip yutulması güç, ağır bir sene daha görmedim.

Popüler bir söylem vardır ya, "yeni yıla nasıl girersen öyle devam eder" diye... topu sana atan bir cümledir. O cümleye göre sen belirleyebilirsin yeni gelen yılın uğurunu. İyi girmeye gayret edersen iyi devam eder. Ama hayır ben buna katılmıyorum. Sen bazen hiç de kontrol edemezsin önündeki zaman diliminin uğurunu.

İnsanın başına bir şeyler gelmeye başladığında sökülen bir örgü kazak misali, ilmek ilmek çözülmeye başlıyor hayat. Bir o yandan bir bu yandan atıyor da atıyor ilmekler, müdehale etmeye çalıştıkça daha da dolanıyor birbirine. Ve sonunda pes ediyorsun, ta ki çıplak kalana, yeni bir başlangıç yapana dek.

Aslında sökülmeye çok önce başladı ilmeklerim, fakat bu senenin ayrı bir laneti var benim için, inanıyorum.

Ve sebebini de biliyorum... Anlatamıyorum...

Dilim bir gün çözülür diye korkuyorum. Çözülür de daha büyük lanetler yağar üzerime. Beni karanlık tarafa düşürmek için çekiştiren o minicik el, haklı intikam savaşını verirken onun güçsüz ellerine direnemiyorum zaman zaman.

Tamamen çıplak kalmayı bekliyorum... Yeni başlangıçlar için...

Takıntı, acı, güç...Amin!

2009-05-28T03:42:00.000-07:00

Bu aralar feci bir biçimde şarkı sözlerine, okuduğum kitabın satır aralarına, sokaklarda asılı afişlerin içindeki ufak ayrıntı kelimelere ve daha nice şeye takılıyorum. Takılıp düşmüyorum, dolanmıyorum sözcüklere ama üzerinde fazlasıyla düşünüyorum. Bazen de tıpkı "Araf"ın Zarpandit (Gail)'i* gibi olumlu-olumsuz, hayırlı-hayırsız mesajlar-anlamlar çıkarırken buluyorum kendimi. Nicedir dinlediğim ama ne dediğine kayıtsız kaldığım bir şarkının sözlerine kulak kabarttım bugün de, yani az evvel...

"Twenty three
Im so tired of life
Such a shame to throw it all away
The images grow darker still
Could I have been anyone other then me? "**

"Ahhh! Yapma ama" dedim hoparlöre dönüp. "O kadar da acıklı değil, insafsızlık yapıyorsun şimdi!" 23 bu kadar kötü olmamalı, olamaz, olmamalıydı...
Her yılın sonunda bir düşünce sarar, geçen yılı iyi-kötü tüm gelişmeleriyle genel bir değerlendirmeye alıp, bu yıl neler oldu hayatımda? diye sorarım. Bu yazıyı da belki geçen Aralık'ta yazmam gerekirdi, fakat o dönemde henüz şu anda bulunduğum yere uçmamıştım...bulunduğum yere dalmamıştım...bu kadar yüksekten atlamamıştım hiç. Tuhaf-kötü olaylar, yaşanırken o ana kadar başına gelenin en kötüsüdür. Yıllar sonra bir başka olay hayatının en kötü olayıyken, dönüp diğerini hatırlamazsın bile. Eğer hatırlıyorsan o genel geçer bir şey değil, derin-ağır bir yaradır. Hatırlamaktan kastım anımsamak değil. Hatırlarken değerini yitirmiş biçimde de dillendirebilirsin bir olayı. Zihninden en ufak kırıntısı geçerken yüreğinde de sızısını, boğazında düğümlerini hissedebildiğin bir hatırlama benim kastettiğim. Çok nazik, kırılgan insanların sarsak acılarından da bahsetmiyorum ben. Bazı şeyler vardır diyorum! Naifçe anamazsın! Sesin patlar içinde!
O bile iyileşir zamanla kısmen, bu kadar acıklı duruma düşemezsin;

"Twenty three
Im so tired of life
Such a shame to throw it all away
The images grow darker still
Could I have been anyone other then me? "**

Kötü bir mesaj verdi bana bugün bu şarkı, her gün neşeyle keyifle dinlediğim şarkıya ilk kez kalbimi açtım çünkü. Kulak kabarttım sesine... Bu kötü bir işaret mi diye korktum hatta. Ama hayır, Nietzsche'yi andım sonra, rahatladım; "Beni öldürmeyen şey, güçlü kılar."

AMİN

*Elif Şafak "Araf", Metis Yay.
**Dave Matthews "Dancing Nancies"

KAP

2009-05-26T13:40:00.000-07:00

In the studio plastico...Get into a smaller size! E haliyle...

Bir şeyler için çabalamak gerekiyor ama tam şevki aldığınızda benim gibi kendi duvarlarınıza çarpıp tıkanıyorsanız o iş zor... Bir konuda kendimden çok emin olduğumda, yüzde yüz başarı alacağımı bildiğimde, o şey için çabalama ihtiyacı ve gerekliliğimi de kaybediyorum. Hata mı ediyorum? Hep zorun peşinde koşar da iyi olduğun konuları es geçersen, hiç kimse senin bir konuda iyi olduğunu keşfedemez.
HaH! İşte burada nereye geliyorum biliyor musunuz? "İnsanlardan banane? Onlar aslında hiç görmezler..." Bu kafamdan dışarıya şiddetle başveren bir laf değildir , aksine gayet sakin, omuz silkerek... böyle çok da umursamadan, kendiliğinden çıkan bir laftır ağzımdan. Boşvermek de değil, anlatamıyorum, tıkanıyorum bu durumu anlatırken...
Oldukça umursamaz, bir o kadar da hassassa eğer zihnin,
sürekli birbirine dolanıp dolanıp birbirine karışamayan siyahlarla beyazların varsa,
yani griye ulaşmak konusundaki arzuların her zaman canlı değilse,
üstelik istediğinde de inatçı köşelerin buna izin vermiyorsa...
Reddettiğin sistemin içinde eriyip gittiğini farkettiğinde bile kaçıp gidemezken (Ve bunu alıntılamadan edemeyeceğim!) Sahip olduklarının sonunda sana sahip olduğu bir köleysen (F.C.99)
O kadar da masum sayılmazsın. Masum sayılmayız. Masum sayılmam. En azından kendimle olan savaşımdan bir galip çıkartana dek.
Ya taşıp dökülecek, ziyan olacaksın, ya da küçülüp kabına sığacaksın, bu kadar mı yani ???

Çocuk Şarkıları, Eleştiri 1; Mini Mini Bir Kuş ve Bencil Çikolar

2009-05-20T04:33:00.000-07:00

Bu aralar çocuk şarkılarına dikkat kesildim. Aklıma geliyor bazı bazı. Sonra yetişkin aklımla karışıyorum çocuk işine. Mana arıyorum, kızıyorum, hatta ve hatta bazen ideolojik buluyorum. Bir örnekle açıklamak isterim bunu;
"Mini mini bir kuş donmuştu
Pencereme konmuştu
Aldım onu içeriye
Cikcikcikcik ötsün diye
Pırpır ederken canlandı
Ellerim bak boş kaldı" gelelim benim bu konudaki yorumuma

Mini mini bir kuş donmuştu- Eee olur öyle, doğanın kanunu bu? Hanım evladı mısın?

Pencereme konmuştu- E konacak yer mi bıraktınız cikciklere? Orman yanar, orman kesilir, dört yan beton olur, gariban cikcik kona kona senin boklu pervazına konar işte ancak!

Aldım onu içeriye- Sebep?

Cikcikcikcik ötsün diye- Faşist misin? Çocuklara böyle şeyler aşılamamak lazım aslında, neymiş efendim kuşu eve alacakmış da o da ona cikcik ötecekmiş! Yok yaaa! Sebepsiz yardım da etmeyin diye aşılıyor çocuğa, bir çıkarınız varsa, mesela güzel bir nağme işitecekseniz yardım edin, aksi taktirde gebersin pezevenk mantığı. Bu mudur yani? O da sana ötmek için yapışıp kalmıştı zaten pencerene. Ulan ayrıca donmuş hayvan, az bi ilgi göster, bi hohla ısıt, mama ver su ver ne bileyim! Bu ne bohem ya. Ölmek üzere olan hayvana diyor ki cikcikcikcik öt! İşte çocukları zorbalaştıran nokta burada, bu noktayı yakaladınız mı?
Aman bırakmayın o zaman :D

Pırpır ederken canlandı- Vuhu huuuu büyük olay...

Ellerim bak boş kaldı- Ne bekliyordun velet!? Hayvana iki kuruşluk yardım edeceğine şarkı çığırır, bir de ciklemesini beklersen olacaklara hazır olman gerekirdi. Buradan şu dersi çıkartabilirsin ki, hiç bir canlı candan önce cananı düşünmez, düşünemeeez. Ayrıca kaldı ki sen de pek yardımsever sayılmazsın. Belki o pencereyi açmasaydın bir kedi açlıktan kurtulacaktı, kedi daha büyük daha aç, donmuş gıdaya karşıyım ama o anda imkanlar dahilindeki tek gıda o olabilir onun için. Şimdi sen doğanın dengesini bozdun mu bozmadın mı? Bana onu bir söyle?
Çocuklara böyle şarkıları öğretmeyelim, sonra bakın insan-ı kamilin psikolojisi ne hale geliveriyor. Çocuk bunun kafasına uyuyor yardım etmesi gerektiği yerlerde şarkı söylüyor, laylaylom cikcikcik takılıyor ve sonunda insan oğlu böyle yalnızlıkları hak ediyor. E şarkıdaki misal bencil olursan, böyle elin boş götün yaş kalıverirsin. Hadi bakiym...

Bahar Sıkıntısı

2009-05-20T00:34:00.000-07:00

Şiddete meyilim var.
Dün ilginç fikirler üretip durdum, aslında çok eğlendim, sonra durup üzerinde düşününce karşı durduğum şiddet yaklaşımına ne kadar yakın olduğumu keşfettim. Şiddet eğer bir sorun çözme biçimiyse cehalet ve güç yetirememe, bir iktidar nesnesiyse faşizm, zevk için-spor olsun diye ise psikopatça bir eğlencedir. Benim ruhumdan geçenler de sonuncu şıkka uygun düşüyor. Zira ne cahilce bir güç yetirme oyununa girerim, ne faşistlik yaparım. Ama can sıkıntısından şiddet üretebilirim, yok yere psikopatlık yapabilirim. Kafamdan geçen garip düşüncelerde biraz da insanları deneme isteği vardı. Toplumu deneme... Toplumu bilimsel açıdan değerlendirmek bir yana(o işin tahsil kısmı, an itibarıyla başka bir noktada duruyorum), toplumsal kuralları zorlamak ve insanların tam da sabır diye adlandırdıkları o gereksiz boyuneğmeyi de beraberinde getiren duyguları deşmek ve denemek istiyorum. Çomak sokmak fikirlerine, üstlerine yürümek, sonra da gelecek tepkinin şiddeti oranında zarar görmek belki de... Bu zarar ancak yeni bir şeyler öğretebilir bana, korkuyu ise asla.
Yolda yürürken insanların gözlerine bakmak istemiyorum. Her baktığım göz bana tanıdık bir şeyler veriyor çünkü. Ben bu insanları tanıyorum. En basit haliyle bir çoğu olduğu gibi saf, hiç değişmemiş, gelişmemiş, üzerinde kafa yormaya gerek kalmayacak kadar standart şemalara oturtulabilen cinstenler. Hani marketten bir şey alırken markasıyla, boyutuyla ne bileyim kilogramıyla görür,tanır ve alırsınız ya, işte Yurdum İnsanı dedikleri şey de bir marka ve sonuna kadar standart. Özgünlük boyutunda olanlar ise çıkıntı, yeterince özgün olmadıkları gibi üstüne bir de ucuz bir taklit gibiler (ne diyorlar ona? ÇAKMA-yeni nesil Türkçe sözlük hedesi-) İşte şiddet duygumu tetikleyen şeylerden biri de bu. Ne standartını ne de çakmasını sevmediğim memleketimin insanları. Ne kadar sevgisiz, vah yazık diye düşünebilirsiniz, düşünün, çok da ... (Çok da nanay -kibarca ima edilen küfürler-)
Bugünlerde böyleyim işte...Bahar sıkıntısı germiş içimi...

Bahar, Kavak Ağaçları, Alerji, Astım ve Ex-Alkolik Hâletiruhiye

2009-05-18T04:03:00.000-07:00

Az önce arkadaşımla paylaştığım bir düşüncemi buraya da yazmam gerektiğini düşünüyorum. Hatta bu konuda sayfalarca sıkıntımı dile getirebilirim. İstanbul'a ne işe yaradığı belli olmayan ve hatta hakikaten bir halta yaramayan binlerce kavak ağacını dikenin allah belasını versin...

Bu girizgahtan sonra, ilkbaharın bu güzel görüntüsü, sıcağı, coşkusu bir yana, ben her bahar nefessiz kalıyorum. Hani bir şarkı vardı ya "Ben her bahar aşık olurum" diye, yok! Alerji, astım krizlerini aşarsan illa bi fingirdersin de o kadarına enerjim kalmıyor oksijen sevdam yüzünden. Yine gelsin antihistaminler, dekonjestanlar ve benzeri yardımcı hap-sprey-ne ararsan hedeleri...

Aşık da maşuk da olamazsın bu havasızlıkta, bünye kabul etmez.

Ayrıca hakikaten birileri açıklayuabilir mi, kavak ağacının bilinen herhangi bir faydası mı varmış da biz kadir kıymet bilmezlik yapıyoruz?

Alkolle ilgili ciddi sıkıntı ve kazaların yaşandığı dönemi mişli geçmiş zamanda bıraktığımdan beri, keyfe keder 1 - 2 kadeh dışında ağzıma değdirmediğim, eskisi kadar ilgi duymadığım o terletici, bunaltıcı ve fakat güzel kafa yapıcı içeceklere, ertesi sabah baş ağrıları-mide krampları-bağırsak sorunlarına rağmen yeniden bir meyil hissetmekteyim. Belki de baharın şu yan etkilerini hızla atlatabilmek umuduyla şu bir iki ayı kafası iyi geçirmek iyi olur diye bir iç geçirme olabilir bu benimkisi. Aman alkolle yaklaşmayın ama mümkünse, başlamamak başlamamak başlamamak...başlamak istiyorum nihayetinde. Zaten kim ki bir şeyden şiddetle kaçınır, mutlaka ona karşı tutku duyuyordur. Bağımlının da mayasında vardır bu. Valla!

Nereden çıktı şimdi bu "Nar Ağacı" diye sorarsan?

2009-05-15T06:07:00.000-07:00

Nar berekettir, nar açık ufuktur, nar candır...
Biri bin eder, cennet meyvesidir, hakkında yüzlerce efsane vardır, kimi halklar onu kendine mal etmiştir,
yayılmanın, bilgeliğin, dünya vatandaşı olmanın simgesidir.

Nereden çıktı şimdi bu nar ağacı diyenlere cevaben...

Manevi mirasım...

2009-05-07T12:32:00.001-07:00

annemden; panik atak, uyku bozukluğu (genetik miras olarak envayi çeşit alerji, anneanne tarafından 6 çeşit kanser geçmişi, dolaşım bozukluğu, kansızlık ihtimali...)
babamdan; ayran gönüllülük, saçma boyutta gereksiz dürüstlük ve hayatı altüst edecek kararlar aldıran derecede gurur (genetik miras olarak, tansiyon, kalp büyümesi, ritim bozukluğu, kilo almaya meyil ihtimali...)
(ikisinden gelen güzel yemek pişirme yeteneği var bi o olumlu galiba )
bir dedemden asabiyet, bir kıvılcımla parlama özelliği
diğer dedemden bencillik

çok şahane manevi miras bravo aileme

Yar bana bir eğlence -2-! I Fındık Sever Sincap ve Pompiş I

2009-04-24T05:04:00.000-07:00

Yazmayacağım vazgeçtim, uğraşamam günün notları, kelimeleri bilmemne diye...
Ayrıca şu dangozluk meselesine de bir ara etraflıca değinmek istiyorum.
Garip bir çekim alanı oluşturmaya başladım, seçmece karpuz gibi mübarekler hayatıma yağıyor. Bir sağdan bir soldan (pompiş demek yok, ayıpmış, bir kelime öğrendik başımız göğe erdi). Hepsi testosterondan oluyormuş aslında, işin sırrını da verdiler ya tiyatroda, biz de insan sarrafı, davranış bilimi piri olacaktık iki dakikada... Böyle cemi cümle saydırmak istiyorum, ama hiç bir şey dışarıdan görüldüğü gibi değil, asabi falan da değilim ayrıca. Manik devrem atak yaptı bugün, o nedenle acayip eğleniyorum. Şimdi sorun şu ki, kimi insan kendini fazla önemsediği için karşısındakilerin de onu o derecede önemsediğini sanıyor. Halbuki karşıdaki insan da en az senin kadar bencil, o da kendisini önemsiyor. Benim verdiğim tek şey saygı iken, bu saygıyı bağlılık olarak algılayıp "ilişki"*ye ve kişiye duyulan saygıdan, hürmetten gösterilen ilgiyi hooop ufak bir mutasyonla kendisine duyulan tapınma olarak algılayan dimağları...öpüyorum.
Dahasını şu an yazamayacağım, İce Age 3 geliyormuş Temmuz'da, onun fragmanlarını izleyeceğim.
Fındık sever sincaba sevgilerle...

*sıradan ilişki, hatta 2 kişi arasındaki iletişim sistematiği manasında da kullanılabilir.

NoT 1 : Ayrıca bu sayfaya babamızın hayrına bedevinin günlüğü yazmadık!

Aşağıdan yukarıya...

2009-04-06T01:21:00.000-07:00

Sayfayı aşağıdan yukarıya okumak gerek,
blogmuş neymiş nedenmiş, ben de anlamıyorum zaten
ama kronolojik olmalı her şey. Sanki başaşağı dönmüş gibi oluyor buraya yazdıklarım. Tarihe dikkat edecek olursanız, en yeni yazı en üstte duruyor.
Aslında tabi herkes en yeni ve günceli görmek ister de, benim geçmiş takıntım olduğundan ben her konuya taaa en başından başlayıp okumak istiyorum.
A a deli galiba?!

Yar bana bir eğlence!

2009-04-06T01:15:00.000-07:00

Eskiden, lise yıllarında zaman zaman yaptığım absürt bir şey vardı.
Canım sıkıldığında önüme bir kağıt koyardım, etraftan duyduğum seslerden hangisine yoğunlaşırsam onu yazardım. Ortaya saçma sapan ama genelde çok komik diyaloglar çıkardı.
Şimdi aklıma geldi de, benzeri bir şeyin beni eğlendireceğini düşündüm.
Böyle günün notları, cümleleri, sorularından oluşan birer ufak notlar dizesi..bir farkındalık çabası, aslında geyik çalışması için bu sayfayı kullanacağım. Evet!
Her günün aynı ofiste, aynı odada, aynı bilgisayarın başında geçtiğini düşünürseniz büyük farklılıklar beklemeyebilirsiniz. Ben de beklemiyorum, neden böyle bir beklentiye girilir onu da bilemiyorum.
Geyik işte, hayatım geyik zaten...napalım, herkesin özrü bedeninde olacak diye bir kaide yok! Canım sıkılıyor bolca,
Yar bana bir eğlenceeee!

Pamuksu bir sayfa

2009-04-03T05:12:00.000-07:00

Bir de neydi öyle simsiyah bir sayfa. İçim kararmış da kararmış...
Artık bembeyaz olmalı...
Bana kalbin gibi değerli bu blogdan senin kadar pamuksu bir sayfa ayırdığın için teşekkür ederim blogger! ( ne diyorum lan ben!?)

Alengirli işler

2009-04-03T05:02:00.000-07:00

Onca zaman kendimi açmak için hazırladığım şu sayfacığı internetin dipsiz kuyularında yapayalnız bırakıp gitmişim. En son 2005 yılında yolumun düştüğü bu sayfaya yeniden bir şeyler karalama niyetindeyim. Günlük gibi ama aslında pek günlük gibi değil de... aman ne bileyim!
Yeterince asabi olmadığımda kendim hakkında yazamıyorum.
Kendime kızıp yargılamazsam yazacağım pek bir şey kalmıyor galiba.
Lakin bahar geldiiiiii, artık kızma değil coşma ve koşma vaktidir.
Kış boyunca darlandım durdum, şimdi de koşturuyorum oradan oraya. Uyku ise aylardır tam olarak tadına varamadığım bir çeşit tatlı :)
Bir ara soluklanmak ve alengirli işler çevirmek istiyorum. Evet evet tam da böyle istiyorum!

...

2005-04-19T17:52:00.000-07:00

sürüklenirken sürülere karışmamak için sürünüyorum!